Castanets in Haarlem, 2 mei 2008


Wie luistert er nog wel eens naar The Pixies, het bravourebandje van Black Francis dat alweer pakweg 20 jaar geleden catchy songs en meeslepende gitaarherrie afleverde? Ik moest even aan ze denken toen ik deze week het magazine Subbalcultcha! doorbladerde. De naam van dit blad op miniformaat is misschien wel ontleend aan het gelijknamige nummer op Trompe le monde uit 1991. Al lezend in Subbalcultcha! wordt duidelijk dat er in mei heel veel onbekende bands optreden waar je voor weinig geld naar kunt kijken. Neem nu The Castanets, omschreven als gothic Americana. Voor een handvol bezoekers lieten zij horen hoe je zang, gitaarnoise, melodica en viool kunt mengen. De sfeer die de muziek oproept zit in de hoek van Bill Callahan (Smog), mooi somber. Ook draait het duo (Raymond Raposa en Meg Noe) de hand niet om voor een unplugged versie van I put a spell on you in een muisstil Patronaat café. Vergeleken met het album In the vines uit 2007 klinkt het live allemaal wat ruiger en rafeliger, wat overigens geen bezwaar is. Het was jammer dat het optreden maar drie kwartier duurde, want wat ze lieten horen maakt nieuwsgierig naar meer. Als de andere bands in Subbalcultcha! hetzelfde niveau halen is er genoeg te genieten deze maand. De Castanets toeren deze maand door Europa en zijn eind mei terug in Nederland:
Op 27 mei treden ze op in Paradiso en op 28 mei zijn ze te zien in Ekko.

MP3 The Castanets – This is The Early Game

Han’s Best of 2007


Ik vind de “lijstjes tijd” ieder jaar weer leuk. Om te beginnen natuurlijk uit nieuwsgierigheid naar wat al die collega’s nou de beste albums van het jaar vonden. Maar het ook ieder jaar weer een mogelijkheid om nieuwe namen te ontdekken. De Catbirdseat heeft perfect door hoe de lijstjes tot stand komen. Inderdaad zie je ook dit jaar opvallend vaak dezelfde zeer “verantwoorde” namen. En dan bedoel ik de albums van The Field, Panda Bear of de Dirty Projectors. Ketelmuziek is niet zo voorspelbaar. Want dit is mijn lijstje:
1 Richmond Fontaine – Thirteen Cities
2 Dolorean – You Can’t Win
3 Ola Podrida – Ola Podrida
4 Pants Yell – Alison Statton
5 Phosphorescent – Pride
6 Castanets – In the Vines
7 Paul Duncan – Above The Trees
8 Julie Doiron – Woke Myself Up
9 Ladybug Transistor – Can’t Wait Another Day
10 Jens Lekman – Night Falls Over Kortedala

Phosphorescent


Ik ben een van die mensen die eindeloos het internet afsurft op zoek naar leuke nieuwe bandjes of interessante releases. Nu viel het me dat het nieuwe album van Phosphorescent zo de hemel in wordt geprezen. Zo schrijft Stylus Magazine ‘it’s one of 2007’s most knee-bucklingly beautiful records’. Terwijl zijn vorige releases in de internationale pers maar bar weinig aandacht kregen. Zelf heb ik altijd een zwak gehad voor de band van Matthew Houck. De vorige albums van Phosphorescent zijn natuurlijk prachtig en kan me mooie optredens van Houck herinneren in de USA en in Nederland.
Maar Pride is absoluut het meesterwerk van Houck én een van de meest opvallende releases van 2007. Gebleven is die zo op Will Oldham gelijkende stem en Pride is niet veel vrolijker dan de voorganger Aw Come Aw Wry. Maar nieuw zijn de koren die het geluid van Pride bepalen. Want van koortjes kun je nauwelijks meer spreken. Voor die harmonieën riep hij de hulp in van Liz Durrett, Jana Hunter, Annie Palmer en Raymond Raposa van de Castanets. Het resultaat is een album met acht nummers waarvan de pracht zich pas na een aantal draaibeurten volledig openbaart. Mis Pride dus niet, dit is een van de essentiële albums van 2007.
En Matthew Houck is op 22 november te bewonderen tijdens het Crossing Border festival.

MP3       Phosphorescent – The Waves at Night

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.