Fascinerend nieuw werk van The Middle East


Soms is recenseren gewoon hard werk. Zo maakt The Middle East het me flink moeilijk met hun nieuwe album met de prachtige titel I Want That You Are Always Happy.
Ik heb de CD misschien wel vijf keer gedraaid om een beetje grip te krijgen op wat de Australische band te bieden heeft op het album.
De band maakt het de luisteraar en de recensent namelijk niet makkelijk. Het album neemt ruim een uur in beslag en gedurende dat uur neem The Middle East je mee van Tom Waits- achtige somberheid tot feestelijke indie-folk a la The Head and the Heart.
Het album start met de sombere en ingetogen songs Black Death 1349 en My Grandmother was Pearl Hall.
In I Go To See Janey, Jesus Came To My Birthday Party en Bloody Unknown schakelt de band over op wat rijkere instrumentatie en mooie harmonieën en horen we iets terug van wat het debuut The Recordings of The Middle East zo de moeite waard maakte.
Maar daarna wordt de sfeer van het album weer meer introspectief met Very Many en het Birthday Party-achtige Mount Morgan.
Dan’s Silverleaf en Hunger Song hebben dan weer meer conventionele songstructuren.
Alles lijkt bij elkaar te komen in het tien minuten durende ‘pièce de résistance’ Deep Water dat in zijn weidsheid herinneringen oproept aan het werk van de Triffids of Died Pretty.
De band zet de luisteraar wel aan het werk. Maar dat harde werk levert veel fraais op.
Aanrader.

MP3 The Middle East – Deep Water

Amsterdam indiestad: naar de kerk voor Matthew And The Atlas en anderen


Als ik naar een concert ga koop ik meestal vooraf een kaartje. Zo voorkom ik dat ik voor een uitverkochte zaal kom te staan. Maar tijdens de indiestad week (18 tot 25 mei) dacht ik: er zijn elke dag zoveel locaties waar je terecht kunt, dat het wel heel raar moet lopen als er iets is uitverkocht. Op de Paradiso site stond niet dat de Vondelkerk zaterdag vol was, maar toen ik een kwartier voor aanvang de kerk wilde betreden, stond er ‘sold out’ op de deur. Wat bleek? De internetsite wordt in het weekeinde niet bijgewerkt. In dat soort situaties wacht ik gewoon even en toon begrip voor de organisatie die er ter plekke ook weinig aan kan doen. En ja hoor, iemand heeft een kaartje over en ik kan alsnog naar binnen. In de sfeervolle ruimte speelden twee acts, Perfume Genius en Matthew And The Atlas (foto). Intrigerende namen waar de muziek toch wat bij achterbleef. De stemmige klanken op piano en synthesizer van het duo Perfume Genius passen wel in een kerk maar zijn iets te eenvormig om drie kwartier lang te boeien. Misschien hielp het zonnige weer niet mee om in de stemming te komen voor sombere muziek, die mij bij vlagen aan Antony en Tears For Fears deed denken. Na de pauze speelde Matthew And The Atlas een meer aansprekende set. Hun afwisselende folkrock (banjo, gitaar, toetsen, accordeon, een ingetogen drummer en meerstemmige zang) doet meer Amerikaans dan Engels aan. Even lijkt het erop dat zij een Dylan tribute brengen als zanger Matt Hegarty mondharmonca gaat spelen. Geen hemelbestormende muziek, wel een sympathieke band. Een dag later, zondag 22 mei, had ik geen probleem om Paradiso binnen te komen, omdat ik mij via internet voor de gastenlijst had opgegeven. Een mooi initiatief van Concerto, muziekblad Oor en Paradiso. Tijdens deze indievlootdag konden bezoekers grensverleggende bands horen, aldus het programma. Hoewel ik veel nieuwe muziek heb gehoord zou ik deze niet grensverleggend willen noemen. Onderhoudend en afwisselend, dat zeker. Over Sam Amidon en Dry The River heb ik vorig jaar al voor ketelmuziek geschreven en mijn mening is ongewijzigd: live zeer de moeite waard, vooral Amidon die in zijn eentje de volle bovenzaal stil liet luisteren en ook liet meezingen (op de tekst van R. Kelly’s song Relief). Andere verrassingen waren Cloud Control met hun aanstekelijke, licht psychedelische pop, en Cass McCombs (broeierige, slepende countryrock met minimal trekjes).

