Thurston Moore geeft noise- en jazzlessen


De leden van Sonic Youth zitten niet stil. Was Kim Gordon onlangs nog live te zien en bracht Lee Ranaldo een soloalbum uit, ook Thurston Moore is bijzonder actief. Eind vorig jaar was Moore nog in Nederland om werk te spelen van zijn laatste soloplaat Demolished thoughts, een voor zijn doen ingetogen album met veel akoestische nummers en strijkersarrangementen van Beck. Op 23 en 24 maart speelde hij in Rotterdam (Worm) en Amsterdam (Occii) samen met drummer John Moloney hele andere muziek. Ik zag het duo in een goed gevuld Occii. Moore begon op twaalfsnarige gitaar en Moloney (gestoken in een Dead Moon t-shirt) drumde zachtjes mee. Snel werd duidelijk dat je ook met een akoestische gitaar flink wat noise kan creëren. Moore weet hoe je zoiets aanpakt. Het is een demonstructie improviseren op hoog niveau. Net alsof het lijkt dat er geen uitweg meer is uit het labyrint van kronkelende geluidsgolven keert hij weer terug naar het rustige begin. Op elektrische gitaar krijgen we dezelfde aanpak te horen, maar nog subtieler. Feedback, snelle loopjes en gierende tonen schieten door de zaal. Moloney houdt het amper bij. Moore onderbreekt deze masteclass door ineens een stapel LP’s tevoorschijn te halen. Hij laat ze een voor een aan ons zien. Wat blijkt? Het zijn jazzalbums uit de collectie van Hans Dulfer. Thurston noemt elke artiest: Dexter Gordon, John Coltrane (Dial Africa). Sonny Rollins (In Paris), Yusef Lateef, Fats Navarro, Max Roach. Een mooi staaltje improvisatie en enthousiasme van een muziekliefhebber. Inclusief de toegift op akoestische gitaar duurt het optreden nog geen drie kwartier, maar dat is ruim voldoende. Zoveel energie moet je niet uitsmeren, maar zo krachtig mogelijk samenballen.

MP3    Thurston Moore – Illuminine

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

 

Rumor 69: Messiaen, Grouper en Nate Wooley


De 69e editie van Rumor, het avontuurlijke minifestival in Utrecht, vond 22 maart plaats op prachtige locaties. Allereerst de Domkerk, waar een orgelrecital was te horen van Willem Tanke met stukken uit Livre du Saint-Sacrement van componist Olivier Messiaen. Zijn werken hebben een grote dynamiek. Van verstild en bijna fluisterend tot notenstromen die aanzwellen tot orkaansterkte (vol op het orgel gaan). Na een uur verplaatsten de bezoekers zich naar de nabijgelegen Domtoren voor een drone performance van Grouper, de naam waaronder Liz Harris opereert. Ik had haar vorig jaar al een keer gehoord in en gewone zaal, maar ditmaal sloot de omgeving perfect aan op de dromerige, meditatieve klanken. Een hoog gewelf verlicht door kaarsen en een paar lampen plus projecties van lichtvlekken op de muur plus een muisstil publiek vormden een ideale ambiance voor de langzaam veranderende geluidscollages (zang, elektronica) die uitmondden in een lange fade out. Het derde optreden vond plaats in ACU. Nate Wooley (trompet) toverde zowel conventionele als elektronisch bewerkte klanken uit zijn instrument. Spannend en mooi opgebouwd. Hoewel ik niet het hele optreden van Wooley kon horen (ik wilde op tijd met de trein naar huis) was het een zeer geslaagde Rumor editie, een echte crossing border avond. Op naar editie 70.

Adrian Orange blijft toch een vreemde vogel.


