De Luyas komen naar Nederland!


Inderdaad, de Luyas komen naar Nederland.
Ik had het geluk dat ik de band in Austin, Texas live aan het werk kon zien en was erg onder de indruk van hun live-show. Live is de band superstrak, spannend en een feest om te zien.
Ik zag de Luyas tijdens de BBQ van collega-bloggers Muzzle of Bees. Ik moet er wel voor naar een buitenwijk van Austin, maar de locatie is erg mooi.
In een prachtige tuin, met schommel en tuinhuis, spelen onder andere The Luyas, Erland and the Carnival, The Great Lake Swimmers en One Hundred Flowers.
Er is gratis bier en zelfs gratis veganistische BBQ. Ik moet eerlijk bekennen dat ik tijdens het feestje een kleine inzinking kreeg en de festiviteiten voor het eind heb verlaten.
Dat had niet zo zoveel te maken met het gratis bier, maar meer met de brandende zon waar niet aan te ontsnappen was. En misschien had de veganistische BBQ er ook wel iets mee te maken.
Hoe dan ook, nu krijgt Nederland dus ook de kans om kennis te maken met de Canadese band.
De band uit Montreal en Quebec maakt ‘arty, atmospheric pop’, zoals de Allmusic Guide het noemt.
Op het album Too Beautiful To Work hoor je instrumenten als de French Horn en de Moodswinger, een snaarinstrument dat uitgevonden werd door de Nederlander Yuri Landman.
Je moet bij dat alles wel even wennen aan de stem van Jessie Stein.
Ik heb Too Beautiful To Work wel een paar keer moeten draaien om echt tot de muziek door te dringen, maar dan ontdek je wel de mooie momenten van het album.
When I Am a Woman is overigens afkomstig van de single die de band onlangs samen met Twin Sister uitbracht.

Hier zijn de Luyas te zien:
23 april Vera, Groningen
24 april Ekko, Utrecht
12 mei Doornroosje, Nijmegen
13 mei Melkweg, Amsterdam
15 mei De Spot, Middelburg

In Amsterdam en Nijmegen speelt de band in het voorprogramma van The Dodos.

MP3 The Luyas – When I Am a Woman

The Eastern Sea: een naam om in de gaten te houden


SXSW is een mooie plek om nieuwe muziek te ontdekken. Op het festival speelt een breed scala aan bekende en minder bekende bands, van hardcore uit Taiwan tot electro-pop uit Mexico.
Een van de bands waar ik erg nieuwsgierig naar was is The Eastern Sea.
De band komt uit Austin, Texas en speelde een thuiswedstrijd. Tijdens het festival speelde de band onder het motto ‘The Longest Week’ veertien shows in zeven dagen. Voor de echte fans en volhouders lag een knipkaart klaar. Had je alle veertien optredens bijgewoond, dan kreeg je een T-shirt. Ik heb het bij één optreden gehouden, heb dus maar één knipje in mijn kaart. Maar ik was absoluut onder de indruk van de band. Ik zag en hoorde een eigenwijze en energieke band en hoorde invloeden van de Feelies, Talking Heads, maar ook van Vampire Weekend. The Eastern Sea speelt heel knap met het opbouwen en afbouwen van spanning in de songs. En in Matt Hines heeft de band een ijzersterke voorman,
Op de EP die ik van de band kreeg klinkt The Eastern Sea anders dan live, maar het geluid van EP is ook bijzonder. De ene keer klinkt de band keer stevig, zoals in The Name, dan weer hoor je melodieuze songs als Your House. Het lukt The Eastern Sea goed om vooral niet doorsnee en voorspelbaar te klinken. En daar maak je mij altijd erg blij mee.
Later dit jaar brengt The Eastern Sea het album Plague uit. Ik kijk er nu al naar uit.
Dit is echt zo’n een band om goed in de gaten te houden.

