Vrolijke feestdagen met Will Oldham


Will Oldham en ik hebben iets gemeen. We zijn namelijk geen van beiden liefhbeers van de feestdagen. Althans, dat maak ik op uit songs van Oldham met titels als Christmas Eve Can Kill You en New Years Eve’s the Loneliest Night of the Year.
New Years Eve’s the Loneliest Night of the Year nam Oldham vorig jaar op met de Trembling Bells. Je kunt het nummer nog op Ketelmuziek vinden.

Christmas Eve Can Kill You kwam eind november uit bij Drag City. De song is een cover van de Everly Brothers en een duet van Oldham met Dawn McCarthy, met wie Oldham al eerder de sterren van de hemel zong op zijn album The Letting Go.
Christmas Eve Can Kill You is een voorproefje van een album vol met ‘songs they learned from Everly Brothers records’, zoals het label dat noemt. Het album What The Brothers Sang komt op 19 februari uit bij Drag City. Ik kijk er al naar uit.

MP3 Dawn McCarthy & Bonnie ‘Prince’ Billy – Christmas Eve Can Kill You

Nieuw album en optredens in Lage Landen van Angel Olsen


Er gebeurt iets moois als Will Oldham’s wat onvaste vocalen samengaan met een zuivere vrouwenstem. Zo behoort Faces Like Ours, Oldham’s duet met Shannon Stephens, wat mij betreft thuis in het rijtje van de mooiste songs van 2012.
En de samenzang van Dawn McCarthy met Oldham zorgde voor prachtige momenten op The Letting Go. Angel Olsen mocht de rol van McCarthy overnemen op Oldham’s Wolfroy Goes To Town en de resultaten zijn betoverend. Olsen vergezelde Will Oldham overigens ook op zijn tour dit jaar en zij was samen met hem in januari op het podium van Tivoli te zien.
Op 4 september kwam Olsen’s album Half Way Home uit bij Bathetic Records. Het is een bijzonder album waarop je volop de tijd krijgt om de fascinerende stem van Angel in je op te nemen.
Vaak zoekt ze aansluiting bij de alt folk van bijvoorbeeld Meg Baird of Mariee Sioux. Luister maar ‘ns naar songs als Safe in The Womb en Acrobat. Maar het album kent ook poppier momenten in de vorm van The Waiting.
Half Way Home is nu te beluisteren in de Luisterpaal.

Angel Olsen is de komende periode in Nederland en België voor een aantal optredens. Hier is ze te zien:
Zaterdag 8 september Vlieland- Into The Great Wide Open Festival
Maandag 10 september Tilburg- Incubate Festival
Dinsdag 11 september Amsterdam- Muziekgebouw
Donderdag 13 september Gent- Vooruit
Vrijdag 14 september Brussel- Living Room Concert
Zaterdag 15 september Groningen- Take Root Festival

MP3 Angel Olsen – The Waiting

Adrian Orange blijft toch een vreemde vogel.


