De vent die na het voorprogramma de deur uitstapt


Jarenlang ben ik een trouwe fan geweest van Okkervil River en Shearwater.
Ik weet dat het twee aparte bands zijn met elk een eigen geluid, maar in mijn beleving kun je de bands niet los ven elkaar zien.
Ik schreef de eerste releases van Shearwater en Okkervil River de hemel in voor de Platomania, het blad waarvoor ik nog altijd schrijf.
Ik zag de bands meerdere malen live aan het werk, niet alleen in ons land, maar ook in Austin, Texas.
Ik deed zelfs een interview met Okkervil River’s Will Sheff voor Kindamuzik.
Maar op het bepaald moment had ik gewoon gehad met beide bands. De grote gebaren van Shearwater en Okkervil River gingen me tegenstaan. Het moet zo ongeveer rond de release van Black Sheep Boy van Okkervil River zijn geweest.
De releases van de afgelopen jaren zijn aan me voorbij gegaan en het oude werk van de bands beluister ik nooit meer. Ik ben zelfs zo ver gegaan om alle sporen van Okkervil River en Shearwater van mijn iPod te verwijderen.
En toch heb ik een kaartje geregeld voor het optreden van Shearwater op 28 maart in Bitterzoet.
Niet omdat ik Shearwater zo graag wil zien, maar omdat Julie Doiron in het voorprogramma staat.
Ik heb al jaren een zwak voor wat Julie Doiron doet en haar optreden mag ik dus niet missen.
Ik ben die avond dus die vent die na het voorprogramma de deur uitstapt.

Een teken van leven van Snailhouse.


Snailhouse, de band van de sympathieke Mike Feuerstack bracht in de loop der jaren een handjevol prachtige albums uit.
De laatste, Lies on the Prize, is alweer twee jaar oud. Feurstack is nog hard aan het werk met de opvolger, Sentimental Gentleman.
Monumental Moments zou je als een tussendoortje kunnen zien tot het moment dat Sentimental Gentleman uitkomt. Deze EP is op dit moment slechts digitaal te verkrijgen via Bandcamp. Monumental Moments bevat zeven prachtige songs, waaronder demo’s, niet eerder uitgebracht werk en een live uitvoering van Chimney Sweep waarbij Feuerstack vocale hulp krijgt van Julie Doiron.
Snailhouse is in de eerste helft van november weer in ons land voor optredens. De band is dan te zien in Dwaze Zaken in Amsterdam en tijdens een huisconcert in Utrecht.

MP3 Snailhouse – Don’t Go Anywhere

Daniel, Fred & Julie sluiten muziekjaar 2009 magistraal af

Ketelmuziek draagt Julie Doiron een warm hart toe, maar dat had je waarschijnlijk al gemerkt.
De Canadese heeft een aantal prachtige albums op haar naam staan en Doiron staat garant voor boeiende live optredens.
Tot mijn grote schrik heb ik bijna haar nieuwste release over het hoofd gezien. Begin december bracht Doiron namelijk een album uit samen Fred Squire en Daniel Romano.
Romano, Squire en Julie kennen elkaar uit de Canadese muziekscene. Zo speelde Fred Squire samen met Julie Doiron toen ik haar eerder dit jaar in Austin, Texas zag en is Squire ook present op het prachtige album Lost Wisdom, dat Julie samen met Mount Eerie opnam.
Squire, Doiron en Ramono troffen elkaar in de garage van Romano en namen daar de tien songs op die te horen zijn op Daniel, Fred & Julie.
Het is een echte folkplaat, met naast twee door Romano geschreven songs een aantal soms stokoude liedjes, zoals de gouwe ouwe Clementine.
Het album heeft een Intieme sfeer, de stemmen van Daniel, Fred & Julie vullen elkaar prachtig aan. Het trio is er ook goed in geslaagd om de spontaniteit van de opnamen door te laten klinken in de liedjes.
Soms denk je dat je naar de Carter Family zit te luisteren, zo af en toe doet de plaat me ook denken aan het werk van de McGarrigle zusjes.
Ik vind Daniel, Fred & Julie een prachtig en hartverwarmedn album. Ik had mijn lijstje met de favoriete CD’s van 2009 al klaar liggen, maar dat moet ik maar snel gaan aanpassen. Veel mooier heb ik ze dit jaar nauwelijks nog niet gehoord.
Bij onze collega Herohill is overigens een uitgebreid verhaal te lezen over de totstandkoming van het album

