Nieuwe CD van Strand of Oaks


Op 24 juli komt het nieuwe album van Strand of Oaks uit. Dark Shores is de titel.
Op Bandcamp kun je al een songs van het nummer beluisteren. Trap Door klinkt weerbarstig als Pope Killdragon, het vorige album van de band.
Timothy Showalter, de man achter Strands of Oaks, is tevreden met het nieuwe album.
“This record is very personal to my life, perhaps more than anything I’ve done. It’s about space, disappointment, marriage, failed astronaut farmers, growing older, and loneliness.“, laat hij weten in een mail.
Als je nu Dark Shores bestelt kun je op 24 juli het album downlaoden en ontvang je van de band de Alma EP. Op de Alma EP hoor je akoestische versies van songs die we kennen van de albums Leave Ruin en Pope Killdragon. Het zijn zes intense songs die door merg en been gaan.

MP3    Strand of Oaks – Morning Worker

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Mooi werk van de Canadees Del Barber


Uit de biografie van Del Barber klinkt een bewondering voor Jack Kerouac en Woody Guthrie.
Barber is een man van dertien ambachten, twaalf ongelukken die droomt van een reizend bestaan.
“ I chased Jack Kerouac’s ghost across the continent, working dozens of jobs to get there”, zegt hij zelf. Zo werkte hij als trucker, bouwvakker en conciërge. Zijn reizen brengen hem uiteindelijk naar Chicago, waar hij voorzichtig begint op te treden.
En daar heeft hij blijkbaar zijn talent gevonden. Barber is nog maar 28 jaar en is nu toe aan zijn derde album.
Headwaters heet zijn meest recente album en het is een erg fijne plaat. Barber zit muzikaal niet ver van zijn landgenoot Justin Rutledge, maar ik hoor ook sporen van Ryan Adams in songs als Everything Is Not Enough en Running On A Wire.
Headwaters biedt een mooie mix van ingetogen songs als Believe Me en Love and Wine en up-tempo rockers. Maar er is ook plaats voor het John Prine-achtige Hen House Manifesto
Headwaters is een plaat om lekker van te genieten. De steelgitaar jankt heerlijk, Barber krijgt de hulp van bijvoorbeeld Catherine MacLellan en Barber’s vocalen luisteren lekker weg.
Headwaters is nu uit op Six Shooter Records. Op de site van Del kun je de CD in z’n geheel beluisteren.
Mooie hoes, overigens

MP3   Del Barber – Love and Wine

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

 

Richard Skelton’s *SKURA: plaatsgebonden, universele muziek


Richard Skelton laat zich in zijn muziek inspireren door het Engelse landschap. Om preciezer te zijn, de West Pennine Moors in Lancashire, gelegen tussen Liverpool en Preston. Hij maakte opnamen in de buitenlucht en de studio, verwerkte ook natuurgeluiden en bracht tussen 2005 en 2011 een stroom albums uit onder verschillende namen, zoals Clouwbeck, A Broken Consort en Harlassen.
Het meeste werk verscheen in gelimiteerde oplagen met handgemaakte hoezen of doosjes, allemaal uitverkocht. Gelukkig is via Skelton’s website al zijn werk nog steeds verkrijgbaar. Zo heb ik sinds kort de tweede editie in huis van zijn verzameld werk uit de periode 2005-2011, *SKURA. Deze titel is een oud-Engels woord voor score, dat zowel markering, het getal twintig als een muziekstuk betekent. In totaal bestaat *SKURA uit 20 cd’s, 93 stukken die zijn samengebracht op 1 cdr met een mooi boekje waarin informatie staat over eerdere edities, alle titels en bijdragen van Tony Herrington (The Wire magazine) en Andrew Male (Mojo magazine).
Hoe klinkt de muziek? Stemmig, statig, serieus en toegankelijk. Veel vioolstukken, afgewisseld door stukken waarin je ook gitaar en piano hoort. Een beetje te vergelijken met Discreet music en wat sfeer betreft met On land, beide van Brian Eno. Voor wie 93 stukken ineens teveel vindt, is er Landings, een onderdeel van *SKURA: ruim 2 uur muziek. Deze opnamen zijn apart te bestellen: je krijgt een boek met informatie over de connectie tussen landschap en muziek, en een download code voor The complete Landings. Een aanrader. Het nieuwe werk van Skelton is verkrijgbaar via zijn website.

