Josh Tillman maandag 4 juni in Nederland te zien met Father John Misty


Josh Tillman maakte naam als drummer van de Fleet Foxes, al had hij voor zijn tijd met de Foxes al een serie erg mooie soloalbums uitgebracht.

Onlangs verliet hij de Fleet Foxes en nu duikt hij op onder de naam Father John Misty. Fear Fun, het debuut van Father John Misty, is een fascinerend album waar ik maar geen genoeg van kan krijgen.

In april schreef ik al iets over Fear Fun.

Father John Misty is op maandag 4 juni in Ekko in Utrecht te zien. Het is de enige Nederlandse show tijdens dee tour. Reden genoeg, lijkt mij, om de maandagavond vrij te houden voor een bezoekje aan Ekko.

En er is nog een extra reden: in het voorprogramma is Tiny Ruins te zien.

Hollie Fullbrook, de vrouw achter Tiny Ruins, bracht onlangs de ingetogen prachtplaat Some Were Meant For Sea uit. Ketelmuziek besteede eerder aandacht aan de CD.  

Tot maandag in Ekko!

Josh Tillman is terug als Father John Misty


Josh Tillman is een man van vele gedaanten. We hebben hem leren kennen als een songschrijver die net als bijvoorbeeld Richard Buckner het leed van de wereld op zijn nek neemt.
Maar toen bleek dat Tillman ook nog kon drummen en sloot hij zich aan bij Fleet Foxes.
Tillman sloot het hoofdstuk Fleet Foxes na één album en eindeloos touren af en is nu terug als Father John MistyFear Fun is de ijzersterke entree van Father John Misty.
Songs als Fun Times in Babylon, Nancy From Now On en I Long to Feel Your Arms Around Me behoren tot het beste dat ik dit jaar hoorde. Deze hoge kwaliteit weet Tillman overigens niet het hele album vast te houden.
Tillman zet een majestueus en meeslepend  geluid neer. Dat zal ook voor een deel te danken zijn aan producer Phil Elk, die ook met de Fleet Foxes en Shins werkte.
Father John Misty sluit muzikaal aan bij de sfeer van Tillman’s Vacilando Territory Blues. Al hebben ook de Fleet Foxes duidelijk hun sporen hebben achtergelaten.
Het album is wel duidelijk minder introspectief en daardoor toegankelijker dan Tillman’s eerdere solowerk.
Tekstueel haalt Tillman hier het onderste uit de kan. Hij citeert uit films, literatuur en popcultuur en komt in Now That I’m Learning To Love The War met een relativerende kijk op de popmuziek.

‘Try not to think so much about
The truly staggering amount of oil that it takes to make a record
All the shipping, the vinyl, the cellophane lining
The high gloss
The tape and the gear’

En

‘When it’s my time to go
Gonna leave behind things that won’t decompose’.
En in Everyman Needs A Companion zegt Tillman over de naamsverandering: ‘I never liked the name Joshua- I got tired of J.”
Fear Fun is echt een album om keer op keer te beluisteren, als het even kan  met de teksten binnen handbereik.
Fear Fun komt op 1 mei 2012 uit op Bella Union. In juni is Father John Misty in Nederland en België voor optredens.

MP3      Father John Misty – Fun Times in Babylon

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

 

Zwaarmoedige kost voor lange zomeravonden


Hoe zou het toch met J. Tillman zijn? Zou hij genieten van het succes van de Fleet Foxes, de band waarin hij als drummer actief is?
Ik heb het altijd een bijzondere combinatie gevonden- het solowerk van Tillman is introspectief, melancholisch en zeer persoonlijk, terwijl hij ook deel uitmaakt van een niets-aan-de-pop band als de Fleet Foxes. Daarmee wil ik overigens niets vervelends zeggen over de Foxes.
We moeten het dus even zonder Tillman doen, een zwaarmoedige bard die de ellende van de wereld op z’ schouders neemt.
Gelukkig komt er in augustus eindelijk een nieuw album uit van die andere zwaarmoedige bard, Richard Buckner.
En kunnen we ook een nieuweling begroeten in het genre: Tyler Butler.
De acht songs van Butler’s EP Winter King zijn persoonlijk, kaal tot het bot en gaan werkelijk door merg en been.
Winter King is geïnspireerd door de eindeloos lijkende winter in Butler’s woonplaats Edmonton, Canada
Butler heeft een stem die elementen van die van John Martyn in zich heeft. Hij houdt de stemming in de acht songs mooi constant en hij grijpt de luisteraar regelmatig bij de kraag met zijn openhartige teksten. Opvallend is hoe de opbouw van de song Child-Ghost doet denken aan Leonard Cohen’s Famous Blue Raincoat.
Winter King is een EP die je niet koud kan laten.