Adrian Orange is een van die kleurrijke en eigenzinnige figuren die de popmuziek zo interessant maken.
Adrian bracht muziek uit onder de naam Thankgiving, onder zijn eigen naam en, om het overzichtelijker te maken, onder de naam Adrian Orange & Her Band.
Ik heb altijd een zwak gehad voor het werk van Thankgiving. De CD’s die Adrian onder die naam uitbracht staan duidelijk in de traditie van Bill Callahan en Will Oldham, al kom je bij Thankgiving soms wel erg veel kaf tussen het koren tegen.
Zo vanaf 2007, 2008 werd het stil rond Adrian. Veel van het werk van Adrian kwam uit op het label van Phil Elverum. Toen Phil in 2008 in Nederland was voor een optreden in het Utrechtse Theater Kikker vroeg ik hem hoe het toch met Adrian Orange was.
Phil vertelde me dat Adrian met pensioen was gegaan, ook al was hij net dertig jaar.
Eerder dit jaar gaf Marriage Records dan toch een teken van leven van Adrian. Het label schreef:
‘Adrian sent me 50 of these CDRs from Hawaii, numbered and dated. I’m putting them up! There’s 20 tracks or so by him, some I have never heard before this.’.
Tja, dat kon ik natuurlijk niet aan me voorbij laten gaan. Nieuw werk van Adrian Orange en dan ook nog ‘ns in zo’n kleine oplage.
Inmiddels ligt het wel erg minimale pakketje voor me: een CDr “ verpakt” in gevouwen ruitjespapier met een stukje rood duct tape er op geplakt. Songtitels zijn niet te vinden en ook naar een albumtitel zoek je vergeefs.
De CDr bevat achttien tracks, die allesbehalve ‘easy listening’ zijn. De tracks zijn stuk voor stuk lo-fi en zijn soms niet meer dan voorstudies voor liedjes.
De vocalen van Adrian zijn maar zo hier en daar te horen- een groot deel van de songs zou je kunnen omschrijven als een soort dansbare elektronica. Tussen de elektronische probeersels kom je ook een versie van Will Oldham’s You Will Miss Me When I Burn tegen.
Met enige moeite heb ik de CDr één keer beluisterd, de volledige 79 minuten, en daar laat ik het ook bij.
Als je desondanks nieuwsgierig bent kun je op Bandcamp wat songs van de CDr beluisteren. De vijftig exemplaren zijn inmiddels uitverkocht.
Adrian Orange blijft toch een vreemde vogel.

MP3        Thanksgiving – You Will Miss Me When I Burn

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Ultra en Vinyl zijn weer even terug in 2012


Voor wie er in 1980 en 1981 niet bij was: ultra en het muziekblad Vinyl laten anno 2012 nog één keer van zich horen. Ultra stond voor ultramodern en de muzikale activiteiten speelden zich voornamelijk af in Amsterdam, waar bands als Minny Pops, Tox Modell en Young Lions optraden in jongerencentrum Oktopus. De muziek sloot aan bij de meer experimentele new wave en postpunk die eind jaren zeventig en begin jaren tachtig opkwam. Voorbeelden zijn Cabaret Voltaire, Young Marble Giants en This Heat in Engeland en Pere Ubu en Tuxedomoon in de Verenigde Staten. Nederland had Minny Pops, Mekanik Kommando, Nasmak, Plus Instruments en Mecano.
Ik ging begin jaren 80 niet zo vaak naar concerten maar ik ben wel bij het door muziekkrant Oor als legendarisch bestempelde optreden van Snakefinger geweest, met Plus Instruments in het voorprogramma. De locatie van de optredens was Uilenstede, de studentenwijk van Amstelveen. Gastspeler bij Snakefinger’s band was violist Blaine Reininger van Tuxedomoon. De bandleden waren gestoken in paramilitaire outfit en er hingen camouflagenetten: een lekker grimmige sfeer. In het voorprogramma speelde dus Plus Instruments. Dit trio bestond uit Truus de Groot (zang), David Linton (drums) en een jonge Lee Ranaldo op gitaar. Truus was het middelpunt, Ranaldo was zo verlegen dat hij nauwelijks naar het publiek durfde te kijken. Zijn minimalistische gitaarspel vond ik niet slecht maar echt indrukwekkend, nou nee. Later zou hij in Sonic Youth pas echt laten horen waartoe hij in staat was. In de pauze werd muziek gedraaid van The Residents en Fred Frith (een vervreemdende instrumentale cover van Martha Reeves’ Dancing in the street).
Maar terug naar ultra anno 2012. Minny Pops heeft enkele concerten gegeven in Engeland en ook in Nederland zijn zij te zien geweest. Zo was er op 11 maart een speciale uitvoering van Drastic measures, drastic movement, het eerste Minny Pops album uit 1979. In een speciale bezetting kreeg het publiek (ongeveer 100 veelal oudere jongeren) een uitstekende uitvoering te horen. Ultra doet niet aan retro. Op 7 april is er in de Melkweg een ultra avond met Minny Pops, Plus Instruments, The Tapes en andere artiesten. Verwacht het onverwachte. In een speciale, eenmalige uitgave van het muziekblad Vinyl wordt aandacht besteed aan ultra toen en nu, en komen ook nieuwe muziekontwikkelingen aan bod. Voor de liefhebbers is de Vinyl box te koop (oplage: 3500), met daarin het blad, de LP The moon is big van Rats On Rafts (al eerder door ketelmuziek gesignaleerd), de op cd gezette live opnamen uit Oktopus in de periode september 1980 – februari 1981, en nog een paar verrassingen.

