Konfrontationen festival 2011: klein maar fijn


Dit jaar vond van 21 tot en met 24 juli de 32e editie plaats van het Konfrontationen festival in Nickelsdorf, een Oostenrijks plaatsje dat vlakbij de Hongaarse grens ligt. Op het programma stonden grote namen uit de jazz en geïmproviseerde muziek, zoals Evan Parker, Marilyn Crispell, Fred van Hove, Hamid Drake, Sonny Simmons, Tobias Delius, Johannes Bauer en Joëlle Léandre. Dit was de derde keer dat ik erbij was en het blijft een van de sfeervolste festivals die ik ken. Het mooie is dat je alle twintig concerten kunt bijwonen, omdat er geen overlap is. Bij geïmproviseerde muziek is het altijd spannend of de combinatie op het podium klikt. Ook de vorm van de dag is belangrijk. Wat beide betreft hoefden de circa 200 bezoekers niet te klagen. Op de eerste avond wist Franz Hautzingers’s Poet Congress met spannende experimentele stukken voor zangers en ensemble te imponeren. Speels en broeierig met invloeden van Tom Waits, Greetje Bijma en film noir soundtrack muziek. Isabelle Duthoit verdeelde het publiek met haar extravagante stemgeluid (ik vond het goed), gitarist Burkhard Stangl liet horen hoe een kat klinkt door het instrument over zijn bovenbeen te wrijven, wat fraai aansloot bij de tekst. Kortom, een geslaagde start. Ook het kwartet van pianist Fred van Hove ging er vol in. Uitblinker was vibrafoniste Els Vandeweyer met haar razendsnelle en overdonderende spel, soms met tien vingers tegelijk. Op de andere dagen lag het niveau ook hoog, bijvoorbeeld op de slotavond het trio Great Waitress (foto) van Magda Mayas (piano), Laura Altman (klarinet) en Monika Brooks (accordeon). Hun subtiele kamermuziek improvisatie moest concurreren met de regen die op het dak tikte, maar wist uiteindelijk te overwinnen door het sterke samenspel. Niet alles pakte even goed uit. Van noise grootheden Kevin Drumm en Mika Vainio had ik een inventieve set verwacht met Axel Dörner (trompet) en Lucio Capece (basklarinet). Maar het uitvallen van de elektriciteit na een kwartiertje spelen haalde de nauwelijks aanwezige fut er helemaal uit. Gelukkig bood de bar uitkomst, waar de zeven man sterke Nederlandse delegatie neerstreek om tot in de kleine uurtjes door te praten en te drinken. Er zijn teveel mooie momenten om op te noemen, maar speciale vermelding verdient pianiste Marilyn Crispell die met drummer Hamid Drake een energieke set speelde waar Cecil Taylor bijna bij verbleekte. Briljant was de soloset van Joëlle Léandre (bas). Strijken, plukken, kloppen, trekken, tikken, het klonk allemaal als een klok en het geheel was fe-no-me-naal. Tot slot was het Evan Parker Transatlantic Quintet in grote vorm, met een speciale vermelding voor altsaxofonist Nathaniel Facey. De conclusie is, net als voorgaande jaren: de thuisblijvers hebben ongelijk. Ook al was het weer ditmaal niet zo goed (een nachtlang striemende regen en zware windstoten op zondagavond, dat slaapt niet echt lekker), het eten was prima en niet duur. Voor een rijk gevulde goulash soep betaalde je € 3,80 en de pizza’s en gepaneerde schotels waren ook goedkoop, minder dan tientje. De relaxte sfeer is gratis, net als het kamperen. Eindoordeel: ***** (5 sterren)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>