Mooi nieuw werk van Madeline


Het is me al een paar keer gebeurd dat ik per ongeluk de vinyl versie van een album bestelde, terwijl ik al jaren alleen CD’s draai.
Vervelend, ook omdat je dan weer naar het postkantoor moet om het buitenmodel pakje op te halen. Maar het was m’n eigen fout.
Ik keek er dan ook van op dat ik de nieuwe plaat van Madeline bij het postkantoor op kon halen. Ik had het album toch de CD besteld?
Uiteindelijk bleek het label van Madeline een foutje gemaakt te hebben. Gelukkig zit er bij de LP een downloadcode.
Vinyl of CD, Black Velvet is een heerlijke plaat. Madeline Adams is een uitstekende songschrijver en ze haar vocalen zijn weer om van te smullen.
Madeline is een getalenteerde dame uit Athens, Georgia. Ze timmert al een paar jaar aan de weg met utstekende albums. Ook haar live-shows zijn een feest.
Black Velvet staat vol met fijne poppy nummers als Dead Moon, Hurry Up Pronto en Night Owl. Songs als Gather The Feathers en I Waited All Day hebben net iets meer diepgang en geven het album een ‘edge’ die het goed kan gebruiken. En let ook op een mooie tekst als “If Johnny Cash is up in heaven, then he’s bored to death and probably wondering where the hell the jukebox is”.
Black Velvet is uitstekend werk van Madeline.
AllMusic heeft Madeline overigens ook ontdekt en vroeg haar door welke songs ze is beinvloed.

MP3 Madeline – I Waited All Day

Goede verzamelalbums: ze zijn er nog


Hoewel je tegenwoordig eigenlijk geen plaat of cd meer hoeft te kopen omdat vrijwel alle muziek via internet is te vinden, wil ik het even hebben over een van de aardigste cd’s van 2011. Het is een verzamelalbum van het label Sub Pop, dat gratis verkrijgbaar was tijdens Record Store Day dit jaar. Hierop staan nummers van 19 artiesten, waaronder bekende namen als Low, Mogwai en Fleet Foxes. Het mooie is dat je ook kennismaakt met minder bekende muziek, onder meer van Aurelio (Garifuna muziek uit Honduras) en The Twilight Singers met zanger Greg Dulli. Natuurlijk kun je ook op andere manieren nieuwe muziek beluisteren, bijvoorbeeld via een playlist of mixtape op internet, maar ik ga (nog) niet op zoek naar dergelijke lijsten. Het nadeel van al die speellijsten is de overdaad aan internetsites. Er is sprake van, zoals Simon Reynolds het noemt, ‘excess all areas’. In zijn boeiende boek Retromania gaat hij in op de nadelen van de overvloed aan informatie en de neiging om het muzikale verleden te recyclen. Daarover een volgende keer meer op ketelmuziek. Terug naar de Sub Pop verzamelaar die bij elke hernieuwde beluistering weet te verrassen. De verzamelcd heet Please to enjoy! en maakt zijn naam waar. Mijn favoriete nummers zijn op dit moment van Chad VanGaalen, Dum Dum Girls en Papercuts. Deze laatstgenoemde band doet mij denken aan Nieuw Zeelandse bands als The Chills: zeer fraai dus.

MP3 Papercuts – Do What You Will

Over Bobby en andere bandnamen waar Google niets mee kan


Als je een naam voor je band verzint is het goed om er bij stil te staan of die bandnaam gemakkelijk te vinden is met Google.
P:ano vind ik zelf altijd een mooi voorbeeld. Als bandnaan is P:ano natuurlijk niet ideaal. Hoe zou je het uitspreken? Maar in Google komt P:ano altijd zo bovendrijven.
Dat kun je niet zeggen van Jonny of Bobby. En zo zijn er meer voorbeelden.
Bobby is de band rond Tom Greenberg waarvan Amelia Randall Meath en Molly Sarle van Mountain Man deel uitmaken.
Deze week brengt Bobby het debuut uit, een plaat vol dromerige pop.
Het album bevat breed uitwaaierende songs die een bijna hypnotiserende werking hebben.
Bobby maakte een bijzonder plaatje en het is goed om weer ‘ns wat van de dames van Mountain Man te horen.