Bijzonder debuut van Barna Howard


Barna Howard is een jonge singer-songwriter uit Portland, Oregon.
Ik heb zijn debuut nu een aantal keer beluisterd en ik moet zeggen dat Barna’s muziek aardig onder m’n huid is gaan zitten.
Het eerste dat je opvalt is hoe Barna’s vocalen lijken op die van een jonge Dylan. Na een paar keer draaien hoor ik ook sporen van John Prine in Howard’s manier van zingen.
Het album bevat tien prima songs die genoeg variatie bieden om van begin tot eind te blijven boeien.
Warm aanbevolen, dus.
Barna’s album is nu te beluisteren of te downloaden via Bandcamp.
En als je liever iets tastbaars in handen hebt kun je terecht bij Mama Bird Recording Co. voor de LP.

MP3      Barna Howard – I Don’t Fall Much, Anymore

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Strawberry Whiplash doet de tijden van Lush en de Shop Assistants herleven


Het lijkt me wel weer ‘ns tijd voor wat indie-pop.
Het is al even geleden dat Ketelmuziek aandacht besteedde aan het genre. En er komt veel leuke indiepop uit.
Zo brengt Matinée Recordings eind deze maand het debuut van Strawberry Whiplash uit.
De Schotse band bracht al wat fijne EP’s uit en is nu aan het eerste volledige album toe.
Hits In The Car heet de CD.
Ik heb twee songs van het album kunnen horen en die klinken weer heerlijk.
Strawberry Whisplash citeert volop uit het werk van grote voorbeelden als de Jesus and Mary Chain, Primitives, Lush en de Shop Assistants.
Mooie hooks, de verleidelijke vocalen van Sandra en songs die je maar niet uit je kop krijgt- dat is Strawberry Switchblade.

MP3     Strawberry Whiplash – Stop Look and Listen

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Young VIPs 2012 on tour: John Dikeman en Iman Spaargaren


Als je een keer spetterende improvisaties wilt horen (en wie wil dit nu niet?) mag je saxofonist John Dikeman niet missen. Hij treedt al jaren overal in Amsterdam op: Zaal 100, OT301 en de Maarten Luther Kerk, om slechts enkele locaties te noemen. In de laatstgenoemde locatie organiseert Dikeman de maandelijkse tabula rasa avond. Daar heb ik hem vorig jaar een high energy set horen spelen met Terrie Ex en Michael Vatcher. Geïmproviseerde muziek van hoog niveau. Jammer is dat er zo weinig mensen op af komen. Er zat slechts een handvol bezoekers in de kerk. Maar de Young Vips tour kan daar verandering in brengen. Dikeman treedt dit jaar op in verschillende steden met zijn trio Cactus Truck (foto), waarin gitarist Jasper Stadhouders en drummer Onno Govaert zitten, aangevuld met een gastbassist. De andere young vip is saxofonist Iman Spaargaren met zijn kwartet. Ik heb hem nog niet live gehoord, maar ik laat mij graag verrassen. De eerste optredens zijn inmiddels achter de rug, maar er is nog voldoende gelegenheid om beide bands te zien. Om het nummer New generation van saxofonist Albert Ayler te citeren: there’ s a new generation telling it the way they feel [...] there’s a new generation you got to let them have their say.

