Holland Festival 2008, eerste impressies


Dit jaar staat het Holland festival in het teken van hemel en aarde. Met zo’n thema kun je alle kanten op, bijvoorbeeld door voorstellingen in voormalige kerken te laten plaatsvinden. Het was ook een mooie aanleiding om het Orgelpark eens te bezoeken. Gelegen naast het Vondelpark is dit een prachtige gerestaureerde kerk met meerdere orgels (ik telde er drie). Je hebt op het balkon een prima uitzicht op deze instrumenten. Willem Tanke speelde orgelstukken van Olivier Messiaen die opvielen door hun gevarieerde klanken, van verstild tot dreunend. Messiaen noemde zichzelf ornitholoog en ritmicus, en dat hoor je terug in zijn composities. In het ruim vijf uur durende operaspektakel St. Francois d’Assise bijvoorbeeld, waarvan de titel al aangeeft dat vogels niet zullen ontbreken. Enfin, tot zover opera, want er was nog een tweede kerk waar moderne muziek te horen was. Dan bedoel ik natuurlijk Paradiso. Op 6 juni moesten de bezoekers een uur wachten voordat Ryoji Ikeda eindelijk begon, maar hij wist indruk te maken met een minimale electronische set die werd voorzien van spectaculaire zwart en wit vlakken en strepen die over twee reusachtige projectieschermen raasden. Naast dit korte optreden (maar wat mij betreft precies lang genoeg, ongeveer 25 minuten) zijn er installaties van Ikeda op diverse plekken in Amsterdam te zien. Afgelopen donderdag was het de beurt aan Mike Patton met het Metropole Orkest en een ensemble om Italiaanse muziek uit B-films vol verve uit te voeren. Paradiso was uitverkocht, omdat de muzikanten zo ongeveer de hele zaal in beslag namen. Het publiek paste er nog een beetje omheen of het kon op de eerste en tweede balkons zitten. IJzersterk repertoire, afwisselend sentimenteel en brutaal. Bij het stevige werk gaat Patton over op gegrom en andere non-verbale stemacrobatiek, waar het publiek de meeste waardering voor heeft. Maar ook in de ballads komt hij uitstekend tevoorschijn. Zoals in het nummer dat sterk lijkt op The world we knew, dat ik ken van Tav Falco’s Panther Burns. Mike lijkt ook wel wat op Tav, met dat smalle snorretje. Zijn kapsel lijkt weer meer op dat van Jules Deelder, lekker slick dus. Een onderhoudende avond, hoewel Mike een beetje gebelgd was over Nederland dat ItaliĆ« had ingemaakt op het EK voetbal in Zwitserland.