MP3 Bobby – It’s Dead Outside

Muzikaal lente uitje met The Bellbines, Andrew Vladeck en vele anderen


Op een zomerse hemelvaartsdag was ik in Amsterdam Oost voor het jaarlijkse lente uitje. Om één uur ‘s middags verzamelen muziekliefhebbers zich bij de Delicatessen winkel in de Sumatrastraat. Het programma is nog een verrassing. Dat is ook het aardige: reisleider Gloria brengt ons naar bijzondere locaties waar wij optredens bijwonen. Zo bezoeken we een grafisch werkcentrum, een benedenwoning waar we binnenkomen via het raam en een bovenwoning op de tweede etage waar we badend in licht een fraai unplugged optreden van Andrew Vladeck voorgeschoteld krijgen (onder meer een bluessong van Blind Blake). De voorlaatste stop van het uitje is een oefenruimte waarin Uinko Eerenstein‘s muziek is te horen, die ergens tussen Hans Dorrestijn en Johnny Cash ligt, grappig en serieus tegelijk, zoals in teksten als “koopman mag ik een mandarijntje proeven” en “over smaak valt te twisten, tenminste wel met mij”. Terug bij Delicatessen serveert gastheer Bas Jacobs soep met brood. Als laatste spelen The Bellbines een opgewekte set van folksongs die de zonnige stemming van het uitje nog even verlengt. Speciale vermelding verdienen de catering (drank en versnaperingen waren onderweg bij de prijs inbegrepen, slechts € 10), en natuurlijk alle optredens. Zo ongedwongen en relaxed kom ik het zelden tegen: napraten met de muzikanten en de andere bezoekers zorgt voor een aangename sfeer. Ik volsta met een korte impressie van de nog niet genoemde optredens en raad iedereen aan om de websites van de artiesten te bezoeken voor meer informatie en (soms) gratis downloads. Oscar Jan Hoogland en zangeres/verteller Caroline Ruijgrok voeren een sfeervolle soundscape uit, die beelden oproept van uitgestrekte grasvlaktes en woestijnen in Amerika. Desolate (slide)gitaar, krakend vinyl, een vervormde stem, flarden tekst over boeren, koeien en de Marlboro man. Ook sfeervol is de muziek in het verdonkerde Grafisch Werkcentrum waar we tussen drukpersen (merk: Heidelberg) een mooi verhaal horen over een drukker en zijn vrouw, die verschillend aankijken tegen de ruimte waarin wij ons bevinden. Sterke liedjes van een akoestisch trio (gitaar, bas en zang) met uitvoeringen van Dream a little dream (Mamas & Papas), Serpentine (dEUS) en Breakaway (Tracey Ullman). Dat laatste nummer wordt veel trager uitgevoerd dan het origineel, waardoor het wint aan zeggingskracht en emotie. Tot slot noem ik het prima ingespeelde duo Showdog die in een volle huiskamer (ik kan nog net een plekje vinden naast de platenspeler en albums van Beck en The Beatles) een gevarieerde set van folkpop songs speelt. Dit lente uitje is samen te vatten met het volgende bekende citaat op een albumhoes uit 1967: a splendid time is guaranteed for all.

Prachtplaat van The Ladybug Transistor


Vijftien jaar timmert The Ladybug Transistor aan de weg en met Clutching Stems maakt de band zowaar ene van de sterkste albums uit haar carrière. Alles waar The Ladybug Transistor voor staat valt op z’n plaats op Clutching Stems: de heerlijke melodieën die zich na één keer luisteren al in je brein vastzetten, de beheerste bariton van Gary Olson, de harmonieën van Olson en Frida Eklund.
De tien songs van het album zijn stuk voor stuk raak, al lijkt Clutching Stems wel naar een hoogtepunt te werken met de trits songs Fallen and Falling, Ignore The Bell en Oh Christina.
Ook op Clutching Stems kom je heel voorzichtig wat psychedelische momenten tegen, maar The Ladybug Transistor behoort nog altijd tot de nette tak van het Elephant Six-collectief.
Clutching Stems is een prachtplaat die je zeker tegen komt in mijn lijstje met de beste tien platen van 2011.
Paste biedt nu de mogelijkheid het hele album te beluisteren. En AllMusic vroeg de bandleden naar hun favoriete muziek voor tijdens een fietstochtje.