MP3 Tyler Butler – Barghest

Ketelmuziek top 10 van 2010



De tien mooiste albums van 2010 volgens Han

1. J. Tillman – Singing Ax

MP3 J. Tillman – Three Sisters




2. Sam Quinn – The Fake That Sunk A Thousand Ships

MP3 Sam Quinn – Fanboy




3. Dark Dark Dark – Wild Go

4. Frontier Ruckus – Deadmalls & Nightfalls

5. Bonnie ‘Prince’ Billy & The Cairo Gang- The Wonder Show of the World

6. Cotton Jones- Tall Hours In The Glowstream

7. Phosphoresecent – Here’s To Taking It Easy

8. Darren Hanlon – I Will Love You At All

9. Kurt Wagner & Cortney Tidwell present..KORT – Invariable Heartache

10. Damien Jurado- Saint Bartlett



De tien mooiste albums van 2010 volgens Peter

1 Joanna Newsom – Have one on me

MP3 Joanna Newsom – In California




2 Trembling Bells – Abandoned love

3 Steve Mason – Boys outside

4 Alasdair Roberts – Too long in this condition

5 Emeralds – Does it feel like I’m here?

6 Deerhunter – Halcyon digest

7 Phosphorescent – Here’s to taking it easy

8 Fursaxa – Mycorrhizae realm

9 MGMT – Congratulations

10 Scout Niblett – The calcination of Scout Niblett

Blue Monday 2010

Maandag 18 januari is het weer Blue Monday. Het zal naar verwachting de meest deprimerende dag van het jaar zijn.
De psycholoog Cliff Arnall berekende ooit op wetenschappelijke wijze dat de derde maandag van januari de meest deprimerende dag van het jaar is.
Dat heeft voor een deel met het weer te maken, maar ook met het feit dat mensen dan vaak nog blut zijn van de feestdagen. Bovendien realiseren mensen zich in de derde week van januari dat er niets terecht is gekomen van hun goede voornemens.
Net als vorig jaar besteedt Ketelmuziek aandacht aan deze bijzondere dag. Want welke muziek hoort bij Blue Monday? En dan bedoel ik natuurlijk niet New Order.
Nee, ik denk dan meer aan Dolorean, de Red House Painters of iets van de Ashtray Hearts.
Maar de keus voor de Blue Monday- soundtrack is gevallen op J. Tillman, een muzikant voor wie de deur bij Ketelmuziek altijd open staat.
Het toeval wil namelijk dat Tillman deze maand bij Western Vinyl een 7” uitbrengt met twee nieuwe nummers, Wild Honey Never Stolen en Borne Away On A Black Barge.
Beide songs zijn weer prachtig.
Veel sterkte in ieder geval op Blue Monday.

MP3 J. Tillman – Wild Honey Never Stolen

Alweer een CD met covers van Townes Van Zandt

De erfenis van Townes Van Zandt lijkt in goede handen te zijn van mannen als Steve Earle en Guy Clark. Dat zagen we onlangs nog, toen Steve Earle tijdens zijn optreden op Crossing Border vooral putte uit de songs van zijn laatste album Townes.
Maar ik vraag me wel eens af of jongere generaties de muziek van Townes Van Zandt oppikken, zoals steeds weer een jongere generatie de albums van de Doors en Joy Division herontdekt.
Het album met de wat onhandige titel Introducing Townes Van Zandt Via The Great Unknown doet een dappere poging om het werk van Van Zandt ook onder dertigers en misschien wel twintigers bekend te maken. Maar ik twijfel er eerlijk gezegd aan of dat gaat slagen.
En ook al slaagt het niet, dan hebben we er in ieder geval een leuke CD aan over gehouden.
Alle Townes- klassiekers komen langs op deze verzamelaar, van To Live is To Fly, Lungs, Loretta, If I Needed You en tot, hoe kan het ook anders, Pancho and Lefty.
De mooiste momenten komen voor rekening van Ketelmuziek-favorieten als J. Tillman en de Great Lake Swimmers, maar ook Kevin Tihista, leuk om weer´ns wat van hem te horen, de Be Good Tanyas, Kate Maki en Stephen Duffy brengen het er goed van af.
Opvallend is dat de uitvoeringen vaak dicht bij het origineel blijven. Eigenlijk proberen alleen het Australische Telafonica en Jad Fair een andere aanpak, iets anders hadden we natuurlijk niet verwacht van Jad Fair Hun uitvoeringen zijn gedurfd, maar ik ben bang dat de originelen zo in mijn geheugen gebrand zijn dat ik toch wat moeite heb met deze afwijkende uitvoeringen.

