Amsterdamse podia: Delicatessen, Maarten Luther Kerk, Occii


Elke week is er op diverse plekken in Amsterdam avontuurlijke muziek te horen. Plekken waar de wat minder bekende artiesten spelen die je niet zo snel in Paradiso of Melkweg zult tegenkomen. Of het zou op een ‘night of the unexpected‘ moeten zijn. Verrassend is de muziek zeker en kwalitatief van een hoog niveau. Ik geef drie voorbeelden van de afgelopen weken. Eind januari speelden in de serie Tabula rasa in de Maarten Luther Kerk twee acts, die zeer inventief te werk gingen. Alfredo Genovesi en Christoph Scherbaum (gitaar, elektronica) verzorgden een soundscape bij overhead projecties van Stefan Schäfer. Mooie, abstracte beelden geprojecteerd over een groot kruis dat aan de muur hangt. Daarna was het de beurt aan het trio Terrie Hessels (gitaar), John Dikeman (tenorsax) en Michael Vatcher (drums, zingende zaag) met een explosieve improvisatie. De geluiden van de instrumenten vloeiden soms in elkaar over en de ruige passages werden afgewisseld met rustmomenten. Indrukwekkend, alleen jammer dat zo weinig mensen de weg naar Amsterdam Zuid hadden gevonden. De kerk ligt vlakbij de RAI, dus met de bereikbaarheid zit het wel goed.
In Amsterdam Oost ben ik half februari langs geweest bij Delicatessen, een winkel annex film- en muziekruimte met kunst op de vloer en aan de muur. Ook mooi zijn de verschillende telefoons die her en der zijn opgesteld. Op het programma stond een improvisatieconcert van Dana Jessen (fagot, stem), Oscar Jan Hoogland (piano) en Raoul van der Weide (contrabas, geluidseffecten). De foto die je hierboven ziet maakte ik daar. Afwisselend onheilspellend en ingetogen spel met de nodige geluidseffecten (schrapende voorwerpen en een soort elektrische tandenborstel tegen de snaren van de piano). Een fraaie rondzoemende collage van alledaagse en zeldzame klanken. Ik had de fagot al een tijd niet meer gehoord, maar wat klinkt dat toch goed. Ik moest terugdenken aan de optredens van zanger David Thomas (Pere Ubu) en Lindsay Cooper die op haar fagot een storm kon doen opsteken in het nummer Stormy weather. Zo goed was het dus in Delicatessen (bijna). Check de website en abonneer je op de delimail post, je zult er geen spijt van krijgen.
Tot slot ging ik eind februari naar Occii op de Amstelveense weg om een aantal oudgedienden te zien. Drummer Chris Cutler (onder meer bekend van Henry Cow, waar ook Lindsay Cooper deel van uitmaakte, en Chris heeft samengespeeld met David Thomas: het is een kleine wereld), gitaristen Lukas Simonis en Alan Jenkins en bassist Bob Drake zijn in een vrolijke bui en speelden inventieve surfpopachtige, luchtige instrumentals. Op de achtergrond waren video’s te zien die bij de nummers horen, maar natuurlijk niet de nummers die zij live speelden. Geintje. Het project heet VRIL en de cd The fatal duckpond. En dat is dan nog een van de meer conventionele titels. Leuk om te zien hoe muzikanten uit de ‘experimentele’ hoek ook kunnen swingen. Een aanstekelijk optreden dat ervoor zorgt dat je met een goed humeur naar huis gaat.

Gebreide sokken maar niet van geitenwol: Henry Cow en Ivano Vitali


Ik luister niet meer zo vaak naar symfo-, art- en progrock uit de jaren 70, maar toch moest ik afgelopen week plotseling weer aan die tijd denken toen ik de papierbiënnale bezocht. In het CODA museum van Apeldoorn hing een grote gebreide sok van papier. Twee scholieren kwamen aanlopen en de een zei tegen de ander dat is echt niet van papier. Pas toen ze er met hun neus bovenop stonden zagen ze het: echt wel! Knap gemaakt door Ivano Vitali. Een vergelijkbare Big Sock, zoals het werk heet, is ook te vinden op de hoezen van artrockers Henry Cow. Zie de bovenstaande foto. Het gebruikte materiaal is ijzerdraad of iets vergelijkbaars, maar zeker geen wol. Het beeld past mooi bij de tegendraadse muziek op de albums. Eigenzinnig, verrassend, soms behoorlijk ontoegankelijk. Hun album Desperate straights uit 1975 met Slapp Happy is mijn favoriet, mede dankzij zangeres Dagmar Krause en de songs van Anthony Moore en Peter Blegvad, de drie Slapp Happy leden. Cow-leden Chris Cutler en Fred Frith zijn later doorgegaan met Dagmar Krause als Art Bears en andere (solo)projecten. Cutler en Frith zijn bijvoorbeeld samen te horen op de cd Issue two (Live at The Store) uit 2007. Maar pas echt briljant is Gravity van Fred Frith uit 1980. Fantastische hoes ook van Alfreda Benge. In het aprilnummer van The Wire staat een overzichtsverhaal inclusief besprekingen van alle Henry Cow albums en vervolgprojecten van Dagmar Krause en Tim Hodgkinson. Aanbevolen leeswerk. Visuele aanraders zijn de tentoonstellingen van papierwerken in CODA Apeldoorn en het Museum Rijswijk, waar naast Vitali’s werk meer bijzonders is te zien (Nikki van Es, Joan Hall en Jin-Woo Lee). Tot en met 14 september.