Wauw: een uitstapje naar de jaren zeventig


In het Noordbrabants museum is de tentoonstelling Wauw! Nederland in de jaren 70 te zien. Bezoekers van alle leeftijden kunnen zich verbazen over de (wan)smaak uit die tijd. Letterbakken en kleden (macramé) aan de muur, grote wandmeubels in donkere kleuren met laden, kastjes en planken. Overheersende behangkleuren waren oranje, okergeel en bruin. Op mijn kamer hingen posters van Veronica (het schip) en Chicago (de groep, ik zeg het er maar bij, waaronder één waarop de band poseerde als soldaten met op de achtergrond een uitgestrekt kerkhof). Zelf droeg ik een legerjas die ik in een dumpzaak gekocht, een legergroen halflang exemplaar dat onverwoestbaar was. Op muziekgebied gebeurde er van alles, je had de uitlopers van de sixties, singer-songwriters als Neil Young, Carole King, Jackson Browne en Bruce Springsteen. Allemaal niet bijster interessant voor mij als middelbare scholier. Nee, dan liever blues- hard- en symfonische rock, zoals Rory Gallagher’s Taste, Allman Brothers Band, Deep Purple, Uriah Heep, Captain Beyond, Soft Machine, Caravan, King Crimson, Genesis, Gentle Giant en Greenslade. In Nederland had je in het symfogenre onder andere Ekseption, Alquin en Focus. De twee laatste bands toeren nog steeds en stonden afgelopen weken op de Nederlandse podia. Alquin had ik ooit in 1975 gezien in het Cultureel Centrum Amstelveen, samen met mijn broer. Een imponerend concert, waarschijnlijk ook omdat het een van de eerste live optredens was die ik bezocht. Zoiets blijft je bij. Ruim 30 jaar later staat het gebouw er nog, heet het Schouwburg Amstelveen en is er de popzaal P60 tegenaan gebouwd. Daar speelde op 5 oktober Focus en op 11 oktober Alquin. Ik had Focus nooit live gezien, maar Jan Akkerman net een week daarvoor wel, in het Muziekgebouw Aan ‘t IJ. Dus Thijs van Leer en Pierre van der Linden, Focusleden van het eerste uur, moest ik ook maar eens gaan horen, samen met bassist Bobby Jacobs en de jonge gitarist Niels van der Steenhoven. Ze speelden twee sets en het klonk allemaal prima, met herkenbare nummers als House of the king, Sylvia en Eruption van het album Moving waves. Was het voor de pauze af en toe misschien wat te netjes, in de tweede set lieten ze de teugels wat meer vieren en ontstond er ruimte voor wat spetterend solowerk. Vooral Niels, gestoken in een Led Zeppelin t-shirt, liet in een powertrio bezetting horen (Thijs nam even een pauze) hoe je lekker kunt scheuren. Stevige jazzrock, zoals ook te vinden is op een plaat van Arcana, met onder meer Bill Laswell, Tony Williams en Buckethead (Arc of the testimony uit 1997). Thijs zat achter een mooi oud Hammondorgel en speelde fluit als vanouds. Een mooie solo plus accapella improvisatie vormde de inleiding voor de afsluiter Hocus pocus. Geen uitgesponnen versie maar scherp en fris. Er volgde nog een korte toegift en dat was het. Veel jaren zeventig werk zonder dat het een nostalgieconcert was.
Terug naar de tentoonstelling in Den Bosch, waar ook aandacht is voor muziek uit die tijd. Zo is er is een vitrine ingericht met spullen van The Golden Earring (jack, gitaar en gouden plaat, Seven tears) en hangt er een grote foto van de leden van CCC Inc., die poseren voor hun boerderij in de Peel. Er is deze maand maar liefst een 10-delige cd-box (plus dvd) van CCC Inc. uitgebracht. Dat zijn dus meer platen dan zij tijdens hun bestaan ooit hebben gemaakt. Een leuke tijd, hoor, de jaren 70, maar mag het ietsje minder zijn?