De perfecte herfstplaat van Tigersaw


Tigersaw ligt na aan mijn hart. Ik was altijd al erg gecharmeerd van de albums van de band.
Drie jaar geleden hielp ik de band een optreden in ons land te boeken en kwamen de mannen van Tigersaw een nachtje logeren bij mij thuis.
Het zijn aardige kerels en ze keken hun ogen uit in het centrum van Utrecht, hoe slecht het weer ook was.
Zonder al te veel fanfare bracht Tigersaw eind vorig jaar weer een nieuw album uit. Nightingales is de titel en het album is digitaal te beluisteren en te verkrijgen via Bandcamp.
Fantastische uitvinding overigens, Bandcamp.
De albums van de band rond Dylan Metrano zijn vaak wat wisselvallig en dat geldt ook voor Nightingales.
Zo hier en daar zakt het album wat in, maar Metrano en zijn vrienden hebben voldoende moois te bieden.
Luister maar ‘ns naar prachtige songs als Night Part 1, The Night is Unchanged of een geslaagde cover van Pink Lemonade van Unbunny.
Dylan Metrano, de centrale man van Tigersaw, heeft voor Nightingales weer een select clubje muzikanten om zich heen verzameld.
Vooral de prachtige stemmen van Emily en Glenn Forsythe, broer en zus, geven het album sfeer.
Nightingales is een mooie ingetogen plaat. Je zou het echt een herfstplaat kunnen noemen, al is het daar misschien net iets te laat voor.

MP3 Tigersaw – The Night is Unchanged

Sharron Kraus: stemmige folkmuziek


Sharron Kraus heeft een nieuw album uit, The woody nightshade. Het lettertype is Gothisch en de sfeer is herfstig: trage, slepende folksongs die onder meer over verloren liefdes gaan. Ook in muzikaal opbeurender songs als Rejoice in love is de tekst wat minder optimistisch: rejoice in love, but don’t rely on it. Het is duidelijk, voor vrolijke liedjes moet je niet bij Sharron Kraus zijn. Zij is deze week in Nederland en België voor enkele optredens. Afgelopen vrijdag speelde ze gratis in het Patronaat café, waar ook drie andere artiesten optraden in het kader van een presentatie van het Morc label. Sympathieke muziek van Puddle Parade, Circle Bros en Annelies Monseré. Vooral een bluesy cover van de folk(!)song Are you going to leave me love op elektrische gitaar van Annelies was indrukwekkend. Maar Sharron was voor mij het hoogtepunt van de avond met haar sobere, slechts door gitaar begeleide, “dark folk” songs. Haar stem klinkt helder en past goed bij de traditioneel klinkende folk. Zonder vibrato zingt zij in de stijl van Anne Briggs en Shirley Collins, beide zangeressen uit de jaren 60 en 70 die Sharron Kraus als invloeden noemt op haar myspace site. Rob Young weet het genre mooi te omschrijven in Electric Eden (waar Sharron Kraus slechts één keer wordt genoemd): “a micro-genre of esoteric folk, resolutely underground in scope and economics [...] sallying into the wildwood of ‘dark Brittanica’ “. En dat beschouw ik als een aanbeveling. De hoestekst van The woody nightshade bevat een behartenswaardige oproep om vooral naar albums te luisteren en niet naar individuele tracks die je als mp3 download: “An album is more than the sum of its parts – it’s a cohesive artistic work”. Dus blijf albums kopen om de traditie van albums maken in stand te houden.

MP3 Sharron Krauss – Teacher

De foto van Sharron Kraus is gemaakt door Jan Rijk.

Greater Pacific: griezelig prachtig

Greater Pacific, Distance (2011) from Henkydory on Vimeo.

Ik heb het hier vaker gezegd: Yer Bird is zo’n label dat niet veel uitbrengt, maar alles dat ze uitbrengen is raak.
Zo komt daar deze week de EP van Greater Pacific uit die nu op de site te downloaden is.
De Rainfall EP is zijn geld meer dan waard. Greater Pacific maakt ‘molasses slow country folk’, zoals de collega’s van Slowcoustic dat noemen.
De zes songs van de EP bewegen zich in een traag tempo voort. De pedal steel van John Phinney is een van de hoofdrolspelers op de EP. Mike Cusick toont zich in alle songs een meester met de ‘brushes’.
Cusick en Phinney maken overigens, net als zanger Kyle Kersten, ook deel uit van Travel by Sea.
Kersten zet hier overigens een bijzondere prestatie neer. Op de mooiste momenten krijgt hij ook nog vocale hulp van Angela Correa.
Rainfall is een van de mooiste plaatjes die ik in lange tijd heb gehoord. Herinner me eraan dat ik Greater Pacific niet over het hoofd zie bij het maken van het jaarlijstje van 2011.

