Ripped: How the Wired Generation Revolutionized Music


Een van de vele fijne dingen die de USA te bieden heeft zijn de fantastische boekenwinkels. Ketens als Borders of Barnes & Nobles hebben in alle Amerikaanse steden van een redelijke omvang gigantisch grote zaken met een gigantisch aanbod. Uiteraard ben ik altijd weer op zoek naar iets dat nou net niet in voorraad is, maar dat terzijde. Je kunt in zo’n zaak wegzakken in een comfortabele stoel met een stapeltje boeken, er zijn toiletten en er is altijd een Starbucks- achtig zaakje waar je wat kunt drinken of eten. Je kunt een volledige dag doorbrengen in zo’n zaak en niemand zal je vreemd aankijken als je de winkel verlaat zonder een aankoop.
In een van die winkels liep ik tegen het boek Ripped aan van Greg Kot.
Het boek is zo interessant en zo goed geschreven dat ik het boek binnen een paar dagen (bijna) uitgelezen heb.
De ondertitel van het boek luidt How The Wired Generation Revolutionized Music.
Kot gaat in twintig hoofdstukken in op de ontwikkelingen die de popmuziek in de afgelopen tien jaar heeft doorgemaakt. En dan gaat het natuurlijk vooral over internet, downloaden, Myspace en Youtube.
Zo bevat Ripped een interessant hoofdstuk over Death Cab for Cutie, een band die zonder het zelf in de gaten te hebben groot werd omdat de fans elkaar via het internet troffen en de reputatie van de band zo groter en groter werd. Toen in de goedbekeken TV-serie The O.C. ook nog een karakter opdook die fan van Death Cab was, was de populariteit van de band niet meer te houden. En dat alles gebeurde eigenlijk zonder dat Ben Gibbard en zijn maten een hand uitstaken.
Kot vertelt het verhaal van de doorbraak van Lilly Allen en OK Go met dank aan Myspace en Youtube nog eens, maar zet die ontwikkelingen dan een breder kader. Ook gaat hij in de steeds belangrijkere rol die Steve Jobs speelt met zijn iPod en iTunes. Feitelijk is Jobs op dit moment de grootste muziek-verkoper.
Ook het gebruik van samples in de muziek van bijvoorbeeld Dan Deacon en Girl Talk komt langs en alle copyright gevolgen die daar bij horen.
Uit Ripped blijkt vooral ook dat de traditionele labels machteloos staan ten opzichte van de huidige ontwikkelingen. Als mamoettankers kost het ze immens veel moeite om de koers te vernaderen die ze eigenlijk al vanaf de jaren ’50 volgen. Intussen pikken creatieve types als Steve Jobs een steeds groter deel van de markt in.
Ze komen met belachelijke en onuitvoerbare maartegelen om het downloaden en kopieren tegen te gaan en zijn blijkbaar niet in staat om in te springen op een veranderend muziekklimaat. Tekenend is het verhaal over de overstap van Paul McCartney van EMI naar Hear Music, een samenwerking van Starbucks en het jazz-label Concord Music. EMI en Capitol waren vooral bezig om de ‘back catalogue’ van de Beatles uit te melken, maar staken weinig energie in de nieuwe albums van McCartney.
Zo staat Ripped vol met interessante beschouwingen over de muziek-industrie. Nadeel van zo’n boek is natuurlijk dat het al achterhaald is op het moment dat het in de winkel ligt. Greg Kot kon nog wel aandacht besteden aan de revolutionaire manier van uitbrengen van Radiohead’s In Rainbows, maar de term Twitter kom je in het boek niet tegen. Terwijl Twitter toch een belangrijke rol kan spelen in het contact tussen artiest en fan.
Dat neemt niet weg dat Ripped erg goed geschreven en super informatief is. Ook ik kwam nog volop voor mij nieuwe informatie tegen. Ripped is dus warm aanbevolen.
Hier kun je alvast de introductie en hoofdstuk 1 van het boek lezen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>