Jeffrey Luck Lucas doet niet aan PR


Of je er nu zin in hebt of niet- als muzikant ontkom je er niet aan om iets aan marketing en PR te doen.
Je kunt via Myspace, Twitter of een mailinglist proberen een band met de fans op te bouwen.
De site moet er natuurlijk goed uitzien en interactief zijn en het is altijd een goed idee om bloggers te bestoken met MP3-tjes en digitale albums.
En vergeet ook niet de “papieren”pers, oftewel de ‘dead tree press’. Ook die jongens zijn altijd blij met een promo-exemplaar van een nieuw album.
Jeffrey Luck Lucas trekt zich heel eigenwijs niets aan van deze PR-activiteiten. Hij heeft een mailinglist, maar deze ziet eruit alsof de tijd stil heeft gestaan. Hij is niet te vinden op Twitter of Myspace. Gelukkig ziet zijn site er sinds kort iets aantrekkelijker uit.
Jeffrey bracht onlangs weer ‘ns een nieuw album uit, The Lion’s Jaw. Het is zijn derde plaat sinds 2004. Erg productief kun je hem dus nauwelijks noemen. Maar wat hij maakt is telkens weer prachtig.
Zijn albums zijn stuk voor stuk somber, blinken uit in hun donkere sfeer. “sad bastard music”- zo zou je het kunnen noemen,
Jeffrey fluistert zijn vocalen en strijkers benadrukken de sombere en zo hier en daar dreigende sfeer.
Mij doe je erg veel plezier met een album als The Lion’s Jaw. Al snak zelfs ik wel eens naar een lichtpuntje alsik de plaat beluister. De sfeer van The Lion’s Jaw is vanaf begin tot eind somber en onheilszwanger. Variatie is niet het sterkste punt van The Lion’s Jaw.
Dit album heeft overigens zo lang op de plank gelegen dat Jeffrey alweer een nieuwe plaat klaar heeft liggen. Als het goed is komt deze later dit jaar uit.
The Lion’s Jaw is een absolute aanrader voor de fans van de Willard Grant Conspiracy en het vroege werk van de Tindersticks.

MP3 Jeffrey Luck Lucas – King of One Night Stands

Transmissionary Six


Ik zie me daar nog staan in de bovenzaal van Paradiso. Ik had nog wat andere fans van de American Music Club in het publiek ontdekt en wij stonden te wachten op het eerste optreden van de Willard Grant Conspiracy in Nederland. Ze speelden als ik het me goed herinner in het voorprogramma van Come en wij waren daar vooral vanwege Paul Austin, die we kenden van de mailinglist waarmee American Music Club-fans wereldwijd contact met elkaar houden.
Inmiddels maakt Austin al een tijdje geen deel meer uit van de Willard Grant Conspiracy en vormt hij samen met Terri Moeller, ooit van de Walkabouts, de band Transmissionary Six.
Ze maken fijne, toch niet al te opvallende albums en vandaag plofte de nieuwe plaat van de band, Cosmonautical getiteld, bij mij in de bus.
Het eerste dat opvalt zijn die prachtige donkere vocalen van Moeller. Haar oud –collega Chris Eckman komt ook nog even langs op Cosmonautical.
De albums van Transmissionary Six zijn nooit echt kandidaten voor de top 10. Dat geldt ook voor dit album, al kent Cosmonautical wel wat fijne songs als I Want to Deprogram You en Landslide en weten Moeller en Austin als altijd weer een fijne sfeer neer te zetten.
Wat mij betreft mogen ze wel weer ‘ns deze kant opkomen voor wat optredens.
MP3 Transmissionary Six – Edison Stare