MP3 Daniel, Fred & Julie – The Gambler and His Bride

Wat is eigenlijk een fan?


Op zaterdagavond kun je bij SBS6 kijken naar Fans!, een programma over Nederlandse artiesten en hun fans. Ik heb het nog nooit gezien en het zal ongetwijfeld flink tegenvallen, maar ik ben altijd wel gefascineerd door het begrip fan. Wat is een fan, wanneer ben je een fan, en ben je op een bepaald moment niet te oud om fan te zijn?
Ik koop trouw alles van Mark Eitzel en van Clem Snide en ik voel me fan van Eitzel, maar niet van Clem Snide. De band van Eef Barzaley is voor mij gewoon een leuk interessant bandje. Ben je dus fan als je de muziek je emotioneel ook iets doet?
Ik zat erover te peinzen na een optreden van Julie Doiron in Austin, Texas. Ze deed op zaterdagmiddag een show in The Spiderhouse, een café een flink buiten het centrum van Austin.
Ik ben een fan van Doiron en was dan ook erg blij toen ze vertelde dat ze onverwacht ’s-avonds nóg een show zou doen in The Spiderhouse.
Julie en haar drummer Fred Squire hadden onverwacht een paar uurtjes vrij tussen de twee shows en dat bood mij mooi de gelegenheid om wat tijd door te brengen met hen. Dat is toch de droom van elke fan?
Wij hebben gepraat over dingen als Nederland, Utrecht, Canada, SXSW en muziek in het algemeen. Tussendoor vertelde Julie, ik mag Julie zeggen, dat ze in het najaar weer naar ons land komt voor wat optredens.
Aanleiding voor de tour is het nieuwe album I Can Wonder What You Did With Your Day.
Voorganger Woke Myself Up is een overgangsplaat van de introspectieve albums die Julie tot dan maakte naar een steviger geluid dat aansluit bij het geluid van Eric’s Trip. Dat is tenslotte de band waar Julie ooit haar carrière begon.
Op I Can Wonder zoekt Julie verder naar een manier om dat introspectieve te combineren met meer gitaargruis. Je hoort duidelijk dat ze nog aan het zoeken is, maar die zoektocht levert wel juweeltjes op als Consolation Prize, Nice to Come Home en Borrowed Minivans. Het is weer een prachtige plaat, maar ik ben natuurlijk wel een fan.
De optredens waren fantastisch, overigens. Het optreden ’s-avonds was ingelast en dar had The Spiderhouse dus geen publiciteit voor kunnen maken. Het resultaat was dat Julie en Fred optraden voor een handjevol trouwe fans die waren blijven hangen na de middagshow. Al onze verzoeknummers werden gespeeld.
Het is goed om te zien dat Julie het meer naar haar plezier heeft op het podium nu het volume wat omhoog is gegaan en ze ook zo af en toe ‘ns flink op de gitaar mag raggen.