MP3 J. Tillman – My Proud Mountains

Bloggers Are Now in Charge


SXSW is geen festival zoals Lowlands of Pinkpop. SXSW is meer een uit zijn krachten gegroeide muziekbeurs. Je hebt aan de ene kant de eindeloze stroom bandjes die de stad omtoveren in een heksenketel van herrie en massa’s mensen, maar zodra je het Convention Centre binnenstapt kom je in een andere wereld terecht.
Natuurlijk, ook hier zijn optredens te zien. Maar hier worden ook zaken gedaan, wordt er gesproken over de toekomst van de muziek.
Zo was ik op donderdagmorgen bij een panel over weblogs. De mensen achter illustere blogs als Aquarium Drunkard, Brooklyn Vegan, Donewaiting en Out The Other mochten zich buigen over het thema” Bloggers Are Now in Charge” .
Belangrijkste conclusie was misschien wel dat deze bloggers geen echte praters zijn. De discussie verliep soms erg moeizaam
Maar uiteindelijk werden er wel wat aardige dingen gezegd over waar de bloggers hun inspiratie en informatie vandaan halen en werd er vooral ook stilgestaan bij het verschillen tussen blogs en de “traditionele” muziekjournalistiek.
Zo constateerden de bloggers dat je op weblogs over het algemeen positieve en enthousiaste verhalen tegenkomt over bands en albums, terwijl er in de papieren pers ook nog wel ‘ns flink gezeken wordt over een artiest of plaat. Ook lijkt de tijd van de recensies van 2 A4-tjes achter ons te liggen als je het aan de weblogs overlaat.
Er werd ook wel vastgesteld dat weblogs de neiging hebben om zich allemaal tegelijk op dezelfde artiest te storten.
Dat gebeurde bijvoorbeeld met J. Tillman (foto), die toevallig later die dag optrad in de Red Eyed Fly. In Paradiso was hij onlangs nog te zien met Pearly Gate Music. Vooral de songs van Tillman’s nieuwe album Vacilando Territory Blues klonken fantastisch door de begeleiding van de band. Maar vanmiddag mag Tillman het alleen doen en dat gaat hem goed af. James Blues en Fistborn verliezen niets van hun zeggingskracht nu Tillman alleen op het podium staat.
Het lijkt er overigens op dat hij hetzelfde shirt aanheeft als twee weken geleden in Paradiso. Ik herken het aan de scheur in de rechtermouw.

Komende zondag J. Tillman in Paradiso


Vergeet het niet: komende zondagmiddag treedt J. Tillman op in Paradiso.
Zijn optreden tijdens Crossing Border jaar was op z’n zachtst gezegd indrukwekkend en ook de shows die ik eerder zag in Ekko en tijdens SXSW 2008 zullen me nog lang bijblijven.
De optredens en de muziek van Tillman hebben natuurlijk de nodige overeenkomsten met die van Richard Buckner, maar ik heb de indruk dat Tillman op het podium wat minder wispelturig is dan Buckner.
Tillman’s meest recente album Vacilando Territory Blues is nu ook officieel uit op CD, ook al was het album al lange tijd digitaal beschikbaar.
Ik ben overigens wel benieuwd hoeveel mensen er komende zondag op de kreet “drummer van de Fleet Foxes” afkomen.