The Alialujah Choir heeft echt niets met gospel of Christian Rock te maken


Een band met de naam The Alialujah Choir zou ik in de sectie ‘gospel’ of ‘christian rock’ zoeken in de platenzaak. De naam alleen is voor mij reden genoeg voor mij om op een veilige afstand te blijven.
Maar dan maak ik een verkeerde inschatting.
Achter The Alialujah Choir zitten namelijk Adam Shearer en Alia Farah van Weinland en Adam Selzer van Norfolk and Western. Mensen die met hun eigen bands altijd interessant materiaal gemaakt hebben. Het drietal krijgt op het debuut hulp van M. Ward.
Dat debuut kwam op Valentijnsdag uit en laat songs horen die uitblinken door de prachtige harmonieën. Het album heeft een folky, ingetogen sfeer.
Ik vermoed zelfs dat nummers als Finally Home en A House, A Home in de Kerst-periode nog beter tot hun recht komen.
De nadruk ligt heel duidelijk op de vocalen en harmonieën en die zijn prachtig. Het debuut van de band roept op dat punt herinneringen op aan het werk van de Crosby, Stills and Nash en zelfs de Seegers.
Het echte songschrijven lijkt er af en toe bij in geschoten te zijn. Terwijl zowel Adam Shearer als Adam Selzer prima songschrijvers zijn.
Het debuut van The Alialujah Choir is nu uit bij Jealous Butcher Records en Woodphone Records. Maar je kunt het album ook vinden bij iTunes en andere digitale aanbieders.
Het is in ieder geval een bijzonder schijfje. Maar dat had je misschien al begrepen.

MP3        The Alialujah Choir – Closer Then I Should

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Over Rocky Votolato en Kickstarter


Veel aandacht krijgt de muziek van Rocky Votolato in ons land niet.
De man maakte een hele serie albums, maar een zoektocht naar Nederlandstalige artikelen over hem leeft bar weinig op.
En ik heb niet de illusie dat Votolato met zijn nieuwste album Television of Saints zijn naam bij ons zal vestigen.
Ik heb al jaren een zwak voor het werk van Votolato. Toen Votolato de fans en liefhebbers van zijn werk vroeg om via Kickstarter een bijdrage te doen aan zijn nieuwe album twijfelde ik dan ook geen moment. In ruil voor een handjevol dollars beloofde Votolato mij:
‘A Signed Hard Copy of the new album on CD with a hand written thank you note [+ digital download before the release date + bonus 4 song digital EP.]’
De campagne om geld bij elkaar te krijgen voor Televion of Saints is geslaagd. Ruim $ 38.000,- haalde Rocky binnen. Het bedrag stelt Rocky in staat om het album zelf uit te brengen, los van Barsuk waar zijn eerdere werk uitkwam. In dit interview legt Rocky uit waarom hij de Kicksterter-campagne is begonnen.
Het album is opgenomen, de CD komt eind maart uit en gisteren kon ik zoals afgesproken het album en de EP downloaden.
Bij Rocky Votolato kun je terecht voor goed gemaakte melodieuze pop en dat is precies wat hij op Television of Saints te beiden heeft. Votolato’s sound heeft overeenkomsten met die van Elliott Smith, maar je vindt in zijn muziek ook elementen van Damien Jurado en David Dondero.
Television of Saints heeft heerlijke stijlvolle songs als Little Spring, Fool’s Gold en Sunlight te bieden, maar ook een intiem liedje als Start Over. Het is een album dat weer heerlijk weg luistert.
In maart en april maakt Rocky overigens een uitgebreide tournee door Europa. Nederland laat hij daarbij jammer genoeg links liggen.

MP3        Rocky Votolato – Ghost Writer

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.