Mooi nieuw werk van Puzzle Muteson


Bedroom Community is een label dat niet veel materiaal uitbrengt, maar wat ze uitbrengen is zonder uitzondering van hoge kwaliteit. De albums van Sam Amidon verschijnen bijvoorbeeld op Bedroom Community. En het werk van de jonge Britse songschrijver Puzzle Muteson voldoet blijkbaar ook aan de hoge eisen van Bedroom Community.
Puzzle woont op het eiland Wight, maar hij reisde naar IJsland, de thuisbasis van het label, om daar samen met Valgeir Sigurðsson en Nico Muhly En Garde op te nemen.
Het zijn vooral de prachtige arrangemeneten van Muhly en Sigurðsson die En Garde zo bijzonder maken.
Die arangementen versterken de het gitaarspel, de zang, persoonlijke teksten en introspectieve songs van Puzzle Muteson.
Zonder die hulp van de mannen was Puzzle misschien de zoveelste David Gray geworden. Zo heel bijzonder is de stem van Puzzle nu ook weer niet.
De sfeer van En Garde is overwgeend introsepctief en het kost wel een paar draaibeurten om echt tot de kern van het het album door te dringen.
Maar dan wordt je wel beloond met prachtsongs als Medusa of het titelnummer.
Puzzle Muteson is half juni in Dordrecht te zien tijdens het Urban Explorers festival.

MP3 Puzzle Muteson – Medusa

Na vijf jaar weer een heerlijke plaat van The Elected


Even was ik bang dat The Elected verleden tijd was. Ik zat al een jaar of vijf te wachten op een opvolger van Sun Sun Sun.
Maar onlangs plofte er gelukkig weer een nieuw schijfje van de band op de mat, Bury Me in My Rings getiteld.
Het bleek dat Blake Sennett, de man achter The Elected, de afgelopen vijf jaar heeft gebruikt om op tour te gaan met zijn band Rilo Kiley en om eens flink aan zijn huis te klussen.
Bury Me In My Rings is The Elected op z’n allersterkst. De plaat staat vol met heerlijke zachtaardige pop en het album is voorbij voordat je het in de gaten hebt.
De songs van Bury Me In My Rings zijn prachtig en kunnen zich meten met de beste momenten van Sennett’s eerste plaat Me First.
Luister maar ‘ns naar prachtige songs als This Will Be Worth It, opener Born To Love You en Trip Around The World, waarin Sennett met steelgitaar en ukelele een lekker nostalgisch sfeertje schept.
De Roy Orbison-achtige ballad Have You Been Cheated mag er wat mij betreft ook zijn.
OK, Bury Me In My Rings klinkt zo hier en daar wel erg gladjes en de jaren ’70-invloeden liggen er soms wel erg dik op.
Maar Sennett’s perfecte ‘hooks’ en melodieën redden hem elke keer weer.
Hier kun je het hele album beluisteren.

MP3 The Elected – Born To Love You

Over Athens, Ohio


Ergens in de jaren ’90 reed ik met een clubje mensen van Charleston, West Virginia naar Indianapolis, Indiana. Onderweg stopten we in Athens, Ohio om koffie te drinken, de benen te strekken en zo.
Ik keek rond en dacht: dit is de plek waar ik de rest van mijn leven wil doorbrengen.
Athens is niet al te groot, de stad heeft ruim 20.000 inwoners, het heeft een universiteit en een mooi en overzichtelijk ‘downtown’. Ik dacht: dit is wat ik zoek in de USA- een stad die niet te klein, maar ook niet te groot is, wat historie en een universiteit heeft.
Ik zag mijn leven in Athens, Ohio al helemaal voor me: leuk huisje, getrouwd met een ‘girl next door’ en een baan bij de bibliotheek.
Na een korte stop reden we weer verder, maar het idee van een leven in Athens, Ohio liet me niet los.
En dus besloot ik om een paar jaar later twee weken door te brengen in Athens.
Ik huurde een fiets om de stad te verkennen, hing rond in cafés in de buurt van het universiteitsterrein, zag een film, ging naar een expositie, bracht zelfs een paar uur door bij de lokale bibliotheek.
Ik at bij Bob Evans, vergelijkbaar met onze Van der Valk, maar ook bij meer culinaire restaurants.
Maar het klikte toch niet tussen Athens en mij. Athens is charmant en heeft veel te bieden, maar is denk ik toch iets te klein voor mij.
Ik droom nog altijd van een leven in de USA. Maar dat zal dan niet in Athens, Ohio zijn.

