Over Steve Irwin en Jeffrey Lewis


Ik zit me nog zitten in het New Yorkse Sidewalk Café. Het was in het voorjaar van 2001, de Twin Towers stonden er nog.
Het Sidewalk Café is de plek waar de Anti Folk- beweging is geboren, waar Adam Green en Kimya Dawson hun eerste optredens deden. Reden genoeg dus om er eens een kijkje te nemen.
Maar van Anti Folk was er die avond weinig te merken. Ergens in een kelder speelde een weinig getalenteerde songschrijver. Maar het lukte hem niet om Steve Irwin te overstemmen die op vol volume uit de immense TV boven de bar knalde. Ik dronk m’n biertje en dacht alleen maar: “Kan Steve Irwin die beesten niet ‘ns met rust laten”.
Ik moest er aan denken terwijl ik naar het nieuwe album van Jeffrey Lewis luister.
Terwijl Adam Green zich meer en meer ontwikkelt als crooner, is Lewis de beginselen van de Anti Folk trouw gebleven.
Met A Turn In the Dream-Songs levert Lewis weer een erg fijn album af. Lewis mixt mooie kleine liedjes als I Got Lost, Time Trades en When You’re By Yourself met nummers die als een soundtrack klinken bij de stripalbums die Lewis ook maakt. Luister maar ‘ns naar Krongu Green Slime.
Jeffrey’s licht gehavende stem heeft iets charmants en met wat hulp van leden van Dr. Dog, The Vaselines en Au Revoir Simone zit het muzikaal ook wel snor.
A Turn In the Dream-Songs is weer een prima plaat van Lewis. Het album komt op 18 oktober uit bij Rough Trade.

MP3 Jeffrey Lewis – Reaching

Mooi nieuw werk van Owen


Er zijn van die artiesten die telkens weer dezelfde CD lijken te maken. Dan denk ik vooraal aan bands als The Graves of Super XX Man. Mij hoor je overigens niet klagen. Waarom zou je als artiest niet vasthouden aan een stijl die blijkbaar goed bij je past?
Ook Owen is zo’n artiest die CD’s maakt die weinig van elkaar verschillen.
Dat valt weer op als je zijn nieuwste plaat Ghost Town beluistert.
Songs als Too Many Moons en The Armoire hadden ook op Owen’s eerdere albums kunnen staan, maar blijven een feest voor de luisteraar. Dit is subtiele muziek die heerlijk wegluistert.
Mike Kinsella is de man achter Owen. Ooit maakte hij deel uit van legendarische acts als Cap’n Jazz, Owls en Joan of Arc. Kinsella paste zijn muzikale ambities aan toen hij huisvader werd.
Maar je moet ook vaststellen dat Ghost Town wel degelijk verschilt van Owen’s eerdere werk. Zo zijn de gitaren zo hier en daar absoluut iets zwaarder aangezet. In songs als I Believe en Everyone’s Asleep in the House But Me neigt Owen zelfs wat naar het werk van da bands waarin hij ruim tien jaar geleden meedraaide.
Ghost Town, het zesde album van Owen, heeft weer veel moois te bieden.
Ghost Town is beluisteren op de Bandcamp-pagina van Owen.