MP3 The Ladybug Transistor – Fallen and Falling

Na drie jaar nieuw werk van Jolie Holland


Op haar vorige album The Living and the Dead liet Jolie Holland de Americana en folk van haar eerste albums al wat achter zich. Die koers zet ze voort op Pint of Blood, het album dat Holland eind juni uitbrengt. Op Pint of Blood horen we een muzikale mix van pop, soul en Americana.
Gebleven zijn die prachtige vocalen. Holland heeft een uit duizenden herkenbare stem die zich om de songs heen lijkt te vouwen.
Nu valt me pas op hoeveel overeenkomsten het vocale rek- en strekwerk van Jolie Holland heeft met de vocalen van Frazey Ford.
Niet helemaal toevallig maakte Holland ooit samen met Ford deel uit van de Be Good Tanyas.
Pint of Blood start poppy met All Those Girls en Remember.
Tussen de tien ijzersterke songs van het album kom je verder het verleidelijke Tender Mirror en het sfeervolle June, met mooie vioolpartij, tegen.
De gitaren krijgen weer wat meer ruimte in Gold and Yellow.
Drie jaar hebben we moeten wachten op dit nieuw album van Jolie Holland. Het was het wachten meer dan waard.

MP3 Jolie Holland – All Those Girls

Herman Düne brengt nieuwe plaat uit en is op 7 juni te zien in Paradiso


Een nieuw album van Herman Düne is toch elke keer weer iets om naar uit te kijken.
Vanaf de late jaren ’90 brengt de band een constante stroom fijne albums uit. Aanvankelijk was hun aanpak erg lo-fi, in de loop van de jaren kreeg de lichtvoetigheid steeds meer ruimte in hun werk, vooral op de albums Not on Top en Next Year in Zion.
Strange Moosic is de titel van de nieuwste plaat van de band rond David-Ivar Herman Dune.
Het eerste dat opvalt is dat de lichtvoetigheid iets naar de achtergrond is verdwenen. De jongens lijken iets serieuzer te zijn geworden.
Er valt op Strange Moosic weer volop te genieten van heerlijke songs als Tell Me Something I Don’t Know, Lay Your Head on my Chest en Monument Park.
Herman Düne is op dinsdag 7 juni te zien in Paradiso.
Onder de noemer Indievloot zijn dan fijne bands als Wye Oak, de Cave Singers en dus Herman Düne in Paradiso te zien. Inmiddels is Waters ook aan het programma toegevoegd. Waters is een noisy project van Van Pierszalowski van Port O’Brien. Stereogum besteedde onlangs al aandacht aan Waters.
De foto van Herman Düne nam ik overigens tijdens een optreden van de band in Design Within Reach, een meubelzaak in Austin, Texas.

MP3 Herman Düne – Tell Me Something I Don’t Know

Zwaarmoedige kost voor lange zomeravonden


Hoe zou het toch met J. Tillman zijn? Zou hij genieten van het succes van de Fleet Foxes, de band waarin hij als drummer actief is?
Ik heb het altijd een bijzondere combinatie gevonden- het solowerk van Tillman is introspectief, melancholisch en zeer persoonlijk, terwijl hij ook deel uitmaakt van een niets-aan-de-pop band als de Fleet Foxes. Daarmee wil ik overigens niets vervelends zeggen over de Foxes.
We moeten het dus even zonder Tillman doen, een zwaarmoedige bard die de ellende van de wereld op z’ schouders neemt.
Gelukkig komt er in augustus eindelijk een nieuw album uit van die andere zwaarmoedige bard, Richard Buckner.
En kunnen we ook een nieuweling begroeten in het genre: Tyler Butler.
De acht songs van Butler’s EP Winter King zijn persoonlijk, kaal tot het bot en gaan werkelijk door merg en been.
Winter King is geïnspireerd door de eindeloos lijkende winter in Butler’s woonplaats Edmonton, Canada
Butler heeft een stem die elementen van die van John Martyn in zich heeft. Hij houdt de stemming in de acht songs mooi constant en hij grijpt de luisteraar regelmatig bij de kraag met zijn openhartige teksten. Opvallend is hoe de opbouw van de song Child-Ghost doet denken aan Leonard Cohen’s Famous Blue Raincoat.
Winter King is een EP die je niet koud kan laten.

