Met The Last Names is Bishop Allen weer heel even terug


Na drie CD’s en een serie EP’s verdween Bishop Allen weer uit beeld.
Jammer, ik heb het altijd een fijne band gevonden die garant stond voor mooie releases en bijzondere optredens.
Twee leden van Bishop Allen, het echtpaar Darbie Nowatka en Justin Rice, duiken nu op onder de naam The Last Names.
De muziek op Wilderness, hun eerste album, komt als een zomers briesje door het open raam binnenwaaien.
The Last Names combineert het lichtvoetige van Bishop Allen, de lome swing van Cotton Jones en de sensuele duetten van Lee Hazlewood en Nancy Sinatra. De twaalf liedjes van Wilderness zijn even charmant als laidback. Met Wilderness haal je de zomer in huis.
Je kunt het album beluisteren en aanschaffen op Bandcamp.
En als je niet genoeg kunt krijgen van The Last Names, en daar kan ik me iets bij voorstellen, kun je ook terecht bij hun coverproject. Darbie en Justin nemen elke week een nieuwe cover op en dat varieert van Take a Message To Mary van de Everly Brothers tot Brian Eno’s Needles in the Camel’s Eye. Daar zullen ze voorlopig hun handen aan vol hebben.

MP3 The Last Names – The Dirt

Cotton Jones brengt vandaag digitale EP uit


Michael Nau zit niet stil. Vorig jaar bracht Cotton Jones, de band van Nau, het album Tall Hours in the Glowstream uit, wat mij betreft een van de leukste platen van 2010.
Vandaag komt de digitale EP Sit Beside Your Vegetables van Cotton Jones uit. Sit Beside Your Vegetables, vreemde titel is het toch, is te beluisteren en te downloaden via de Bandcamp-site van de band. Wat is dat toch een prachtige uitvinding, dat Bandcamp. Maar dat heb ik geloof ik al ‘ns eerder gezegd.
De EP bevat vier fijne songs die maar weer eens het bewijs zijn van het talent van Nau en zijn muze Whitney McGraw. Al moet ik wel zeggen dat de EP zo hier en daar wat vrijblijvend is.
Maar de songs Egg on a Sea en Good in Every Word zijn wel weer heerlijk.

MP3 Cotton Jones – Egg on a Sea

White Pines: meer moois uit Michigan

Een weblog als Ketelmuziek levert een bomvolle mailbox op.
Elke dag komt er mail binnen van artiesten, labels en distributie-bedrijfjes met de vraag of Ketelmuziek aandacht wil besteden aan een CD, video of optreden.
Tussen die verzoekjes zit veel rotzooi, zo ben je bij ons aan het verkeerde adres als het om dance, metal of funk gaat, maar het blijft de moeite waard om de mailbox door te ploegen. Zo heel af en toe levert het namelijk iets moois op. Zoals White Pines.
Via de mail ontving ik de EP Face Made of Wood en dat is een prachtig plaatje dat absoluut onze aandacht verdient.
Joseph Scott is de man achter White Pines. Scott speelde mee tijdens optredens van Cotton Jones en was een van de leden van Canada. Ik was erg gecharmeerd van het album This Cursed House van Canada, een erg Google-onvriendelijke bandnaam, maar Canada verdween na die plaat weer snel uit het zicht.
Face Made of Wood mist het speelse van This Cursed House- dit is echt materiaal dat Scott in de privacy van zijn eiegen huis opnam. Als je vergelijkingen zoekt kom je uit op het solo-werk van Fred Thomas van Saturday Looks Good to Me en de albums van Joel Phelps.
Zoals je al begrijpt ben ik erg onder de indruk van de vijf sfeervolle songs van Face Made of Wood. De EP bewijst maar weens hoe rijk de muziek-scene in Michigan is, die ons behalve Canada ook Chris Bathgate, Saturday Looks Good to Me en Frontier Ruckus opleverde, om zo maar wat namen te noemen.

MP3 White Pines – Foot of the Cross

Nieuwe EP van Cotton Jones

Heel voorzichtig begin ik al wat CD’s bij elkaar te zoeken voor de top 10 over dit jaar. Het is nog erg vroeg, ik weet het.
Een plaat die zeker in dat lijstje zal staan is die van Cotton Jones. Paranoid Cocoon is een heerlijke plaat waar ik maar niet genoeg van kan krijgen.
Michael Nau doet met zijn band niets vernieuwends of revolutionairs, maar met die heerlijke melodieën weet Cotton Jones mij op de een of andere manier te hypnotiseren.
Als slagroom op de taart brengt de band nu een EP uit met de titel Rio Ranger. De songs van de EP zijn weer heerlijk, ook al halen ze nergens het nivo van Paranoid Cocoon.
Net als The Archery EP zit Rio Ranger verstopt in een prachtig vormgegeven boekje in een oplage van 1000 stuks. Je moet er dus snel bij zijn.
De foto maakte ik overigens eerder dit jaar tijdens een optreden van Nau en Whitney McGraw tijdens SXSW in Austin, Texas.

MP3 Cotton Jones – Don’t Got a Lotta Time

De mooie CD’s vliegen je om de oren: Cotton Jones


De Archery EP van de Cotton Jones Basket Ride verdient misschien wel de prijs voor het mooiste hoesontwerp van 2008. De EP zit verstopt in een mooi ingebonden boekje met stofomslag. Het formaat is wat onhandig voor de CD-kast, maar daar zeuren we niet over.
De hoes van de eerste volledige CD van de band is wat conventioneler, maar de vrolijke kleuren spatten wel van de hoes af.
Michael Nau heeft de naam van zijn band overigens ingekort tot Cotton Jones en voor het album Paranoid Cocoon heeft Nau de overstap gemaakt naar een nieuw label, namelijk Suicide Squeeze. Maar muzikaal is bijna alles bij het oude gebleven. Gelukkig maar.
Al is er hier wel een wat grotere rol weggelegd voor de soulvolle vocalen van Nau’s compagnon Whitney McGraw.
Met de fijne orgeltjes en aanstekelijke blazers is dit muziek die beter geschikt is voor het voorjaar dan voor deze depressieve dagen. Michael Nau maakt muziek om je heerlijk op weg te laten drijven. Ondanks de opgewekte toon van de muziek zijn de teksten niet altijd even vrolijk.
Nu Nau’s vorige band Page France voorlopig even buiten beeld is heeft hij zijn handen volledig vrij voor Cotton Jones. Met Paranoid Cocoon maakte hij in ieder geval een heerlijk album dat bij mij voorlopig niet uit de CD-speler te branden is.

MP3 Cotton Jones – Blood Red Sentimental Blues