MP3 Julie Doiron – Consolation Prize

Mount Eerie werkt samen met Julie Doiron


In mei van dit jaar speelde Mount Eerie in Theater Kikker in Utrecht, maar om de een of andere reden heb ik daar nooit iets over geschreven.
Het was een mooie avond en het viel me op dat er absoluut een publiek is voor dit soort bands. Wel een publiek dat blijkbaar graag op de grond zit tijdens een concert.
Misschien een beetje snobistisch, maar ik was er vooral voor het voorprogramma No Kids.
Maar heb natuurlijk ook volop genoten van het optreden van Elverum.
Ik heb wel het nodige in de kast staan van Mount Eerie en de Microphones, maar op de een of andere manier heb ik niet zo veel met het werk van Phil Elverum.
De man brengt ook zo veel uit dat ik werkelijk door de bomen het bos niet meer zie.
Tot nu toe. Want binnenkort komt er een album uit dat Elverum samen met Julie Doiron.
En dat album behoort tot de mooiste dingen die ik dit jaar hoorde. Nu ben ik natuurlijk wel een fan van Julie Doiron, dus dat zegt veel.
Lost Wisdom heeft een prachtige ingetogen sfeer. Elverum nam het album samen met Julie Doiron en gitarist Fred Squire op in de woonkamer van Elverum in Anacortes, Washington.
Dit bevordert de intieme sfeer van de songs en de vocalen van Doiron en Elverum vullen elkaar prachtig aan.
Lost Wisdom is wat mij betreft een niet te missen album.

MP3 Mount Eerie met Julie Doiron & Fred Squire- Voice in Headphones

Snailhouse


Mike Feuerstack is een Canadese muzikant die in relatieve stilte zijn werk doet. Hij is misschien nog het meest bekend omdat hij deel uitmaakte van de Wooden Stars die samen met Julie Doiron een eerg fijn album maakten.
Maar de prachtige pop boordevol emoties die hij onder de naam Snailhouse uitbrengt is in ons land niet of nauwelijks opgemerkt.
Zijn nieuwste album Lies on the Prize is deze maand uitgebracht op Unfamiliar Records.
Later dit jaar krijgt het album ook een Europese release via het Duitse Mi Amante.
“Muzikaal combineert Mike Feuerstack de singer-songwriteraanpak met melodieuze pop”, schreef ik ooit over de Silence Show. Ik zou dat nu natuurlijk niet meer zo formuleren, maar die omschrijving geldt ook voor Lies on The Prize, ook al is deze plaat abosluut meer ‘poppy’ en ‘up beat’ dan de prachtige voorganger The Silence Show.

Hip kun je het nauwelijks noemen wat Feuerstack doet met Snailhouse. Ook al werkte Jeremy Gara van Arcade Fire als muzikant en producer meer aan Lies on the Prize. Maar de albums van Snailhouse zijn bijna stuk voor stuk prachtig en de muziek komt rechtstreeks uit zijn hart. En dat gaat het toch om?
Benieuwd naar meer Snailhouse? Op de Ketelmuziek Muxtape hoor je meer nummers van Lies on the Prize en een keus uit zijn eerdere werk. Wat heeft die man toch een wonderschone muziek gemaakt.

MP3 Snailhouse – Dollar Signs

Han’s Best of 2007


Ik vind de “lijstjes tijd” ieder jaar weer leuk. Om te beginnen natuurlijk uit nieuwsgierigheid naar wat al die collega’s nou de beste albums van het jaar vonden. Maar het ook ieder jaar weer een mogelijkheid om nieuwe namen te ontdekken. De Catbirdseat heeft perfect door hoe de lijstjes tot stand komen. Inderdaad zie je ook dit jaar opvallend vaak dezelfde zeer “verantwoorde” namen. En dan bedoel ik de albums van The Field, Panda Bear of de Dirty Projectors. Ketelmuziek is niet zo voorspelbaar. Want dit is mijn lijstje:
1 Richmond Fontaine – Thirteen Cities
2 Dolorean – You Can’t Win
3 Ola Podrida – Ola Podrida
4 Pants Yell – Alison Statton
5 Phosphorescent – Pride
6 Castanets – In the Vines
7 Paul Duncan – Above The Trees
8 Julie Doiron – Woke Myself Up
9 Ladybug Transistor – Can’t Wait Another Day
10 Jens Lekman – Night Falls Over Kortedala