MP3 The Eastern Sea – The Sea

Een lofzang op Andy Friedman


Andy Friedman is mijn held.
Andy maakt prachtige albums, schrijft gedichten en tekent ook nog eens voor bijvoorbeeld The New Yorker. Je zou hem een echte Renaissance man kunnen noemen.
De drie albums van Friedman zijn niet uit mijn Cd-speler te branden.
Taken man, Weary Things en Laserbeams and Dreams staan vol met prachtige songs en laten horen wat een fantastische songschrijver Friedman is.
Zo kom je zijn teksten vondsten tegen als ‘Real New Yorkers only love the city when they leave’ of ‘The sky is Brooklyn Dodger Bleu’. En wat dacht je van een song met de titel ‘I Don’t Want to Die Like Andy Kaufman’.

Friedman bracht zijn album Weary Things uit 2009 uit onder de naam Andy Friedman and the Other Failures. Kijk, dat is nu mijn soort humor.
Bovendien bevat de plaat ook nog een song met de titel I Miss Being Broken, Lowdown, and Alone. En hoe kun je nu geen fan zijn van een muzikant die in ‘David Berman’ liefdevol vertelt over zijn ontmoeting de man van de Silver Jews?
Net als de voorganger Taken Man bevat Weary Things heerlijk rammelende barroom-blues.
Laserbeams and Dreams is de titel van het album dat Friedman recent uitbracht en het is meer ingetogen dan zijn eerdere werk. Ook al klinkt Laserbeams and Dreams redelijk folky, gebleven zijn Friedman’s prachtige teksten en observeringen. En die licht gehavende stem.

Ik had het geluk dat ik Andy in Austin, Texas live aan de slag kon zien.
Andy, die er die dag uitzag als een Vietnam-vertaan, deed zijn best, maar de omgeving leende zich niet echt voor een onvergetelijk optreden. Hij speelde op een ‘dayparty’ tijdens SXSW bij iemand in de achtertuin en het gratis bier vloeide daar rijkelijk. Friedman speelde solo en kon nauwelijks boven het gepraat van de menigte uitkomen.
Jammer dat hij niet even de hulp in had geroepen van The Defibulators, die net voor hem een uitstekende set gaven.

MP3 Andy Friedman – Going Home

Andy Friedman – Idaho

The Head and The Heart heeft de toekomst


Veel, heel veel moois heb ik gezien in Austin, Texas tijdens SXSW2011.
Jessica Lea Mayfield en Sharron Van Etten maakten grote indruk, John Grant zorgde met Midlake voor kippenvel tijdens hun optreden in een kerk, het was te gek om Mark Eitzel en Darren Hanlon weer ‘ns live aan het werk te zien. En dat is nog maar een greep uit de mooie momenten.
Maar een van de hoogtepunten voor mij was toch wel het optreden van The Head and The Heart. De langzaam groeiende reputatie is de The Head and The Heart al vooruitgesneld en de zaal is al flink volgestroomd.
Veel tijd om op stoom te komen heeft de band niet nodig. Al direct bij het eerste nummer gaan de leden er volop in. Het enthousiasme van The Head and The Heart doet me denken aan de energie die ik ooit ook bij Mumford & Sons zag. Al is de sound van The Head and The Heart meer dan die van hun Britse collega’s geworteld in de Amerikaanse traditie van folk en pop.
Het debuut van de band komt half april uit op Subpop en ik kan al zeggen dat het ene heerlijke plaat is, een van de verrassingen van de afgelopen tijd.
De CD staat vol met heerlijke folky popsongs als Ghost, Sounds Like Hallelujah en Honey Come Home. Dit zijn songs waar je alleen maar met een brede glimlach op je gezicht naar kunt luisteren.
Bovendien is de band op 3 april te zien in het Ancienne Belgique in Brussel en op 5 april in Paradiso. Op beide data verzorgt The Head and The Heart het voorprogramma van The Low Anthem.
Muzikaal vullen deze beide elkaar mooi aan en dat kunnen nog wel ‘ns prachtige avonden worden.
Al verwacht ik dat het niet lang zal duren voordat The Head and The Heart zelf de hoofdact zal zijn. Houdt deze band in de gaten.

