Chris Corsano: veelzijdigheid troef


Het vergt moed en zelfvertrouwen om als drummer een soloconcert te geven. Zijn ritmes alleen voldoende? Moet er gezongen worden? Schakel je andere instrumenten in naast de drums, bekkens en andere percussie? Ik heb ooit Max Roach gezien op het Drum Rhythm festival, die het zeer simpel hield. Een langzaam bluesritme en daarover heen slepende spreekzang. Nog mooier was hoe hij met slechts de hi-hat en twee drumstokken een heel orkest tevoorschijn toverde. Pure muzkale magie.
De jonge drummer Chris Corsano pakte het op 6 november in OT301 heel anders aan, maar daarom niet minder indrukwekkend. Toonschalen, fluitjes, slangen met saxofoon mondstukken, triangel, strijkstok en elektronica werden ingezet om, zo leek het wel, het drumstel zoveel mogelijk aan het gehoor te onttrekken. Als de drums en bekkens dan plotseling toch te horen waren was meteen duidelijk waarom Chris een veelgevraagde kracht is (onder meer door Björk). Uitmuntend precisiewerk, met een enorme drive gespeeld. Ik had hem pas één keer eerder gezien in Het Paard met Dream/Aktion Unit, het noise ensemble waarin Thurston Moore, C Spencer Yeh, Paul Flaherty en Matt Heyner (No Neck Blues Band) behoorlijk tekeer gaan. Corsano wist de boel de boel aardig bij elkaar te houden en voor de rustpunten in de maalstroom van noise te zorgen. In OT demonstreerde hij niet alleen zijn fabelachtige drumwerk, maar ook dat hij (meestal) fraaie klanken kan maken met behulp van de eerdergenoemde spullen. Als de elektronica gaat overheersen overtuigt hij minder: daar ligt niet zijn kracht. Op de CDr The young cricketer uit 2006 die ik na het optreden van hem kocht (5 euro) staan een mooie dwarsdoorsnede van de stukken die hij live speelde. Maar er gaat niets boven een optreden. Mis hem de volgende keer dat hij in Nederland speelt niet.

Chris is op talloze albums te horen, bijvoorbeeld in duetten met saxofonist Paul Flaherty en in trioverband op The dim bulb, aangevuld met de fantastische baritonsaxofonist Steve Baczkowski. Dit zijn geïmproviseerde stukken die naar de free jazz neigen, dus het is zeker geen easy listening. Dat geldt ook voor de boeiende cd Simitu (2007) van Cold Bleak Heat, een groep bestaande uit Corsano, Flaherty, bassist Heyner en trompettist Greg Kelley.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>