MP3 Tyler Butler – Barghest

Jessica Lea Mayfield in Nederland


Komende zaterdag 4 juni is Jessica Lea Mayfield in ons land voor één optreden.
Ze is dan te zien in de bovenzaal van Paradiso.
Ik had het geluk Jessica Lea twee keer live te kunnen zien in maart van dit jaar tijdens SXSW.
Een van die optredens deed ze in Mellow Johnny’s, de fietswinkel van Lance Armstrong, en daar maakte ik bovenstaande foto.
Jessica Lea is tegenwoordig op pad met een uitstekende band. Samen met hen wist ze de songs van haar nieuwste plaat Tell Me een extra lading te geven.
Ik ben benieuwd wat we te zien en te horen krijgen in Paradiso.
I’ll Be The One You Want Someday werd opgenomen tijdens de officiële SXSW-showcase van Mayfield eerder dit jaar.

MP3 Jessica Lea Mayfield – I’ll Be The One You Want Someday

Ekko, alvast gefeliciteerd!


Ekko viert dit jaar het 25-jarig bestaan. Ik zie me zelf nog zitten bij wat later de oprichtingsvergadering bleek te zijn.
Ekko is overigens niet uit het niets ontstaan. Vóór Ekko was er SSR-JC. In de jaren
’80 kon je SSR-JC aan de Bemuurde Weerd terecht voor dansavonden, bandjes en een vegetarische hap.
Maar SSR-JC had een niet al te beste naam in Utrecht en een jongerencentrum (JC) was het al jaren niet meer.
Reden genoeg voor een nieuwe start, een flinke verbouwing en een nieuwe naam.
Tijdens mijn studie was ik gedurende een aantal jaar een van de DJ’s van SSR-jc en later dus Ekko. Het was de tijd van The Smiths, Cure, DAF, Les Liaisons Dangereuses, Echo and the Bunnymen, Anne Clarke en New Order.
Tijdens de dansavonden van Ekko hoorde je geen disco, maar lag de nadruk op dansbaar alternatief werk. Een enkele DJ, ik was dat niet, draaide wel eens wat van Madonna of Gloria Estefan’s Conga!, ook al stond daar eigenlijk de doodstraf op. Er werd eindeloos gediscussieerd over de muziek die we draaiden. Sommigen vonden dat we het publiek op moesten voeden met onze muziekkeuze, anderen vonden dat maar onzin.
In die periode werd ik ook gevraagd om bands te boeken voor Ekko. Maar daar lag duidelijk niet mijn talent. Het gebeurde regelmatig dat ik niet kwam kijken bij bands die ik zelf had geboekt.
En afdingen heb ik nooit gekund. Ik had er een hekel aan om een band of act, ik kan me Vera Vingerhoeds herinneren, te bellen met de vraag of ze niet met wat minder geld accoord konden gaan.
Na mijn studie ging ik werken en dat was het eind van mijn DJ- carrière.
Maar Ekko bleef ik bezoeken. Om bands te zien, vrienden op te zoeken, optredens te recenseren. En enkele keer als interviewer, bijvoorbeeld van Clem Snide of Richard Buckner.
Om het 25-jarig bestaan een feestelijk tintje te geven nam Ekko het sympathieke initiatief voor de Ekko Recordings. Ekko wil twee elpees uitbrengen waarop hoogtepunten staan uit de periode 1986 – 1998 en 1998 – 2011. Deze hoogtepunten worden gekozen door de mensen die meebetalen aan de Recordings. Op de site lees je alle in’s en out’s.
Goed initiatief en — Ekko, gefeliciteerd!