Ik moest aan Athens denken toen ik Canary van Southeast Engine beluisterde.
De band komt uit Athens en hun muziek is diep geworteld in dit deel van Ohio.
Canary is wat mij betreft een van de meest interessante releases van dit moment.

MP3 Southeast Engine – Curse of Canaanvile

Een avond zonder Bill Calllahan


Misschien heb je me zien scharrelen in de De Duif aan de Amsterdamse Prinsengracht.
Toen ik de kerk binnenstapte was het optreden van Julianna Barwick al begonnen.
Ik voelde me er direct al niet thuis, ook al zag ik wel wat bekenden- het was met te druk, alle stoeltjes leken al te zijn bezet en de muziek van Barwick bracht me nou niet bepaald in een goede stemming.
Dat moet het moment zijn geweest dat ik dacht: ik ga weer naar huis.
Een avond lang hangen aan de zijlijn in de Duif leek me geen aantrekkelijk vooruitzicht. Ik wist dat ik beloond zou worden met een ongetwijfeld prachtig optreden van Bill Callahan, maar eerst moest ik de performances van Barwick en Sophia Knapp doorkomen en daar zag ik eerlijk gezegd tegen op.
Zoals ik al zei: het me simpelweg te druk. Ik denk dan al snel- waar waren al die mensen toen Smog lang lang geleden een optreden gaf in het Utrechtse Theater Kikker?
Als ik het me goed kan herinneren speelde Butterglory die avond ook.
Ik weet het, het zijn weinig constructieve gedachten. Maar ook die kun je niet tegen houden.
Na een minuut of tien in De Duif was ik weer op weg naar de tram en naar huis.

Pere Ubu speelt The modern dance


Op 12 mei ben ik in Haarlem voor een speciaal optreden. Pere Ubu, de avantgaragegroep, oorspronkelijk uit Cleveland, speelt daar The modern dance, het debuutalbum uit 1978. Ik kocht het album in dat jaar met een platenbon. Omdat ik nog wat platenbon overhad kocht ik een tweede album dat zeer toepasselijk Creatures of the night heette. De naam van de band? Turning Point. Dat somt The modern dance mooi voor mij op, want ik had nog nooit zoiets gehoord. Elk nummer borrelde, ruiste, kraakte, schuurde, ontregelde en pas na een paar draaibeurten raakte ik gewend aan de muzikale kronkelwegen die de band bewandelde. Vooral de bizarre synthesizerklanken van Allen Ravenstine waren en zijn uniek. Alsof je tijdens het intro van openingsnummer Non-alignment pact een houtzagerij binnenstapt. Zanger David Thomas doet ook geen moeite om de luisteraar op zijn gemak te stellen en het jachtige gitaarwerk plus de per nummer wisselende ritmes zorgen ook voor weinig houvast. Kortom, een meesterwerk dat live niet eenvoudig te evenaren zal zijn. Hoewel alleen David Thomas over is als oerlid, heb ik er niettemin alle vertrouwen in dat het een mooie avond wordt, vol met industriële folk (zelf noemden zij zich ooit een folk band). Gaat dat zien en horen.

MP3 Pere Ubu – Non-alignment pact

Zoveel te zien in mei- en dan komen The Crookes ook nog.


Het worden weer drukke tijden voor de muziekliefhebber en concertbezoeker.
Donderdag 5 mei kun je overal in het land de Bevrijdingsfestivals bezoeken waar na wat speurwerk absoluut wat interessante acts te zien zijn.
3 Voor 12 deed al wat voorwerk en zet de interessantste namen van de Bevrijdingsfestivals op een rijtje.
Vrijdag 6 mei kun je mij vinden in de Utrechtse Leeuwenbergh, bij mij om de hoek, voor een optreden van Josh Rouse. Rouse treedt op in het kader van de avonden die door Carice van Houten worden georganiseerd.
Ik zag Rouse voor het laatst live in 1999, toen zijn debuut Dressed Up Like Nebraska net uit was, en ben erg benieuwd hoe hij het er nu live vanaf brengt.
Op zaterdagavond kun je in de Groningse Oosterpoort terecht voor de Rhythm & Bluesnight.
Behalve echte bluesknakkers als Johnny Winter en Barrelhouse zijn daar ook acts als Willy Vlautin, Peter Mulvey en het duo Kurt Wagner en Cortney Tidwell te zien.
Wagner en Tidwell spelen overigens op zondag 8 mei in Roepaen en op maandag 9 mei in Paradiso.
De dag daarna treedt Frontier Ruckus op in de Amsterdamse poptempel.
Als je nog een avond hebt zonder plannen kun je The Crookes in levenden lijve bewonderen.
De Britten waren voor mij dé sensatie van het Walk The Line festival 2010.
Ik was echt verrukt van hun heerlijk frisse Britpop en pretentieloze podiumpresentatie.
De jonge gasten van The Crookes stralen op het podium uit dat het voor hen ook een feestje is. Dit is echt ene onweerstaanbare live band.
Inmiddels bracht de band het debuut Dreams of Another Day uit en het is zo gelukt de spontaniteit en energie van de live-show goed terug te laten komen op het zilveren schijfje.

