Going underground in Londen: David Karsten Daniels, One Little Plane & Vessels


De London Underground is het ideale vervoermiddel om de stad snel te doorkruisen. OK, er zijn af en toe wat vertragingen maar die worden meestal van tevoren aangekondigd. Mij hoor je niet klagen. Ook de muziek wordt zo nu en dan onder de grond gespeeld. Dat viel mij op toen ik twee achtereenvolgende avonden moest afdalen naar een ‘underground venue’. Maandag 30 juni was ik in de Slaughtered Lamb (Great Sutton Street), een karakteristieke pub met houten stoelen, luie fauteuils, een studentikoze sfeer en Japans bier. Beneden is er een ruimte waarin een ratjetoe aan meubilair staat. Er was plaats voor pakweg 100 bezoekers en de bands spelen in een hoek van de ruimte. Aan een podium doen ze hier niet. Van de vier artiesten springen David Karsten Daniels en One Little Plane er uit. David, blootsvoets, komt uit de USA en houdt het simpel: elektrische gitaar, drums en de blazers staan op tape. Echos van Smog, Jeffrey Lewis en Bright Eyes, een krachtige stem en afwisselende songs. Op zijn cd Fear of flying klinkt het allemaal wat gepolijster, maar niet minder intrigerend. In de woorden van Time Out magazine, de onmisbare uitgids: “his lo-fi songcraft [...] can embrace both freakouts and Reichian minimalism”. Een aangename verrassing. Bij One Little Plane moet ik aan Björk, Mazzy Star en Taken By Trees denken, zonder dat dat afleidt van de songs die Kathryn Bint zingt. Zoals de hele avond is het publiek bij de les en er wordt niet door de muziek heen gepraat. Sympathieke muziek, de cd Until, geproduceerd door Kieran Hebden, bevat fraaie zomerpop met af en toe een rafelrandje, zodat het niet te glad wordt.
Over naar een andere ondergrondse locatie, 229, in Great Portland Street. Hier staat zowaar een portier bij de ingang die streng vraagt of er water in mijn rugzak zit. O nee, dat kan absoluut niet, dus opdrinken of in een kartonnen doos deponeren. Ik doe beide en mag vervolgens naar binnen. Beneden aangekomen tref ik een ruimte aan met een bar en ook hier stoelen en een paar luie banken. Het voorprgramma Math Class uit Brighton maakt lekker veel herrie en verkleedt zich na twee nummers. Met hun capuchons zien ze er uit als een kruising tussen Maya’s en South park figuren. Energieke rock zonder echte memorabele songs. Daarna is het de beurt aan Vessels uit Leeds. Dit vijftal begint à la Tortoise maar schiet al tijdens het eerste nummers loeihard de stratosfeer in. Het lijkt Comets On Fire wel. Mooi gitaargeluid alsof er een melodieuze straaljager de lucht ingaat. De uitgesponnen nummers weten de aandacht vast te houden en als de derde gitarist plaatsneemt achter het tweede drumstel gaat het allemaal nog wat energieker door. Nice one! Check uit hun album White fields and open devices. Nogmaals Time Out: “experimental pop soundscapes with a sweeping and grandiose, post-rock base and alt.folk and electronica inflections, recalling felt, Sigur Rós and 65daysofstatic”.

MP3 One Little Plane – The Sunshine Kid

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>