MP3 Owen – Too Many Moons

Zomer jazz fiets toer in Groningen: geslaagde 25e editie



Meestal ben ik eind augustus met vakantie, maar dit jaar was het dan eindelijk zo ver. Ik had een kaart gereserveerd voor de Zomerjazz fietstour in Groningen. Dat was een groot succes. Niet alleen het programma was bijzonder, ook het weer zat mee. Veel zon en slechts een enkele regen- of onweersbui, net als ik in een schuur zat bij een optreden. Vanaf het station Groningen rijd ik op een huurfiets, een Sparta met terugtraprem, naar buitenplaats Reitdiep, even voorbij Noorderhoogebrug, om mijn gereserveerde kaartje op te halen. Na enig zoeken vind ik de route die mij over de Gerrit Krolbrug voert. Aangekomen bij het Reitdiep zet ik mijn fiets op slot. “Dat hoeft hier niet hoor, we zijn niet in de stad”, zegt een lokale bezoeker van deze afgelegen plek. Gemoedelijk, dat is het sleutelwoord van deze dag. Er zijn meer dan 25 optredens, dus de bezoeker moet kiezen. Iedereen maakt dus zijn eigen festival en de kunst is om de fietsroute zo te plannen dat je op tijd bent voor het volgende optreden. Dat lukt mij vrij aardig: ik mis alleen het begin van Ned Rothenberg’s fascinerende soloconcert in de kerk van Den Ham. In de volle kerk speelt hij stukken op basklarinet, klarinet en altsaxofoon die meer aan minimal music dan aan jazz doen denken. Een beetje à la Terry Riley. Bijzonder is dat je tegelijkertijd lage en hoge tonen hoort. Direct daarna is het tijd voor een uitbundige soloset van Erika Stucky in een schuur net buiten Den Ham. Hier kunnen de bezoekers plaats nemen op in cirkels neergelegde strobalen. Erika riep dat ze gelukkig geen last heeft van hooikoorts. Haar combinatie van jodelen en subtiel accordeonspel mag dan niet jazzy zijn, imponerend is het zeker. Haar uitleg over de verschillende jodeltechnieken is leerzaam. De Hank Williams, ofwel de Amerikaanse, ‘yodel’ hoor ik het liefst, maar ook de Zwitserse jodel klinkt fijn somber. De stevige onweersbui verhoogt de sfeer in de schuur, die waterdicht blijkt te zijn. Grote verrassing van de dag is voor mij het spetterende concert van The Flat Earth Society. Deze Belgische bigband onder leiding van Peter Vermeersch swingt, gromt en scheurt door een aantal stukken heen die schuur Hans in Feerwerd doet schudden. De droge humor waarmee de nummers worden aangekondigd maken het extra leuk. Even verderop in ‘t Waarhuis te Aduarderzijl gaan veteranen Veryan Westom (piano) en Trevor Watts (altsaxofoon) loos in een vrije improvisatie set. Stevig en bij vlagen even gas terugnemend vullen zij de kleine ruimte die, in contrast met de muziek, gemoedelijkheid uitstraalt. Het optreden van The Ex met Brass Unbound pak ik als laatste mee om vervolgens, gesterkt door zoveel energiegolven, de lange weg terug te fietsen naar station Groningen. De Zomerjazz fietstour riep herinneringen op aan een festival in Oostenrijk. Het leek wel of ik weer in Nickelsdorf was bij het Konfrontationen festival: avontuurlijke jazz en geïmproviseerde muziek in een prima sfeer. Wat wil je nog meer?

Rick Treffers in Delicatessen

Op donderdag 25 augustus was er in Delicatessen een speciaal afscheidsoptreden van zanger, gitarist en componist Rick Treffers. Hij vertrekt naar Spanje en laat Nederland achter zich. Op zijn cd Prettige vooruitzichten uit 2010 staan nummers waarop hij al zingt over weggaan en herinneringen aan Holland. Zoals in het nummer ‘Ik mag niet klagen’, dat ook live, zonder tuba, accordeon en toetsen, met alleen gitaar en een ritmeboxje, voortreffelijk klinkt, compleet met een lekker ‘fuzzy’ einde. Ik mag niet klagen roept associaties op met Boudewijn de Groot, Annie M.G. Schmidt (“klaag niet”) en Herman van Veen. Hollandser kan het bijna niet. Het is een mooi optreden met naast Nederlandstalige ook Spaanse en Engelse teksten, waarop het toegestroomde publiek, bestaande uit Amsterdammers en buitenlui, enthousiast reageert (en zonder te praten tijdens het spelen: zo hoort het). Met de band Mist heeft Rick in het verleden succes gehad in Spanje, meer dan in Nederland, dus dat biedt prettige vooruitzichten. Het schiet mij te binnen dat Kevin Ayers, ooit bassist en zanger bij The Soft Machine, naar Spanje vertrok om op Ibiza te gaan wonen. En waarom ook niet? Muziek maken kun je overal en het is er mooi weer. Voor de thuisblijver die wel eens naar Delicatessen wil: abonneer je op de uitstekende delimail nieuwsbrief en overweeg om Vriend te worden. In tijden van bezuinigingen kan cultuur wel een steuntje gebruiken. Bezoek de website voor meer informatie.

MP3 Rick Treffers – Ik Mag Niet Klagen