MP3 J. Tillman – Above All Men

Crossing Border 2008 van hoog niveau met Fleet Foxes en Kristin Hersh


Ik ga elk jaar naar het Crossing Border festival om verrast te worden. Ook dit jaar is dat weer gelukt, omdat de programmering een goede mix is van bekende en onbekende namen, zowel uit de muziek als de literatuur. Op vrijdag was de mij onbekende Chad VanGaalen & Women goed op dreef in een zaal die te klein bleek te zijn. Maar er waren gelukkig genoeg weglopers zodat ik toch het laatste deel van zijn optreden kon meemaken. Stevige rock afgewisseld mat subtielere songs waaronder een prima cover van Brian Eno’s Golden hours, te vinden op het album Another green world. In de gaten houden deze mannen en vrouwen!
Bij de presentatie van het nieuwe striptijdschrift Eisner gaf Asaf Hanuka een inkijkje in het werkproces van strips maken. Aan de hand van schetsen en definitieve tekeningen liet hij zien hoe belangrijk kleuren en de indeling van een bladzijde zijn. Dat maakt nieuwsgierig naar het tijdschrift en naar recente graphic novels. Ik ken wel Will Eisner’s werk (A contract with God) en Maus van Art Spiegelman, maar er zijn ongetwijfeld meer goede voorbeelden.
Blijkbaar wist niet iedereen dat J.Tillman in Fleet Foxes drumt, want anders zou de kleine tent op de Lange Poten hebben uitgepuild. Nu hoorde je de regen zachtjes tegen het tentzeil tikken tijdens dit sfeervolle optreden. Fleet Foxes speelde later op de avond in een stampvolle zaal. Laatkomers hadden pech, want er waren vrijwel geen weglopers. Logisch, want niemand wilde iets missen van dit perfecte optreden. Chapeau voor de loepzuivere zang en het bijna griezelige gemak waarmee zij de songs van hun prachtplaat ten gehore brachten.
Kristin Hersh (foto) doet iets bijzonders: zij staat voor een scherm waarop voortdurend wisselende, abstracte kleurenpatronen verschijnen. Zij leest dagboekfragmenten voor uit de Throwing Muses tijd terwijl zij zacht op een elektrische gitaar speelt. Dat is zware kost, met beschrijvingen van dromen, voornamelijk nachtmerries, en de haat/liefde verhouding met de muziek(business). Haar telefoongesprek met Ivo, labelbaas van 4 AD is grappig en treurig tegelijk. Ivo zegt dat hij een platenlabel heeft maar geen Amerikaanse bands tekent. Kristin schudt haar hoofd waarop de bandleden roepen: je moet ook iets zeggen, want hij kan je niet zien! Schrijpend, om met Koot en Bie te spreken. Kristin wisselt de teksten af met haar eigen songs die ook solo nog steeds gedreven klinken. Tijdens het zingen gaat het licht uit en bij het voorlezen weer aan, alsof ze zich als muzikant wil verbergen. Erg mooi is haar versie van Wayfaring stranger. Aan het einde zingt ze eindelijk een song met het licht aan en dan is de indrukwekkende performance afgelopen. Een echt crossing border optreden.

Een nieuw album van J. Tillman


Vacilando Territory Blues heet het nieuwe album van J. Tillman en het is in één woord prachtig. De plaat komt in januari 2009 uit via het Amerikaanse Western Vinyl en het Britse Bella Union, maar is vanaf vandaag te downloaden via bijvoorbeeld iTunes.
Dan vraag ik me meteen af of het album nu mee mag tellen voor mijn jaarlijst van 2008 of niet. Het zou wat mij betreft stevige concurrentie betekenen voor de top 5 in die lijst.
Vacilando Territory Blues is breekbaarder dan het eerdere materiaal van Tillman.
De vergelijking met Richard Buckner die bij Tillman steeds weer gemaakt werd verdwijnt zo langzamerhand wat naar de achtergrond.
De sfeer van het album is ingetogen, al is er ook plaats voor het stevigere New Imperial Grand Blues.
Zou een release op Bella Union, het label van Cocteau Twin Robin Guthrie, Tillman nu eindelijk aan wat meer fans helpen? Laten we het hopen voor hem.
Alsof dit prachtige album niet genoeg is kunnen we Tillman binnenkort ook bewonderen op het Crossing Border festival.
Hij speelt op de inmiddels uitverkochte vrijdagavond 21 november, één keer solo en één keer als lid van de Fleet Foxes. En nu ik naar Vessels van het nieuwe album zit te luisteren hoor ik daar toch ook wat sporen van de Fleet Foxes in.

MP3 J. Tillman – Laborless Land