De ingetogen pracht van Hope For Agoldensummer


Het leek Hope For Agoldensummer uit Athens, Georgia ook wel wat om eens met crowdfunding te werken.
Ze gingen met Indiegogo in zee en met hulp van vrienden en anderen die hun muziek een warm hart toedragen hadden redelijk snel de $ 10.000 bij elkaar die ze nodig hadden voor de opname van het nieuwe album. Ook ik heb wat geld toegezegd aan de band. Maar daarna begon het grote wachten.
‘We are aiming for a March 2011 release’, lees ik in een mailtje.
Half mei 2012 ligt Life Inside The Body dan eindelijk bij mij in de bus. In een prachtig hoesje en met een lief briefje aan ‘dearest patron of Hope For Agoldensummer’- dat dan weer wel.
Al dat wachten heeft wel een prachtig album opgeleverd.
Life Inside The Body is een van de mooiste albums met folky Americana die ik in lange lijd heb gehoord.
Het album biedt prachtige vocalen, sterke songs die je bijblijven. De harmonieën van de zussen Claire en Page Campbell zijn in een woord hemels.
Life inside The body is een overwegend ingetogen album waarop elk detail, elke banjo, elke ademhaling, glashelder te horen is
De band gebruikt alle middelen om haar verhaal te vertellen, van ‘field recordings’, a cappella gedeelten tot de zingende zaag in Day Glo Grey.
Life Inside The body is nu uit bij Mazarine Records en te beluisteren via de Bandcamp-site van Hope for Agoldensummer.

MP3     Hope for Agoldensummer – Daniel Bloom

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Greg MacPherson op Walk the line festival, 11 mei


Het Walk The Line festival had dit jaar optredens geprogrammeerd in Humanity House, naast het Paardcafé op de Prinsegracht. In de kelder was een zaaltje waar het publiek kon plaatsnemen op een tribune waar rode zitkussens lagen. De artiest stond op de vloer (geen podium) en de bezoekers hadden zo een goed zicht op de verrichtingen van Greg MacPherson, een Canadese singer-songwriter die voor dé verrassing van de vrijdagavond zorgde. Om te beginnen speelde hij op een elektrische gitaar in plaats van een akoestische. Dat geeft de nummers net iets meer kracht. Zijn zang is afwisselend ingetogen en rauw. Als hij harder zingt gaat hij iets verder van de microfoon staan. Na enkele nummers alleen te hebben gespeeld krijgt hij ondersteuning van drummer Rob Gardiner (gestoken in een rood T-shirt met het logo van The Ex). MacPherson’s eigen nummers klinken goed, maar het hoogtepunt was een uitgesponnen, dreigende versie van Fortunate son, die minstens zo goed klonk als het origineel van Creedence Clearwater Revival. Het teruggrijpen op oud repertoire past ook mooi bij dit festival dat met de naam verwijst naar Johnny Cash. Maar er was uiteraard ook genoeg nieuwe muziek te horen. Bijvoorbeeld Moss in de grote zaal van Het Paard en The Magnetic North in het Nutshuis, een mooie locatie. Ondanks het te hard afgestelde geluid waren dat goede optredens, maar minder subtiel dan dat van Greg MacPherson. Een van Greg’s nummers is getiteld The show is in the basement en dat klopte vrijdagavond helemaal.

Simone White brengt nieuwe CD uit en is te zien op Indiestad


Simone White heeft veel mensen weten te bereiken omdat haar muziek in commercials voor Audi en Omega horloges werd gebruikt. Maar met haar drie albums is ze tot nu toe niet echt doorgebroken.
Ook haar nieuwste CD, Silver Silver, zal geen millionseller worden, hoe mooi het album ook is.
Silver Silver is heerlijk hypnotiserend album. Het lukt Simone om de luisteraar in de ban te krijgen met het subtiele Flowers in May en het bezwerende titelnummer, een duet met Andrew Bird.
Dat bereikt ze met een mooie mix van gefluisterde vocalen en prachtige en minimaal gebruik van elektronica.
In het kader van Indiestad is Simone White op donderdag 17 mei, hemelvaartsdag, aan het eind van de middag in de Amsterdamse Balie te zien.

