ketelmuziek

De ingetogen pracht van Hope For Agoldensummer. #hopeforagoldensummer

Ketelmuziek — Sat, 19 May 2012 11:36:05 +0000

Het leek Hope For Agoldensummer uit Athens, Georgia ook wel wat om eens met crowdfunding te werken.
Ze gingen met Indiegogo in zee en met hulp van vrienden en anderen die hun muziek een warm hart toedragen hadden redelijk snel de $ 10.000 bij elkaar die ze nodig hadden voor de opname van het nieuwe album. Ook ik heb wat geld toegezegd aan de band. Maar daarna begon het grote wachten.
‘We are aiming for a March 2011 release’, lees ik in een mailtje.
Half mei 2012 ligt Life Inside The Body dan eindelijk bij mij in de bus. In een prachtig hoesje en met een lief briefje aan ‘dearest patron of Hope For Agoldensummer’- dat dan weer wel.
Al dat wachten heeft wel een prachtig album opgeleverd.
Life Inside The Body is een van de mooiste albums met folky Americana die ik in lange lijd heb gehoord.
Het album biedt prachtige vocalen, sterke songs die je bijblijven. De harmonieën van de zussen Claire en Page Campbell zijn in een woord hemels.
Life inside The body is een overwegend ingetogen album waarop elk detail, elke banjo, elke ademhaling, glashelder te horen is
De band gebruikt alle middelen om haar verhaal te vertellen, van ‘field recordings’, a cappella gedeelten tot de zingende zaag in Day Glo Grey.
Life Inside The body is nu uit bij Mazarine Records en te beluisteren via de Bandcamp-site van Hope for Agoldensummer.

MP3 Hope for Agoldensummer – Daniel Bloom

Greg MacPherson op Walk the line festival, 11 mei

Ketelmuziek — Sat, 19 May 2012 08:49:43 +0000

Het Walk The Line festival had dit jaar optredens geprogrammeerd in Humanity House, naast het Paardcafé op de Prinsegracht. In de kelder was een zaaltje waar het publiek kon plaatsnemen op een tribune waar rode zitkussens lagen. De artiest stond op de vloer (geen podium) en de bezoekers hadden zo een goed zicht op de verrichtingen van Greg MacPherson, een Canadese singer-songwriter die voor dé verrassing van de vrijdagavond zorgde. Om te beginnen speelde hij op een elektrische gitaar in plaats van een akoestische. Dat geeft de nummers net iets meer kracht. Zijn zang is afwisselend ingetogen en rauw. Als hij harder zingt gaat hij iets verder van de microfoon staan. Na enkele nummers alleen te hebben gespeeld krijgt hij ondersteuning van drummer Rob Gardiner (gestoken in een rood T-shirt met het logo van The Ex). MacPherson’s eigen nummers klinken goed, maar het hoogtepunt was een uitgesponnen, dreigende versie van Fortunate son, die minstens zo goed klonk als het origineel van Creedence Clearwater Revival. Het teruggrijpen op oud repertoire past ook mooi bij dit festival dat met de naam verwijst naar Johnny Cash. Maar er was uiteraard ook genoeg nieuwe muziek te horen. Bijvoorbeeld Moss in de grote zaal van Het Paard en The Magnetic North in het Nutshuis, een mooie locatie. Ondanks het te hard afgestelde geluid waren dat goede optredens, maar minder subtiel dan dat van Greg MacPherson. Een van Greg’s nummers is getiteld The show is in the basement en dat klopte vrijdagavond helemaal.

Simone White brengt nieuwe CD uit en is te zien op Indiestad

Ketelmuziek — Tue, 15 May 2012 19:26:16 +0000

Simone White heeft veel mensen weten te bereiken omdat haar muziek in commercials voor Audi en Omega horloges werd gebruikt. Maar met haar drie albums is ze tot nu toe niet echt doorgebroken.
Ook haar nieuwste CD, Silver Silver, zal geen millionseller worden, hoe mooi het album ook is.
Silver Silver is heerlijk hypnotiserend album. Het lukt Simone om de luisteraar in de ban te krijgen met het subtiele Flowers in May en het bezwerende titelnummer, een duet met Andrew Bird.
Dat bereikt ze met een mooie mix van gefluisterde vocalen en prachtige en minimaal gebruik van elektronica.
In het kader van Indiestad is Simone White op donderdag 17 mei, hemelvaartsdag, aan het eind van de middag in de Amsterdamse Balie te zien.