Adrian Orange is een van die kleurrijke en eigenzinnige figuren die de popmuziek zo interessant maken.
Adrian bracht muziek uit onder de naam Thankgiving, onder zijn eigen naam en, om het overzichtelijker te maken, onder de naam Adrian Orange & Her Band.
Ik heb altijd een zwak gehad voor het werk van Thankgiving. De CD’s die Adrian onder die naam uitbracht staan duidelijk in de traditie van Bill Callahan en Will Oldham, al kom je bij Thankgiving soms wel erg veel kaf tussen het koren tegen.
Zo vanaf 2007, 2008 werd het stil rond Adrian. Veel van het werk van Adrian kwam uit op het label van Phil Elverum. Toen Phil in 2008 in Nederland was voor een optreden in het Utrechtse Theater Kikker vroeg ik hem hoe het toch met Adrian Orange was.
Phil vertelde me dat Adrian met pensioen was gegaan, ook al was hij net dertig jaar.
Eerder dit jaar gaf Marriage Records dan toch een teken van leven van Adrian. Het label schreef:
‘Adrian sent me 50 of these CDRs from Hawaii, numbered and dated. I’m putting them up! There’s 20 tracks or so by him, some I have never heard before this.’.
Tja, dat kon ik natuurlijk niet aan me voorbij laten gaan. Nieuw werk van Adrian Orange en dan ook nog ‘ns in zo’n kleine oplage.
Inmiddels ligt het wel erg minimale pakketje voor me: een CDr “ verpakt” in gevouwen ruitjespapier met een stukje rood duct tape er op geplakt. Songtitels zijn niet te vinden en ook naar een albumtitel zoek je vergeefs.
De CDr bevat achttien tracks, die allesbehalve ‘easy listening’ zijn. De tracks zijn stuk voor stuk lo-fi en zijn soms niet meer dan voorstudies voor liedjes.
De vocalen van Adrian zijn maar zo hier en daar te horen- een groot deel van de songs zou je kunnen omschrijven als een soort dansbare elektronica. Tussen de elektronische probeersels kom je ook een versie van Will Oldham’s You Will Miss Me When I Burn tegen.
Met enige moeite heb ik de CDr één keer beluisterd, de volledige 79 minuten, en daar laat ik het ook bij.
Als je desondanks nieuwsgierig bent kun je op Bandcamp wat songs van de CDr beluisteren. De vijftig exemplaren zijn inmiddels uitverkocht.
Adrian Orange blijft toch een vreemde vogel.

MP3        Thanksgiving – You Will Miss Me When I Burn

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Bonnie "Prince" Billy maakt prachtige nieuwe plaat


Al vanaf het begin van zijn carrière brengt Will Oldham in een razend tempo CD’s, EP’s en singles uit en werkt hij mee aan werk van collega’s.
The Royal Stable houdt gedetailleerd bij wat Oldham allemaal uitbrengt. Daar is te lezen dat onze bebaarde vriend alleen al dit jaar verantwoordelijk was voor een paar 10”s, een single en bijdragen aan een tribute-CD en een audioboek. Al die activiteit lijkt te leiden tot Wolfroy Goes To Town, het nieuwe album dat onder de artiestennaam Bonnie “Prince” Billy in de winkels ligt.
Wolfroy Goes To Town is een ingetogen album waarop Oldham zijn muziek tot de basis terugbrengt. We horen Oldham’s stem, een minimale begeleiding en de vocalen van Shahzad Ismaily en Emmett Kelly, mannen de eerder met Oldham samenwerkten.
De tien songs van net album zijn stuk voor stuk prachtig, maar laat ik in ieder geval Night Noises en New Whaling even noemen. De Oldham-kenners zullen de overeenkomsten tussen New Whaling en New Partner opvallen. Quail and Dumplings zorgt voor het up tempo-moment van het album. In de video bij deze song speelt Nina Nastasia overigens nog een klein rolletje.
Oldham werkte in het verleden samen met zangeressen als Dawn McCarthy en Cheyenne Mize. McCarthy kreeg volop de ruimte om vocaal te schitteren op Letting Go. Die rol is op Wolfroy Goes To Town weggelegd voor Angel Olson en zij doet het uitstekend. Haar stem geeft songs als Quail and Dumplings en No Match een extra dimensie. Oldham zelf lijkt overigens steeds beter te gaan zingen.
Wolfroy Goes To Town behoort tot het beste dat Oldham in de afgelopen jaren uitbracht.

