Amsterdam indiestad: naar de kerk voor Matthew And The Atlas en anderen


Als ik naar een concert ga koop ik meestal vooraf een kaartje. Zo voorkom ik dat ik voor een uitverkochte zaal kom te staan. Maar tijdens de indiestad week (18 tot 25 mei) dacht ik: er zijn elke dag zoveel locaties waar je terecht kunt, dat het wel heel raar moet lopen als er iets is uitverkocht. Op de Paradiso site stond niet dat de Vondelkerk zaterdag vol was, maar toen ik een kwartier voor aanvang de kerk wilde betreden, stond er ‘sold out’ op de deur. Wat bleek? De internetsite wordt in het weekeinde niet bijgewerkt. In dat soort situaties wacht ik gewoon even en toon begrip voor de organisatie die er ter plekke ook weinig aan kan doen. En ja hoor, iemand heeft een kaartje over en ik kan alsnog naar binnen. In de sfeervolle ruimte speelden twee acts, Perfume Genius en Matthew And The Atlas (foto). Intrigerende namen waar de muziek toch wat bij achterbleef. De stemmige klanken op piano en synthesizer van het duo Perfume Genius passen wel in een kerk maar zijn iets te eenvormig om drie kwartier lang te boeien. Misschien hielp het zonnige weer niet mee om in de stemming te komen voor sombere muziek, die mij bij vlagen aan Antony en Tears For Fears deed denken. Na de pauze speelde Matthew And The Atlas een meer aansprekende set. Hun afwisselende folkrock (banjo, gitaar, toetsen, accordeon, een ingetogen drummer en meerstemmige zang) doet meer Amerikaans dan Engels aan. Even lijkt het erop dat zij een Dylan tribute brengen als zanger Matt Hegarty mondharmonca gaat spelen. Geen hemelbestormende muziek, wel een sympathieke band. Een dag later, zondag 22 mei, had ik geen probleem om Paradiso binnen te komen, omdat ik mij via internet voor de gastenlijst had opgegeven. Een mooi initiatief van Concerto, muziekblad Oor en Paradiso. Tijdens deze indievlootdag konden bezoekers grensverleggende bands horen, aldus het programma. Hoewel ik veel nieuwe muziek heb gehoord zou ik deze niet grensverleggend willen noemen. Onderhoudend en afwisselend, dat zeker. Over Sam Amidon en Dry The River heb ik vorig jaar al voor ketelmuziek geschreven en mijn mening is ongewijzigd: live zeer de moeite waard, vooral Amidon die in zijn eentje de volle bovenzaal stil liet luisteren en ook liet meezingen (op de tekst van R. Kelly’s song Relief). Andere verrassingen waren Cloud Control met hun aanstekelijke, licht psychedelische pop, en Cass McCombs (broeierige, slepende countryrock met minimal trekjes).

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>