MP3    Richard Skelton – A Way Now

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Stichtelijke woorden van The Welcome Wagon


Op zoek naar wat meer informatie over het nieuwe album van The Welcome Wagon kom ik terecht op websites als Christianity Today en Jesus Freak Hideout. Dit zijn geen sites die ik dagelijks bezoek.
Precious Remedies Against Satan’s Devices, de tweede CD van de band, zit duidelijk in de hoek van de ‘Contemporary Christian music’. Maar laat je niet afschrikken door titels als Draw Nigh & Take The Body of the Lord en I Know My Redeemer Lives en songs die volgestopt zijn met Hallelujah’s.
Precious Remedies Against Satan’s Devices heeft muzikaal wel degelijk veel te bieden.
Het album komt uit bij Asthmatic Kitty, het label van Sufjan Stevens. Sufjan is zelf ook te horen in een aantal songs en muzikaal sluit The Welcome Wagon aan bij de sound van Sufjan’s eerste albums. Je hoort een subtiele mix van folk en Americana met een flinke dosis gospel.
Bij het debuut Welcome to the Welcome Wagon verdacht ik Sufjan Stevens er van dat hij samen met Rosie Thomas de plaat had opgenomen. Deze keer heeft Sufjan een stapje terug gedaan.
Vito Aluto, die voorganger in een Presbyteriaanse Kerk is, en zijn vrouw Monique vormen de kern van de band en zij schitteren in mooie songs als Remedy, Would You Come See Me in New York, de luchige meezinger Rice & Beans (But No Beans) en in de bijzondere cover van High van The Cure
Het album weet niet het nivo van het debuut Welcome To The Welcome Wagon te halen, maar er is weer veel te genieten.

MP3    The Welcome Wagon – Remedy

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

 

Het genie van Jens Lekman


Vijf jaar hebben we op een nieuw album van Jens Lekman moeten wachten.
In die periode kwam er een einde aan zijn relatie en moest Jens weer zijn weg vinden.
Het eerste dat opvalt is dat I Know What Love Isn’t heel wat minder uitbundig is dan de voorganger Night Over Kortedala. Individuele instrumenten als piano en saxofoon krijgen hier weer de ruimte.
Ook al pakt Lekman op I Know What Love Isn’t minder uitbundig uit dan we van hem gewend zijn, het album is weer klassiek Lekman.
Lekman is een geniaal songschrijver die veelzeggende en vindingrijke teksten weet te combineren met onweerstaanbare melodieën.
Dat bewees hij in het verleden keer op keer en ook nu blijkt uit songs als Erica America, Become Someone Else’s en het titelnummer weer dat genie.
De afgelopen periode heeft wel zijn sporen nagelaten in de teksten en dat geeft het album een melancholische ondertoon. Ook in een up-tempo en schijnbaar vrolijk nummer als The World Moves On duikt een zin op als ‘You don’t get over a broken heart, you just learn to carry it gracefully’.
Jens Lekman is veranderd in de afgelopen vijf jaar- zijn genie is nog altijjd intact en zijn muziek is nog altijd pop van de bovenste plank.
Jens is op 25 september in Nederland om het album te promoten. Hij is dan te zien in Tivoli.

MP3    Jens Lekman – The End Of The World Is Bigger Than Love

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

 

North Sea Jazz 2012: Kris Davis en andere toegankelijke improvisaties


Op het North Sea Jazz festival bepaalt de omvang van de zaal welke muziek je kunt verwachten. Mijn favoriete zaal is de Volga, de kleinste zaal in het Ahoy complex, waar de avontuurlijkste en zogenaamde moeilijk(st)e muziek te horen is. Ook dit jaar was het raak. De vrijdagavond was gewijd aan het Portugese Clean Feed label dat 10 jaar bestaat. De artiesten die hun muziek uitbrengen op dit label zijn avontuurlijk ingesteld, maar weten hun experimenten toegankelijk te laten klinken. Muziek waar je even voor moet gaan zitten. Trompettisten Peter Evans en Nate Wooley weten hun instrumenten zo te bespelen dat we niet alleen noten maar ook bijgeluiden horen die wonderwel aansluiten bij de klanken van de twee percussionisten Jim Black en Paul Lytton. Je weet soms niet wie welk geluid maakt, een bewijs van samenspel en vaardigheid die de goede improvisatieset kenmerkt.
Het mooiste optreden in de Volga dat ik hoorde was van Kris Davis (foto). Haar solostukken voor (deels geprepareerde) piano klonken sprankelend en serieus. Je hoort er invloeden van minimal music, John Cage en Marilyn Crispell in terug. Heel bijzonder. Haar album Aeriol piano (2011) is goed, maar live is het imponerender. Dat laatste geldt ook voor het trio van drummer Tom Rainey. Het telepathische samenspel met saxofoniste Ingrid Laubrock en gitariste Mary Halvorson is altijd spannend. Jammer genoeg heb ik het Angelica Sanchez Quintet in de Volga gemist, maar ik wilde ook nog even luisteren naar Gregory Porter en het duo Lee Konitz en Joey Baron. En niet te vergeten het interview met bassist Ron Carter in het jazzcafé over zijn big band album waarvan we twee nummer te horen kregen. Mooi.