MP3 Bonnie “Prince” Billy – No Match

Ned Oldham is terug met Old Calf


Net als Ben Saunders heeft Will Oldham een getalenteerd broertje. Oldham heeft zelfs twee getalenteerde broers, maar laten we ons hier beperken tot Ned.
Ned Oldham werkte met Will in Palace Music, maar startte al snel zijn eigen band Anomoanon.
Met Anomoanon maakte Ned een handjevol mooie albums. Asleep Many Years in the Wood is nog altijd mijn favoriet.
Ik was Ned een beetje uit het oog verloren, maar nu duikt hij op met een nieuw gezelschap, Old Calf.
Borrow a Horse heet het eerste album van Old Calf en het is een prachtige plaat. Borrow A Horse klinkt folky, traditioneel zelfs zo hier en daar. Je hoort invloeden uit de Appalachian, maar ook uit de Britse folk van bijvoorbeeld Fairport Convention.
Het geluid van Borrow A Horse ligt redelijk in het verlengde van dat van Asleep Many Years in the Wood. En daar maak je mij erg blij mee.
Borrow a Horse is een prachtige plaat- niet allen interessant voor diegenen die alles verzamelen waar de naam Oldham op staat.

MP3 Old Calf – A Gift, a Ghost / Monday Alone

Will Oldham voor het goede doel


“Een oorlog tegelijk-Een giro, twee partijen-En dan verder geen gezeik”, zong Jeroen van Merwijk ooit. Waarom zou het niet mogelijk zijn: één ramp tegelijk.
Ik moest er aan denken toen ik de beelden van de tsunami in Japan zag.
De berichten over de aardbevingen in Haïti en Nieuw Zeeland en de bosbranden in Australië liggen nog vers in het geheugen.
En terwijl Lady GaGa aankondigt dat ze armbandjes gaat verkopen waarvan de opbrengt rechtstreeks naar de slachtoffers in Japan gaat, brengt Will Oldham een single uit voor de slachtoffers in Haïti.
Will Oldham doet een kleine bijdrage aan de wederopbouw van het land door alle opbrengsten van zijn EP Island Brothers te schenken aan Edge Outreach. Edge Outreach is een christelijke organisatie die zich inzet voor de slachtoffers van de ramp in Haïti.
De EP bevat twee prachtige songs die muzikaal in het verlengde liggen van het album The Wonder Show of the World, dat Will ook al met de Cairo Gang opnam.
De songs Island Brothers en New Wonder laten een Will Oldham horen die op de top van zijn kunnen is. Zonder het in de gaten te hebben luister ik nu de hele avond al naar Island Brothers en New Wonder. Prachtig werk weer van Bonnie Prince Billy.

MP3 Bonnie ‘Prince’ Billy And The Cairo Gang – Island Brothers

Alasdair Roberts, Trembling Bells en Daniel Padden op Le Guess Who

Een avond Britse folk en aanverwante muziek was zaterdagavond 27 november te horen in Theater Kikker op het le Guess Who Festival. Ik had net Rob Young’s vuistdikke boek Electric Eden gelezen, dus ik was helemaal voorbereid om zowel Young zelf als enkele van mijn favortiete artiesten te zien. Helaas moest Rob Young afzeggen, zodat zijn lezing over Britse (folk)artiesten kwam te vervallen. Over Electric Eden binnenkort meer bij Ketelmuziek. In plaats van Rob Young interviewden Alasdair Roberts(foto) en Alex Neilson elkaar, voorafgaand aan het eerste optreden van de avond. Dat leverde aardige informatie op over hun invloeden en werkwijze. Zanger en gitarist Roberts is al vanaf zijn jeugd vertrouwd met folk omdat zijn vader muzikaal actief was in die hoek, terwijl drummer Neilson pas veel later naar folk is gaan luisteren en zich eerst op de geïmproviseerde muziek heeft gestort, onder meer met David Keenan in Tight Meat Duo. Ik heb hem ook zien schitteren als begeleider van Jandek (met Richard Youngs op basgitaar). Zijn fabuleuze en inventieve drumwerk maakte zelfs Jandek’s antimuziek draaglijk. Maar goed, op Le Guess Who is Neilson de leider van de band Trembling Bells, die op hun tweede album Abandoned love opnieuw bewijst dat folkrock nog steeds verrassend kan klinken. Vitale songs die al meteen als klassiekers klinken. Live is het meer rock dan folk, maar de heldere stem van Lavinia Blackwall blijft goed te horen boven het drum- en gitaargeweld. De langzamere songs maken de meeste indruk, niet in het minst door Neilson’s springerige spel. Misschien is hij af en toe te gretig zijn drumkit en bekkens aan het verkennen, maar vergeleken met de houterige ritmesecties van bands als Fairport Convention en Steeleye Span (een bonkerdebonk vierkwartsmaat, ook heel goed hoor, begrijp mij niet verkeerd, maar waarom zou je dat kopiëren?) is dit een stuk spannender. Kortom, een sterk begin van de avond. Ik koop na afloop van het optreden de net verschenen single van Trembling Bells, waarop zij Bonnie Prince Billy (New year’s eve’s the loneliest night of the year) en Mike Heron (Feast of Stephen) begeleiden.