Hier zijn The Crookes te zien:

Zaterdag 7 mei Vera, Groningen
Zondag 8 mei Paard, Den Haag
Maandag 9 mei Rotown, Rotterdam
Dinsdag 10 mei Fenix , Sittard

MP3 The Crookes – Bloodshot Days

Onthaasten met Small Sur


Het begint langzaam lente te worden en het weer nodigt uit om de nieuwe CD van bijvoorbeeld I’m From Barcelona op vol volume te draaien.
Maar de plaat waar ik op dit moment maar niet genoeg van kan krijgen is Tones van Small Sur.
Small Sur maakt muziek die zo traag is als stroop, muziek voor regenachtige herfstdagen en voor die winterdagen waarop uit elk huis de geur van zuurkool lijkt te lekken.
Door dat trage tempo en de beheerste vocalen van Bob Keal komt het geluid van Small Sur in de buurt van dat van Spain, de band van Josh Haden.
Ik was erg onder de indruk van We Live in Houses Made of Wood, het album dat de band een paar jaar geleden uitbracht, maar Tones is absoluut rijker en spannender.
Bij het maken van Tones krijgt Small Sur de hulp van Jenn Wasner en Andy Stack van Wye Oak. De steelgitaar van Matthew Hopkins maakt songs als Saint en Pretty Boy extra smakelijk.
Tones werd overigens voor een deel gefinancierd met behulp van Kickstarter. Het is goed om te zien dat steeds meer muzikanten hun weg richting de ‘crowdfunding’ weten te vinden.
Small Sur maakte een prachtig album dat uitnodigt om te onthaasten.

MP3 Small Sur – The Sand

Geslaagde geluidsavond Hear it! in het temporary Stedelijk


Bij een museumbezoek denk je niet direct aan muziek en geluid. Maar op donderdag 28 april, tijdens de avond Hear it! in het tijdelijke Stedelijk, was het juist de bedoeling om de bezoekers kennis te laten maken en te verleiden met sound art, variërend van installaties en geluidsopnamen tot participatie en live optredens. Onder grote belangstelling vulden de zalen zich en in het auditorium konden nieuwsgierigen terecht voor minimal music van John Cage en een ode aan Alvin Lucier. De eerste uitvoering had vooral met stilte te maken (of juist met het ontbreken ervan: alleen in het heelal is het stil). John Cage’s klassieker 4’33″ werd uitgevoerd door Hans Aarsman, zittend achter een werkende microfoon waarin hij niet sprak. Het publiek mocht tussen de drie delen van dit stiltestuk even kuchen. Van Alvin Lucier, die dit jaar 80 wordt, werd daarna een ode aan zijn stuk Vespers gebracht door vier vrijwilligers uit het publiek. Geblinddoekt liepen zij rond met een soort geigerteller die de omgeving aftastte. Deze geluiden nam Allard van Hoorn op voor een geluidscollage die na afloop van de sessie werd afgespeeld. Voor meer spannende momenten moest je in de bovenzalen zijn. Hier stonden onder meer een installatie van Dick Raaijmakers en het hoogtepunt van de avond voor mij, het Paper Orchestra van Pierre Bastien. Alle klanken van drums en toetsen kwamen tot stand met behulp van papier dat door ventilatoren in beweging werd bracht. Zien is geloven: een bijna magische ervaring die bovendien prachtig klonk. Het was een geslaagd evenement, waaraan ook DJ’s, zangeres Claron McFadden, CM Von Hausswolff (met dreigende ambient elektronica, voor mij net iets te hard) en Harold Schellinx (met een uiteenzetting over geluid) aan bijdroegen.