MP3 Simone White – Flowers in May

Over Walk The Line en The Magnetic North

Ketelmuziek — Mon, 07 May 2012 06:58:46 +0000

Op vrijdag 11 mei en zaterdag 12 mei staat Den Haag weer in het teken van het Walk The Line-festival.
Een stroom artiesten neemt de Haagse binnenstad over. Het is een hele klus om het programma uit te pluizen en om duidelijk voor ogen te krijgen wat je vooral moet zien en vooral niet moet zien.
De vrijdag is voor mij de meest interessante dag met acts als de Treetop Flyers, Magnetic North en Paul Thomas Saunders. Nee, hij is voor zover ik weet geen familie van Ben en Dean.
Ik ben erg benieuwd naar het optreden van The Magnetic North. Deze week brengt de band haar debuut uit, Orkney: Symphony Of The Magnetic North. De CD komt uit bij Full Time Hobby.
De leden van The Magnetic North hebben hun sporen verdiend in de pop. Erland Cooper ken je misschien van Erland and the Carnival, Simon Tong was lid van The Good, the Bad and the Queen en is te horen op CD’s van The Verve, Gorillaz en het nieuwe album van Damon Albarn. Hannah Peel tenslotte bracht werk onder haar eigen naam uit.
Erland werd geboren op de Orkneys en op het album schildert hij een beeld van de ruwe pracht van de eilandengroep.
Het is moeilijk om in een paar woorden iets te zeggen over het album.
Het is een ambitieus project, dat zeker. Het ene moment denk je te maken te hebben met ‘chamber folk’, het volgende moment duikt er een lichte beat op of komt er een instrumentaal nummer langs dat heel goed als soundtrack zou kunnen fungeren. Vergelijken is moeilijk, maar op een aantal momenten vielen me de overeenkomsten met The Dream Acadamy op. Al is de aanpak van The Magnetic North heel wat ambitieuzer en persoonlijker.
De songs kennen tenminste drie constanten: de prachtige harmonieën, grote koren en de violen die in elke song opduiken.
Orkney: Symphony Of The Magnetic North is een bijzonder album waar het laatste woord nog niet over is gezegd.
Ik ben erg benieuwd hoe dat live gaat klinken.

MP3 The Magnetic North – Nethertons Teeth

De introsepctieve overpeinzingen van Hollie Fullbrook

Ketelmuziek — Sun, 06 May 2012 18:03:31 +0000

Zonder dat ik het In de gaten had heb ik Tiny Ruins al live gezien. In februari reisde ik naar Zwollle om daar Loch Lomond te zien in Eureka. Voordat het de beurt was aan Loch Lomond zong Jordan Ireland een aantal songs en deed een mij onbekende dame een optreden. Ik heb nog even met Ireland staan praten, vooral over het voortbestaan van zijn band The Middle East. Maar de dame van Tiny Ruins heb ik dus volledig over het hoofd gezien.
Gemiste kans, zeker nu ik van haar debuut Some Were Meant For Sea geniet.
Tiny Ruins, overigens niet te verwarren met Tiny Vipers, maakte al furore met Some Were Meant For Sea in Nieuw-Zeeland, Australië en Groot-Brittannië en nu zijn wij aan de beurt.
Hollie Fullbrook, de vrouw achter Tiny Ruins, maakte een indrukwekkend debuut.
Some Were Meant For Sea is een ingetogen meesterwerkje. Het album is aan de ene kant verankerd in de traditionele sound van bijvoorbeeld Nick Drake, aan de andere kant heeft Fullbrook een hang naar de intensiteit van iemand als Nina Nastasia.
Some Were Meant For Sea blijft van begin tot eind ingetogen, het springt nergens uit de band
Tiny Ruins blinkt uit in even minimalistische als ontroerende songs als Priest With a Balloon, Little Notes, het verstilde Just Desserts en Adelphi Apartments. Indrukwekkende plaat.
Some Were Meant For Sea is uitgebracht door Spunk. Op de Bandcamp-site van Tiny Ruins zijn een aantal nummers van het album te beluisteren.
Tiny Ruins is op 4 juni te zien in het voorprogramma van Father John Misty in Ekko. Dan moet ik dus wel opletten.