Daniel Padden and The One Ensemble maken een soort minimal muziek met drones en folkelementen die bij vlagen hypnotiserend werkt. In de beperking toont zich de meester: voor het creëren van een vol geluid zijn gitaar, cello en percussie ruim voldoende. Toch hoor ik liever de eigenzinnige muziek van Volcano The Bear, de band waar Padden ook deel van uitmaakt.

Hoogtepunt van de avond is afsluiter Alasdair Roberts die de snaren van zijn akoestische gitaar laat zingen en dansen. De songs zijn somber en sober, zijn zang heeft de juiste klagerige klank zonder dat het sentimenteel wordt. Het publiek mag zelfs meehummen bij een van de nummers. Ik heb al eerder over Roberts geschreven, maar ik wil het nogmaals zeggen: als je nog geen album van hem hebt, koop dan om te beginnen Spoils uit 2009, een briljante plaat. Daarop is ook Alex Neilson te horen op prijsnummers als You muses assist en So bored was I (dark triad). En luister in één moeite door ook naar zijn nieuwste album, Too long in this condition.

Een klein punt van kritiek op deze zeer geslaagde avond: er waren te weinig stoelen neergezet voor de bezoekers. Nu moesten de meeste mensen staan of op de grond zitten (want niet echt ideaal bij deze muziek).

MP3  Trembling Bells with Bonny Prince Billy – New year’s eve’s the loneliest night of the year

Een waardig eerbetoon aan Songs for Beginners


Ik ben er weer ‘ns ingetrapt: ik heb weer een tribute album gekocht.
Maar deze keer is het wel een erg mooie. Be Yourself is niet alleen een tribute met songs van Graham Nash. Het is zelfs een eerbetoon aan het album Songs for Beginners van Nash.
Alle songs van het album komen langs, zelfs in dezelfde volgorde als op het vinyl.
Grass Roots Records is er in geslaagd een indrukwekkende lijst met artiesten warm te krijgen voor Be Yourself.
Zo kom je Vetiver tegen, maar ook Port O’Brien, Alela Diane, Robin Pecknold van Fleet Foxes en Brendan Benson. Bonnie Prince Billy lijkt op geen enkele tribute te mogen ontbreken en is nu dus ook van de partij.
Ik moet eerlijk bekennen dat ik het origineel niet erg goed ken. Schandalig natuurlijk, een hiaat in mijn muzikale opvoeding. Ik geef het toe. Maar Be Yourself bevalt me erg goed. Het album zakt een heel enkele keer wat in, maar over het algemeen zijn de bijdragen ijzersterk. Muzikaal varieert de sfeer van het pastorale Sleep Song van Mariee Sioux tot Chicago, waar Sleepy Sun een psychedelische rocker van maakt.
De Spaanstalige bijdrage van Will Oldham, de song van Vetiver en Port O’Briens’s versie van Military Madness bevallen mij eigenlijk nog het beste. Minder blij ben ik met de songs van Nile Nash. Het is natuurlijk leuk om de dochter van Graham Nash aan boord te hebben Maar haar stem valt wel erg in het niet bij zoveel talenten om haar heen op één album.
Na Be Yourself krijg ook ik trek om Songs for Beginners ‘ns echt goed te gaan beluisteren.

