Concerten in Londen (2): Bush Hall


Het muziekblad The Wire bestaat 25 jaar en viert dit jubileum een maand lang met een aantal evenementen in Londen. Op zaterdag 17 november staan improvisatie en elektronica ensembles op het programma. Sommige namen zijn voor mij bekend (Gary Smith, Bernard Günther en Rafael Toral) en anderen, Archetti, Wiget en Trapist zeggen mij weinig. Maar dat maakt de avond juist interessant. Omdat volgens Time Out de aanvangstijd 7 pm is ga ik vooraf snel iets eten bij The Archduke, schuin tegenover de Royal Festival Hall aan de South Bank. Een prima eetgelegenheid waar je je bestelling opgeeft aan de bar. Je wordt ‘opgepiept’ als het gerecht klaar is. Je betaalt van tevoren en kunt dus precies plannen wanneer je weg wilt. Handig. Ik arriveer iets na zevenen bij Bush Hall in Uxbridge Road. Bij deze straatnaam moet ik denken aan een nummer van A. More (Anthony Moore), van zijn LP Flying doesn’t help, getiteld Twilight (Uxbridge Rd). Maar dit tussen haakjes. Pas tegen half acht begint zich een serieuze rij voor de deuren van Bush Hall te vormen. Mark Wastell, oprichter van de platenzaak Sound323 en aanwezig met een voorraadje cd’s en vinyl, schudt handen van bekenden in de rij, ook de mijne. Ik was net de vorige dag nog even langsgegaan bij Sound323 en Second Layer, een winkel die op hetzelfde adres zit, Archway 323 vlakbij Highgate tube station. Terug naar Bush Hall, een mooi interieur, meer iets voor klassieke muziek dan voor muziek uit de improvisatiehoek. Prettig is dat er stoelen zijn neergezet. Laatkomers hebben pech en moeten staan of op de grond zitten. De zaal is goed gevuld, ik schat zo’n 150 bezoekers. DJ Tony Herrington, voormalig hoofdredacteur van The Wire draait muziek van onder andere David Bowie, Brian Eno en Herbie Hancock, een mix van stijlen die ook tussen de optredens door is te horen zonder opdringerig te worden.
Het Zwitserse duo Luigi Archetti (elektrische gitaar en elektronica) en Bo Wiget (cello) spelen een klein half uur. Ze beginnen zacht en langzaam en bouwen een geluidsmuur op die steeds harder en heftiger wordt. Daarna bouwen ze de muur weer netjes af en klinken hun instrumenten aan het slot bijna traditioneel, na al het geweld dat eraan vooraf ging. Een sterk begin van de avond.
Het tweede duo, Klangstaub, bestaande uit gitarist Gary Smith en Bernard Günther op klarinet, trompet en elektronica, wisten bij vlagen te imponeren met hun wat ik maar elektronische kamermuziek noem. Ik heb Smith en Günther ook als solisten live gehoord en dat vond ik toch net iets pakkender. Samen wisten ze niet een vergelijkbare intensiteit te bereiken. Dat kwam misschien ook omdat bij zachte passages het geroezemoes in het café hoorbaar was. In de zaal was iedereen stil, afgezien van het zachte geklik van de amateurfotografen, waaronder ikzelf. Veel geflits ook, sommigen konden er geen genoeg van krijgen. Ik merk dat foto’s maken afleidt van het luisteren naar de muziek dus ik doe het net mate.
Het beste optreden van de avond is voor mij Rafael Toral’s Space Project in samenwerking met de imposant ogende drummer Roger Turner(zie foto). Zijn reusachtige postuur wordt nog versterkt door zijn kleine drumstel. Toral bedient een apparaatje dat lijkt op een radiografische afstandsbediening voor motorbootjes. Hiermee produceert hij kraakgeluiden en noise, waar Turner schitterend op reageert. Ook fraai, zij het minder spectaculair, was het gebruik van de theremin door Toral. Het optreden zuigt de aanwezigen mee in een draaikolk van geluid dat, zoals het hoort, heel zachtjes eindigt. Klasse.
Trapist maakt sfeervolle, jazzy muziek met folkinvloeden en elektronica, zodat de aanwezigen enigszins tot rust kunnen komen na het optreden van Toral en Turner. Een passende afsluiting van een gedenkwaardige avond.