MP3 Tiny Ruins – Adelphi Apartments

Uitstekende Americana van Mark Mandeville & The Old Constitution

Ketelmuziek — Mon, 30 Apr 2012 17:14:54 +0000

Lang geleden schreef ik iets over The Accident That Led Me To The World.
Ik was de band bijna vergeten, maar nu stuit ik opeens op een wel erg fijne nieuwe CD van Mark Mandeville & The Old Constitution. En Mark was ooit een van mensen van The Accident That Led Me To The World.
Met onder andere Raianne Richards aan zijn zijde, die in diezelfde band speelde, bracht Mark eind vorig jaar een album uit dat werkelijk prachtig is.
De aanpak van de band is iets traditioneler dan de sound van The Accident.
Banjo, Klarinet, dobro en pedal steel kleuren het geluid, centraal staan de prachtige harmonieën van Mark en Raianne.
Het album hangt elkaar van de mooie songs. Maar laat ik in ieder geval Diggin’ Me A Hole, waarin de overeenkomsten met The Low Anthem goed te horen zijn, en Ted Kaczynski Blues noemen.
Ja, ook de ‘unabomber’ verdient dat er een liedje aan hem is opgedragen.
Het album doorloopt verschilende sferen, van ingetogen bluesy tot up-tempo en swingend.
Dit is Americana van de bovenste plank.
Het album van Mark Mandeville is te beluisteren en tegen een klein bedrag te downloaden via Bandcamp.

MP3 Mark Mandeville & The Old Constitution – Underneath The Cost

Prachtig optreden van Michael Chapman in Hasselt

Ketelmuziek — Mon, 30 Apr 2012 07:18:28 +0000

Ik hoorde Michael Chapman voor het eerst op de radio in de Piet Ponskaart show van de VPRO. Dat ws halverwege de jaren zeventig toen zijn album Savage amusement net uit was. Chapman is eind jaren zestig begonnen als folkgitarist maar heeft ook platen uitgebracht waarop de elektrische gitaar is te horen (bijvoorbeeld van Mick Ronson op Fully qualified survivor). Hij is nog steeds actief op de podia maar helaas niet in Nederland. Dus reisde ik vorige week naar Hasselt om hem in het kunstencentrum België aan het werk te zien. Daar speelde de 71-jarige Chapman een prachtige dwarsdoorsnede uit zijn oeuvre, zowel instrumentals (Two trains, Fahey’s flag) als songs (Farewell shuffleboat river, Another story). Zijn gitaarspel is krachtig en soepel. Na een iets te hard afgesteld eerste nummer is het geluid perfect. Mooi is Michael’s opmerking tegen het publiek: bedankt dat jullie zijn gekomen, anders had het allemaal heel anders geklonken. Als toegift horen we La madrugada, met een fantastisch slot. Het is ook de afsluiter van de in 2011 verschenen dubbel cd Train song: guitar compositions 1967-2010.
Laatste nieuws: op 4 juli speelt Michael toch in Nederland. Een goede reden om naar 330 Live in Den Haag te gaan.

Jeff Lang komt naar Nederland

Ketelmuziek — Sat, 21 Apr 2012 14:04:02 +0000

De Australische singer songwriter Jeff Lang heb ik in 1999 voor het eerst gehoord. Dat was in Sydney als voorprogramma van Chris Whitley. Ik kan mij herinneren dat Lang sterk voor de dag kwam. Zijn spel op de dobro en slidegitaar maakte meer indruk dan Whitley’s verrichtingen. Ik ben dan ook blij verrast dat Jeff voor enkele optredens naar Nederland komt. Liefhebbers van rootsmuziek en Kelly Joe Phelps moeten zeker gaan kijken.
Hier is Lang te zien:

26 april Patronaat Cafe, Haarlem
28 april Rhythm & Blues Night 2012, Groningen
2 mei Burgerweeshuis, Deventer
4 mei Roepaen, Ottersum
6 mei Gigant Apeldoorn
MP3 Jeff Lang – Fishermans’s Farewell

Bob Dylan is Dead, volgens Marvin Etzioni.