MP3 Alela Diane – There’s Only One

Face A Frowning World


Eigenlijk koop ik meer tribute-albums dan goed voor me is.
De meeste tribute-albums bevatten een handjevol aardige nummers, maar als geheel heeft zo’n album zelden eeuwigheidswaarde.
Op een enkele uitzondering na zal je dan ooit nooit een tribute-album in mijn jaarlijstje aantreffen.
En toch koop ik die CD’s elke keer weer.
Soms ben ik gewoon nieuwsgierig hoe andere artiesten het ervan afbrengen met hun covers. En het lukt de samenstellers van tribute-albums ook vaak om artiesten waarvoor ik een zwak heb aan boord te krijgen.
En dus ligt nu Face A Frowning World, voor me. An E.C. Ball Memorial Album, zo luidt de ondertitel.
Ik had eerlijk gezegd geen flauw idee wie E.C. Ball was, maar gelukkig is er in het CD-boekje veel informatie te vinden.
E.C. Ball schreef een gigantische hoeveelheid country-liedjes en gospelsongs en voerde die vaak zelf uit. Klassiekers als Pretty Polly, Poor Ellen Smith en Warfare, dat we van Uncle Tupelo kennen, zijn bijvoorbeeld van zijn hand.
Daarnaast runde Ball nog een tankstation en reed hij op een schoolbus.
Op Face a Frowning World interpreteren de Handsome Family, Michael Hurley, Catherine Irwin van Freakwater de songs van E.C. Ball. Ook Will Oldham en Jon Langford komen nog even langs.
De nadruk ligt op het religieuze werk van Ball en de aanpak is overwegend traditioneel.
Face A Frowning World bevat een aantal memorabele songs, zoals het prachtig authentiek klinkende The Early Bird Always Gets the Worm door Michael Hurley en het door Catherine Irwin gezongen Cabin on the Hill.
Maar ik vraag me serieus af of Face A Frowning World de CD-kast nog vaak zal verlaten.

MP3 Bonnie “Prince” Billy – John The Baptist

Chris Knox krijgt een zetje in de rug van Will Oldham, Lambchop, Mountain Goats en andere collega’s

Chris Knox is een van de centrale figuren in de muziekscene van Nieuw-Zeeland.
Samen met Alec Bathgate vormde hij de Tall Dwarves en hun releases op Flying Nun, het toonaangevende Nieuw-Zeelandse label, waren bepalend voor het geluid van eiland.
Naast zijn werk met de Tall Dwarves bracht Knox ook nog een flinke hoeveelheid solomateriaal uit.
In juni van dit jaar kreeg Chris Knox een beroerte. De laatste berichten zijn dat de beroerte in ieder geval zijn spraakvermogen heeft aangetast. Knox kan dus absoluut wat steun gebruiken.
En die steun komt in de vorm van het album Stroke waarop muzikanten als Will Oldham, Stephen Merritt, Bill Callahan, Lambchop, Lou Barlow en Yo La Tengo nummers van Knox coveren. En dat is nog maar een greep uit de grote namen die je op de twee CD’s van Stroke tegenkomt.
Naast de grote namen van de pop en indie komen ook landgenoten en tijdsgenoten van Knox zoals de Chills, Verlaines, David Kilgour en de Bats langs. Ook Alec Bathgate laat van zich horen en heeft ook de hoes ontworpen.
Stroke komt in februari 2010 uit bij Merge, maar is na al online in Nieuw-Zeeland te bestellen of bij iTunes te vinden.
Ook al ben ik absoluut geen expert op het gebied van de Nieuw-Zeelandse scene, veel songs van Stroke brengen mij toch fijne herinneringen terug aan de Flying Nun- verzamelaars waar ik ooit graag naar luisterde.
Stroke is een prachtig document dat je niet aan je neus voorbij mag laten gaan. En de opbrengsten gaan natuurlijk naar Knox zelf.

MP3 Mountain Goats – Brave