Holland Festival: silence is a rhythm too


De editie 2008 van het Holland festival telde weer voldoende voorstellingen om mij de afgelopen drie weken van de straat te houden of te voorkomen dat ik elke avond naar het EK voetbal zou kijken. Wat ik heb gezien was (zeer) de moeite waard. Naast hemel en aarde, het thema van het festival, was er ook volop water aanwezig in twee voorstellingen. Heiner Goebbels liet de zaal van het Muziekgebouw aan het IJ met waterbakken vullen voor zijn voorstelling Stifters Dinge. Een curieus maar fascinerend idee, zonder muzikanten en acteurs. De uit elkaar gehaalde piano’s werden elektronisch aangestuurd, het water kabbelde, sputterde en verschoot van kleur, stemmen waren op band te horen er klonk muziek van Bach. Geen verhaal, alleen dingen waar je naar kon kijken. En vreemd genoeg verveelde dat geen seconde, want er gebeurde voldoende. De muziek klonk al toen de bezoekers de zaal betraden en na afloop bleven de apparaten doorpruttelen. Nog meer water bij de voorstelling van WeerSlechtWeer. Het publiek zat rondom een put waar zij in konden kijken. Twee acteurs brachten daar beneden, in een waterbassin, het gedicht The waste land van T.S. Eliot ten gehore. Dat ze in het water stonden en lagen was nog niet voldoende, het begon tijdens de voorstelling ook flink te regenen. Drijfnat in het barre land, kan het contrasterender? Het gedicht was vertaald door Paul Claes, die ook tekende voor de fraaie Nederlandse versie van Ulysses (samen met Mon Nys). Het klonk erg goed. The waste land bevat vele citaten uit werken van Dante, Shakespeare en andere auteurs en wordt op zijn beurt weer geciteerd in popsongs. Tenminste, goodnight ladies, goodnight komt voor in het gelijknamige nummer van Lou Reed op Transformer en London bridge (is falling), een ander fragment, is een nummer van Bread, maar dat kan allemaal toeval zijn.

Hans Op de Beeck zorgde voor de grootste verrassing met zijn installatie Location (6). Een sneeuwlandschap met kale bomen waar mist en licht elkaar afwisselden en de bezoeker van de ronde ruimte zich in kon verliezen. Alles was wit en door de opstelling van de bomen leek het alsof je honderden meters ver kon uitkijken over het glooiende landschap. In werkelijkheid was de installatie misschien 5 meter in doorsnee, maar door belichting en schaalgrootte kon je je dat niet voorstellen. Van het op het eerste oog saaie witte landschap gaat een enorme rust uit die nog wordt versterkt door de vrijwel complete stilte van de ruimte. Ook de paar bezoekers die ik er aantref zijn muisstil, bang om geluid te maken. Enjoy the silence.
Voor herrie moest je zijn bij [In visione] popopera. Zes dansers met evenveel gitaren maken Sonic Youth achtige geluiden in een gestileerde dansvoorstelling, waarbij de gitaren als verlengstuk van het lichaam dienen. Het ziet er krachtig uit, met weinig gratie, maar daardoor wel zo spannend. Er is ook een mooi David Lynch moment als de enige vrouw die geen gitaar speelt een klassiek lied zingt (Bach?). Net als in Mulholland Drive in de nachtclubscène blijkt het echter playback te zijn, want even later schakelt ze over op een Marlène Dietrich achtige nachtclubzangeres. Als het toch echt was, dan heb ik niets gezegd. Goed om te zien dat de muziek niet gelikt hoeft te zijn en dat dansers ook zonder al te veel techniek zich kunnen uitleven op een elektrische gitaar. Anyone can play guitar, om Radiohead te citeren. Zo is het maar net.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>