Ketelmuziek — Mon, 16 Apr 2012 00:56:58 +0000

Marvin Etzioni timmert al jaren aan de weg. Hij stond aan de basis van Lone Justice en bouwde daarna een reputatie op als betrouwbare oproepkracht.
Zo werkte hij als muzikant en producer mee aan albums van onder andere Counting Crows, de Dixie Chicks en Tom Freund.
Voor de opnamen van zijn vierde solo-album, de dubbelaar Marvin Country!, dook Marvin eens flink in zijn adresboekje. En hij vroeg Lucinda Williams, Steve Earle, Richard Thompson, Buddy Miller, John Doe, Grey deLisle en Maria McKee en een aantal anderen om een song met hem op te nemen.
Zelfs de legendarische Jon Wayne komt even langs. Dat is lang geleden dat we iets van hem hoorden.
Dat levert mooie momenten op zoals You Are The Light, met een belangrijke rol voor de Dixie Hummingbirds. De samenwerking met Maria McKee, Lucinda Williams en Richard Thompson is ook erg geslaagd.
De songs waarin Marvin zelf de vocalen voor zijn rekening neemt mogen er overigens ook zijn.
Hij heeft een mooie bariton waarin je sporen van Johnny Cash tegenkomt. Luister maar ‘ns naar Bob Dylan is Dead, ja dat is echt de titel van de song, of Son of a Carpenter.
In Gram Revisited zingt Marvin met een sample van Gram Parsons op de achtergrond.
Uiteraard is Marvin’s trouwe mandoline nooit ver weg. Hij is niet voor niets de ‘Mandolin Man’
Er is veel te genieten op Marvin Country!, al heb ik ook wel het gevoel dat een dubbelalbum eerlijk gezegd iets te veel van het goede is.

MP3 Marvin Etzioni & Richard Thompson – It Don’t Cost Much

Nieuw werk van The Roseline

Ketelmuziek — Sat, 07 Apr 2012 22:36:20 +0000

Vanaf 2006 kun je bij The Roseline terecht voor degelijke, goed gemaakte Americana.
En dat is ook precies wat de band te bieden heeft op haar derde album, Vast As Sky.
De songs zitten goed in elkaar, er wordt uitstekend gemusiceerd. En toch mist The Roseline iets dat ze hun muziek tijdloos maakt, ondanks de elementen van The Jayhawks en Whiskeytown die je in hun muziek tegenkomt.
Vier jaar hebben we op een nieuw album van The Roseline moeten wachten. Colin Halliburton, de centrale man van The Roseline, raakte in korte tijd al zijn bandleden kwijt.
Er was geen ruzie of meningsverschil over de koers van de band. Nee, de bandleden werden ouder, kregen kinderen en hielden een leven in de muziek voor gezien.
Tja, zo kan het dus ook gaan in de rock’n’roll.
Wereldschokkend is Vast As Sky zeker niet, maar het is toch volop genieten van fijne songs als Let Me Out, Never Mine, de titelsong en Back Of My Mind
Dit zijn uitstekende songs met een licht melancholieke ondertoon, de heerlijke vocalen van Halliburton, piano, steelgitaar en een belangrijke rol voor zangeres Amanda Cox.
De twee vorige albums van the Roseline waren sterk, maar vast As Sky klinkt net weer iets meer zelfverzekerd en de songs weten van begin tot eind de aandacht vast te houden.
Vast As Sky komt uit op het Ninth Street Opus-label.
‘If you like Whiskeytown – this record is for you!’, lees ik ergens. En zo is het.

MP3 The Roseline – Back of My Mind