MP3 The Head and The Heart – Sounds Like Hallelujah

Terugkijken op SXSW 2011


SXSW 2011 zit er weer op. Vier dagen lang ben ik van een uur of een
‘s-middags tot 2 uur ‘s-nachts op pad geweest om bands te zien, panels
bij te wonen, mensen te ontmoeten.
Het voelt nu een beetje alsof ik der vierdaagse heb gelopen.
Ik heb het hier misschien al vaker gezegd, maar ik heb een soort haat-
liefde verhouding met het festival. Aan de een kant ben ik na vier
dagen de drukte op 6th Street, al die rock’n'roll cliches en de alom
aanwezige smartphones en foute tattoos flink zat. Maar er is denk ik geen festival ter werleld waar je zo veel interessante bands en acts kunt zien binnen
een paar dagen, waar je nieuwe namen kunt ontdekken, oude bekenden
kunt herontdekken, waar je optredens op bijzondere plekken kunt
bijwonen. En waar je veel interessante mensen kunt ontmoeten.
En daarom kom ik na al zes jaar naar SXSW.
Ik kijk met plezier terug op de editie van 2011. Voor mij is het een
festival vol hoogtepunten en maar een enkele tegenvaller.
Ik heb leuke nieuwe acts kunnen ontdekken, zoals The Eastern Sea, The
Head and The Heart
en One Hundred Flowers. Maar ik heb ook oude
bekenden op kunnen zoeken, als de Great Lake Swimmers en Mark Eitzel.
Het voelde als een voorrecht om een optreden van Emmylou Harris in het
Convention Centre bij te wonen. (zie foto)
Ze sprak daar over haar nieuwe album en zong twee songs daarvan, een
over haar herinneringen aan Gram Parsons, de andere over haar
vriendschap met de vorig jaar overleden Kate McGarrigle.
De komende tijd kun je hier meer lezen over mijn avonturen in Austin, Texas.

Over SXSW en Chris Bathgate


Op 15 maart barst in Austin, Texas het SXSW-festival weer los.
Net als vorige jaren is Ketelmuziek present om verslag te doen van dit immense festival.
In vier dagen heeft het officiële programma zo’n 1500 bands te bieden. Buiten het officiële deel van het festival staan ook nog zeker duizend acts te trappelen om iets van zich te laten horen. De stad wordt dus overspoeld door muzikanten en hun aanhang.
Net als vorig jaar komt er weer een flink aantal Nederlandse bands naar Austin. Zo doen in ieder geval The Black Atlantic, Death Letters, Go Back To The Zoo en De Staat optredens tijdens SXSW.
Grote namen op het festival zijn dit jaar Bob Geldof, Duran Duran, Yoko Ono en er wordt gefluisterd dat Kanye West en The Foo Fighters ook zullen optreden op het festival.
Maar ik ben vooral in Austin, Texas om oude bekenden op te zoeken en leuke nieuwe acts te ontdekken.
Dolorean, de Great Lake Swimmers en Mark Eitzel zijn tijdens het festival meerder keren live te zien en daar wil ik zeker een keer mijn neus laten zien.
Nieuwe acts waar ik veel van verwacht zijn The Eastern Sea, The Bears of Blue River en The Head and The Heart.
Ook Chris Bathgate staat hoog op het lijstje van acts die ik niet wil missen.
In 2007 bracht Bathgate het prachtige album A Cork Tale Wake uit.
In april wordt dan eindelijk zijn nieuwe album Salt Year verwacht. Mooie titel, overigens. Het eerste voorproefje van de plaat, No Silver, klinkt veelbelovend.

MP3 Chris Bathgate – No Silver