MP3    Simone White – Flowers in May

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Over Walk The Line en The Magnetic North


Op vrijdag 11 mei en zaterdag 12 mei staat Den Haag weer in het teken van het Walk The Line-festival.
Een stroom artiesten neemt de Haagse binnenstad over. Het is een hele klus om het programma uit te pluizen en om duidelijk voor ogen te krijgen wat je vooral moet zien en vooral niet moet zien.
De vrijdag is voor mij de meest interessante dag met acts als de Treetop Flyers, Magnetic North en Paul Thomas Saunders. Nee, hij is voor zover ik weet geen familie van Ben en Dean.
Ik ben erg benieuwd naar het optreden van The Magnetic North. Deze week brengt de band haar debuut uit, Orkney: Symphony Of The Magnetic North. De CD komt uit bij Full Time Hobby.
De leden van The Magnetic North hebben hun sporen verdiend in de pop. Erland Cooper ken je misschien van Erland and the Carnival, Simon Tong was lid van The Good, the Bad and the Queen en is te horen op CD’s van The Verve, Gorillaz en het nieuwe album van Damon Albarn. Hannah Peel tenslotte bracht werk onder haar eigen naam uit.
Erland werd geboren op de Orkneys en op het album schildert hij een beeld van de ruwe pracht van de eilandengroep.
Het is moeilijk om in een paar woorden iets te zeggen over het album.
Het is een ambitieus project, dat zeker. Het ene moment denk je te maken te hebben met ‘chamber folk’, het volgende moment duikt er een lichte beat op of komt er een instrumentaal nummer langs dat heel goed als soundtrack zou kunnen fungeren. Vergelijken is moeilijk, maar op een aantal momenten vielen me de overeenkomsten met The Dream Acadamy op. Al is de aanpak van The Magnetic North heel wat ambitieuzer en persoonlijker.
De songs kennen tenminste drie constanten: de prachtige harmonieën, grote koren en de violen die in elke song opduiken.
Orkney: Symphony Of The Magnetic North is een bijzonder album waar het laatste woord nog niet over is gezegd.
Ik ben erg benieuwd hoe dat live gaat klinken.

MP3      The Magnetic North –   Nethertons Teeth

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

 

 

De introsepctieve overpeinzingen van Hollie Fullbrook


Zonder dat ik het In de gaten had heb ik Tiny Ruins al live gezien. In februari reisde ik naar Zwollle om daar Loch Lomond te zien in Eureka. Voordat het de beurt was aan Loch Lomond zong Jordan Ireland een aantal songs en deed een mij onbekende dame een optreden. Ik heb nog even met Ireland staan praten, vooral over het voortbestaan van zijn band The Middle East. Maar de dame van Tiny Ruins heb ik dus volledig over het hoofd gezien.
Gemiste kans, zeker nu ik van haar debuut Some Were Meant For Sea geniet.
Tiny Ruins, overigens niet te verwarren met Tiny Vipers, maakte al furore met Some Were Meant For Sea in Nieuw-Zeeland, Australië en Groot-Brittannië en nu zijn wij aan de beurt.
Hollie Fullbrook, de vrouw achter Tiny Ruins, maakte een indrukwekkend debuut.
Some Were Meant For Sea is een ingetogen meesterwerkje. Het album is aan de ene kant verankerd in de traditionele sound van bijvoorbeeld Nick Drake, aan de andere kant heeft Fullbrook een hang naar de intensiteit van iemand als Nina Nastasia.
Some Were Meant For Sea blijft van begin tot eind ingetogen, het springt nergens uit de band
Tiny Ruins blinkt uit in even minimalistische als ontroerende songs als Priest With a Balloon, Little Notes, het verstilde Just Desserts en Adelphi Apartments. Indrukwekkende plaat.
Some Were Meant For Sea is uitgebracht door Spunk. Op de Bandcamp-site van Tiny Ruins zijn een aantal nummers van het album te beluisteren.
Tiny Ruins is op 4 juni te zien in het voorprogramma van Father John Misty in Ekko. Dan moet ik dus wel opletten.

MP3    Tiny Ruins – Adelphi Apartments

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.