Een voorproefje van de nieuwe plaat van LAKE


De prachtige platen vliegen ons de oren en er komt nog veel moois aan.
In de komende periode kunnen we nog meer moois verwachten, zoals van R.E.M.,Bill Callahan, Low en zelfs I’m From Barcelona komt met nieuw materiaal op de proppen.
Ik kijk ook erg uit naar het nieuwe album van LAKE, dat in april uitkomt.
De twee albums die de band tot nu uitbracht staan vol met heerlijk subtiele en bijna blijmoedig pop.
K Records, het label van de band, stuurde me al een paar nummers van de nieuwe plaat die Giving & Recieving gaat heten.
Bij Stereogum was al eerder een song van het album te beluisteren.
Giving & Recieving komt op 12 april uit. Zet die datum alvast in je agenda.

MP3 LAKE – Skeleton Costume

Amsterdamse podia: Delicatessen, Maarten Luther Kerk, Occii


Elke week is er op diverse plekken in Amsterdam avontuurlijke muziek te horen. Plekken waar de wat minder bekende artiesten spelen die je niet zo snel in Paradiso of Melkweg zult tegenkomen. Of het zou op een ‘night of the unexpected‘ moeten zijn. Verrassend is de muziek zeker en kwalitatief van een hoog niveau. Ik geef drie voorbeelden van de afgelopen weken. Eind januari speelden in de serie Tabula rasa in de Maarten Luther Kerk twee acts, die zeer inventief te werk gingen. Alfredo Genovesi en Christoph Scherbaum (gitaar, elektronica) verzorgden een soundscape bij overhead projecties van Stefan Schäfer. Mooie, abstracte beelden geprojecteerd over een groot kruis dat aan de muur hangt. Daarna was het de beurt aan het trio Terrie Hessels (gitaar), John Dikeman (tenorsax) en Michael Vatcher (drums, zingende zaag) met een explosieve improvisatie. De geluiden van de instrumenten vloeiden soms in elkaar over en de ruige passages werden afgewisseld met rustmomenten. Indrukwekkend, alleen jammer dat zo weinig mensen de weg naar Amsterdam Zuid hadden gevonden. De kerk ligt vlakbij de RAI, dus met de bereikbaarheid zit het wel goed.
In Amsterdam Oost ben ik half februari langs geweest bij Delicatessen, een winkel annex film- en muziekruimte met kunst op de vloer en aan de muur. Ook mooi zijn de verschillende telefoons die her en der zijn opgesteld. Op het programma stond een improvisatieconcert van Dana Jessen (fagot, stem), Oscar Jan Hoogland (piano) en Raoul van der Weide (contrabas, geluidseffecten). De foto die je hierboven ziet maakte ik daar. Afwisselend onheilspellend en ingetogen spel met de nodige geluidseffecten (schrapende voorwerpen en een soort elektrische tandenborstel tegen de snaren van de piano). Een fraaie rondzoemende collage van alledaagse en zeldzame klanken. Ik had de fagot al een tijd niet meer gehoord, maar wat klinkt dat toch goed. Ik moest terugdenken aan de optredens van zanger David Thomas (Pere Ubu) en Lindsay Cooper die op haar fagot een storm kon doen opsteken in het nummer Stormy weather. Zo goed was het dus in Delicatessen (bijna). Check de website en abonneer je op de delimail post, je zult er geen spijt van krijgen.
Tot slot ging ik eind februari naar Occii op de Amstelveense weg om een aantal oudgedienden te zien. Drummer Chris Cutler (onder meer bekend van Henry Cow, waar ook Lindsay Cooper deel van uitmaakte, en Chris heeft samengespeeld met David Thomas: het is een kleine wereld), gitaristen Lukas Simonis en Alan Jenkins en bassist Bob Drake zijn in een vrolijke bui en speelden inventieve surfpopachtige, luchtige instrumentals. Op de achtergrond waren video’s te zien die bij de nummers horen, maar natuurlijk niet de nummers die zij live speelden. Geintje. Het project heet VRIL en de cd The fatal duckpond. En dat is dan nog een van de meer conventionele titels. Leuk om te zien hoe muzikanten uit de ‘experimentele’ hoek ook kunnen swingen. Een aanstekelijk optreden dat ervoor zorgt dat je met een goed humeur naar huis gaat.

Over Tu Fawning en Corrina Repp


Ik heb altijd een zwak gehad voor Corrina Repp. De twee albums die ze voor Hush Records maakte zijn nog altijd prachtig. Maar mijn favoriet is toch Absent and the Distant, een album dat staat als een huis. Aan haar optreden in Ekko in 2007 bewaar ik nog goede herinneringen.
Maar Corrina heeft zich muzikaal verder ontwikkeld en heeft zich ontworsteld aan de introspectieve en dromerige pop waar ik zo veel van hield en eigenlijk nog steeds van houd.
Sinds 2007 vormt Corrina samen met Joe Haege het gezelschap Tu Fawning. Tu Fawning maakt donkere, soms wat ongrijpbare pop.
Hearts on Hold is de titel van het album dat de band eerder dit jaar uitbracht. Hearts on Hold is een plaat waar ik als luisteraar maar moeilijk grip op kan krijgen- het geluid is altijd grillig, soms spookachtig,
Repp en Haege zijn binnenkort in Nederland voor twee optredens. Tu Fawning is te zien tijdens het Fabriq-festival op zondag 27 februari in Den Bosch en op 7 maart in de bovenzaal van Paradiso. Ik ben benieuwd hoe de band het er live vanaf brengt.
Al moet ik eerlijk bekennen dat ik ook na het beluisteren van Hearts on Hold toch weer terug verlang naar de soloalbums van Corrina.

MP3 Tu Fawning – Multiply A House

Monumentaal nieuw album van Wye Oak


Eén keer heb ik Wye Oak zien optreden, tijdens SXSW, en die show eindigde vrolijk met fans die het podium opklommen om de laatste nummers van de set mee te zingen en springen.
Het is de vraag of het nieuwe album van Wye Oak, Civilian, ook dergelijke uitbundige taferelen zal veroorzaken.
Eenzaamheid is namelijk het thema van het derde album van de band uit Baltimore. En dat is geen thema tot uitnodigt tot uitbundigheid.
De lichte toets van de eerste twee albums van de band is wat naar de achtergrond verdwenen en heeft plaats gemaakt voor een donkerder, dreigender geluid
Jenn Wasner en Andy Stack, de kern van Wye Oak, riepen voor Civilian de hulp in van producer John Congleton en hij hielp hen het album een monumentaal karakter te geven.
Civilians bevat uitsluitend sterke nummers, van mooie uitgebalanceerde songs als Hot As Day en We Were Wealth tot Holy Holy en Dogs Eyes, waarin stevige gitaren vrij baan krijgen.
Geen moment verlaat de stem van Jenn Wasner je, dan weer koel, afstandelijk, dan weer op de rand van wanhoop.
Wye Oak maakte een fascinerend album, Bij elke draaibeurt ontdek je weer iets nieuws.
Civilian komt begin maart uit.

MP3 Wye Oak – Plains

Cotton Jones brengt vandaag digitale EP uit


Michael Nau zit niet stil. Vorig jaar bracht Cotton Jones, de band van Nau, het album Tall Hours in the Glowstream uit, wat mij betreft een van de leukste platen van 2010.
Vandaag komt de digitale EP Sit Beside Your Vegetables van Cotton Jones uit. Sit Beside Your Vegetables, vreemde titel is het toch, is te beluisteren en te downloaden via de Bandcamp-site van de band. Wat is dat toch een prachtige uitvinding, dat Bandcamp. Maar dat heb ik geloof ik al ‘ns eerder gezegd.
De EP bevat vier fijne songs die maar weer eens het bewijs zijn van het talent van Nau en zijn muze Whitney McGraw. Al moet ik wel zeggen dat de EP zo hier en daar wat vrijblijvend is.
Maar de songs Egg on a Sea en Good in Every Word zijn wel weer heerlijk.

MP3 Cotton Jones – Egg on a Sea

Oh No Oh My in Nederland voor één optreden


Ik moet eerlijk bekennen dat het me wel eens ontgaat hoe het er nu aan toe gaat bij de programmeurs en boekingskantoren in ons land.
Zo valt het me steeds vaker op dat interessante acts wél in België, Duitsland en Frankrijk toeren, maar met een grote boog om ons land heen reizen.
En dan zit er niets anders op dan maar af te reizen naar België, om daar bijvoorbeeld Mark Kozelek te gaan zien.
Op donderdag 24 februari speelt Oh No Oh My één show in Nederland en wel in Ekko. Bij onze zuiderburen zijn ze twee keer te zien, in Namen en in Gent.
Het lijkt mij dat je een leuke band als Oh No Oh My, die volgens mij niet eerder in ons land te zien was, toch aan meer zalen had kunnen slijten.
Maar ik houd er over op- het belangrijkste is dat we de kans krijgen om de band hier te zien.
Ik heb de band uit Austin, Texas nog nooit live aan het werk gezien. Maar ik ben wel al heel lang gecharmeerd van de heerlijk lichtvoetige pop van de band.
“Klinkt als: Bishop Allen, Voxtrot, The Shins”, zo kondigt Ekko het optreden aan. En dan zitten ze er niet ver naast.
So I Took You is afkomstig van het album People Problems dat de band eerder dit jaar uitbracht.

MP3 Oh No Oh My – So I Took You

Prachtig nieuw album van Little Wings


Voor mij volledig onverwacht verschijnt er een nieuw album van Little Wings. Ik heb de site van Little Wings goed in de gaten gehouden, maar tot een week geleden werden daar slechts door Kyle Field, de man achter Little Wings, versierde skateboards te koop aangeboden. Maar het leek me een dure grap om zo’n board aan te schaffen, zeker als je rekening houdt met de verzendkosten.
Black Grass heet het nieuwe album van Little Wings en het is weer prachtig. Kyle maakt muziek waar ik erg blij van wordt. Zoals we van Kyle Field kunnen verwachten is de sfeer van het album weer heerlijk loom en ‘laid back’. Muzikaal verschilt de plaat eigenlijk nauwelijks van de voorganger Soft Pow’r, die Kyle vier geleden uitbracht. Je zou zelfs kunnen zeggen dat Kyle al een jaar of tien dezelfde muziek maakt. Mij hoor je daar overigens niet over klagen.
In de periode tussen Soft Pow’r en Black Grass was Kyle druk bezig met tekenen en schilderen, hij hield exposities, bracht een boek met tekeningen uit en hij stond ongetwijfeld nog regelmatig op de surfplank.
Ik ben erg blij met Black Grass. Het album bevat bijna louter sterke songs, van de moderne bossa nova van Stay Joking tot het heerlijk hypnotiserende Mr. Natural.
Black Grass is wat mij betreft het eerste muzikale hoogtepunt van 2011.

MP3 Little Wings – Gold Teeth

Nieuw werk van Brown Recluse


Binnenkort brengt Slumberland het nieuwe album van Brown Recluse uit. Evening Tapestry, zo gaat de plaat heten.
Als een voorproefje op dit album kun je nu een gratis EP downloaden op de Bandcamp-site van de band.
De band uit Philadelphia maakt heerlijk luchtige pop in de traditie van bijvoorbeeld Belle & Sebastian en Pants Yell!.
De songs op Panoptic Mirror Maze, de titel van de EP, lijken net iets meer ‘body’ te hebben dan het eerdere materiaal van Brown Recluse.
Dat maakt mij extra nieuwsgierig naar Evening Tapestry.
De foto van de band nam ik overigens vorig jaar in Austin, Texas tijdens een optreden van de jongens in Waterloo Cycles.

MP3 Brown Recluse – Memory Museum

The Family of the Year in Nederland voor twee optredens


Het zijn drukke tijden voor de muziekliefhebber. Zo was ik gisteravond in Gent waar Mark Kozelek in de Vooruit een werkelijk prachtig optreden gaf.
Nu kom ik net terug van ook weer prachtige optredens van Dolorean en Ben Weaver in Ekko. Jammer genoeg moest ik hierdoor Laura Veirs in Tivoli missen.
Misschien neem ik aanstaande woensdag nog een kijkje bij Mark Lanegan en Isobel Campbell in Tivoli, ook al was ik niet echt onder de indruk van het optreden van het tweetal tijdens Take Root.
Het optreden van Iron and Wine in Paradiso is al uitverkocht, dus daar maak ik me maar niet al te druk over.
Zondag 13 februaari en maandag 14 februaari is bovendien The Family of the Year in ons land.
Binnen niet al te lange tijd zal The Family of the Year absoluut een ‘indie darling’ zijn, om maar ‘ns een lelijk woord te gebruiken.
Het album en de EP die de band uit California tot nu uitbrachten staan vol met frisse indiepop en meerstemmige zang.
De een zegt het zo: “De Amerikaanse band Family of the Year maakt zeer charmante indiefolk in de traditie van Fleet Foxes en Bright Eyes en voegt daar een beetje Fleetwood Mac aan toe. Best droevige muziek, waar je stiekem toch vrolijk van wordt.”
Steven Tyler van Aerosmith is een fan van de band en vat het zo samen: ‘The Mama’s and the Papas on acid’
Genoeg reden om ‘ns te gaan kijken hoe de band het er live vanaf brengt, lijkt me.
The Family of the Year is op zondag 13 februari in Rotown te zien en op maandag 14 februari in de bovenzaal van Paradiso.

MP3 The Family of the Year – Chugjug

Dolorean in de lage landen voor vijf optredens


Vanaf woensdag 9 februari is Dolorean in Nederland en België voor een aantal shows.
Al James en zijn maten zijn op pad om het nieuwe album The Unfazed te promoten.
Ik moet eerlijk bekennen dat ik nog een beetje moet wennen aan The Unfazed. In mijn oren klinkt het album niet meteen als een meesterwerk dat zich kan meten met eerdere Dolorean albums als Violence in the Snowy Fields en Not Exotic. Misschien vallen de songs van The Unfazed beter op hun plaats nadat ik de live-uitvoeringen heb gehoord.
Hier is Dolorean te zien:

Woensdag 9 februari Vooruit Café, Gent
Donderdag 10 februari Patronaat, Haarlem
Vrijdag 11 februari Q-Bus, Leiden
Zaterdag 12 februari Ekko , Utrecht
Zondag 13 februari Roepaen, Ottersum

In Haarlem, Utrecht, Leiden en Ottersum mag Ben Weaver het voorprogramma verzorgen.
Als dat geen line-up is om van te dromen weet ik het ook niet meer.