MP3 Greater Pacific – Rainfall

Nieuwjaarsduik in Utrecht: Junebug


De culturele zondagen in Utrecht zijn bedoeld om mensen gratis kennis te laten maken met muziek, theater, dans en exposities in musea en galerieën. Een mooi doel in tijden van bezuinigingen. En je komt zo ook eens op onverwachte locaties. Zoals zondag 8 januari op de kunstafdeling van boekwinkel de Slegte aan de Oudegracht. Dat blijkt een prima plek voor optredens te zijn. De zeskoppige band Junebug speelt unplugged en heeft een Americana uitstraling, hoewel ik ook aan Belle And Sebastian moest denken vanwege de subtiele en onnadrukkelijke uitvoering van een punkpop song van The Buzzcocks (Ever fallen in love). Dolly Parton’s The bargain store is dan weer juist heel Amerikaans. Banjo, accordeon en cello, plus de subtiele ritmesectie (een drummer die voornamelijk brushes gebruikt) zorgen voor een countrytintje in andere songs. Het optreden verliep ongedwongen en kon op terechte bijval van het publiek rekenen. Ik weet niet of ze al veel hebben gespeeld, ik dacht zelfs op te vangen dat het hun debuut was, maar het klonk overtuigend. De band straalt speelplezier uit, zoals ook op de foto is te zien. Ik heb nog weinig informatie over Junebug op internet kunnen vinden, maar wie weet treden ze dit jaar vaker op. Ga dan zeker even kijken en luisteren.

Fijne Americana van Emma Hill



De mensen van Shut Eye Records zijn zo vriendelijk geweest om Ketelmuziek een digitaal exemplaar te sturen van het nieuwe album van Emma Hill & Her Gentleman Callers.

Meet me at the Moon heet de CD en het is een erg fijn Americana-plaatje, waarop de steelgitaar bijna constant heerlijk doorjengelt.

Emma maakt redelijk beschaafde Americana. Meet Me on the Moon klinkt, op een enkele voorzichtige gitaarsolo na, erg netjes. De plaat had wat mij betreft wel wat ruwe randjes mogen hebben.

Maar Emma schrijft erg fijne songs die snel blijven hangen bij de luisteraar. Vooral The Keeper, Apologies en Gold Stars All Around zijn prachtig.

Je moet wel even wennen aan de stem van Emma, waar ik soms wel iets van Ruth Minnikin in denk te horen. Meet me at the Moon komt uit in febrauri.

MP3 Emma Hill & Her Gentleman Callers – All that Might Have Been



De nieuwe Yeti is uit: Robert Scott, Jacuzzi Boys, Disco Inferno en meer


De tiende editie van Yeti, het tijdschrift in boekvorm, bevat zoals altijd wonderlijke maar boeiende stukken. Er staat dit keer veel visuele bijdragen in, variërend van foto’s van Elvis Presley lookalikes tot indrukwekkende, X-ray achtige tekeningen en schilderijen van Pavel Tchelitchew. Maar ik ben toch vooral in de muziekartikelen geïnteresseerd. Ditmaal springen verhalen over Disco Inferno (een mij onbekende band uit het begin van de jaren 90 met muziek die qua sfeer in het verlengde ligt van Joy Division en Echo & The Bunnymen), Jacuzzi Boys en Robert Scott eruit. Maar bij vaker lezen komen er vast nog andere ontdekkingen tevoorschijn. Wat elk nummer ook de moeite waard maakt is de bijgevoegde cd met een enorme variatie. Ondanks een ratjetoe aan stijlen zit er toch enige lijn in, ditmaal een zestal nummer van of met Robert Scott (actief in Nieuw Zeelandse bands The Clean en The Bats). Verder staat er op de cd garagerock van The Gories en Jacuzzi Boys, een trio uit Florida, plus een nummer van Noveller, een solo project van Sarah Lipstate die ook samenwerkt met Carla Bozulich (van Evangelista). Daar ben ik nieuwsgierig naar. Tot slot is er Afrikaanse muziek te horen, onder andere van Alkibar Gignor, een band die afkomstig is uit Niafounke, de ‘hometown’ van Ali Farka Toure. Dat moet dus haast wel goed zijn.

Indrukwekkende nieuwe plaat van The White Pines

White Pines – Homes from Mostly Midwest on Vimeo.

Zonder al te veel fanfare bracht White Pines eind vorig jaar een nieuwe plaat uit. De CD heet The Falls en het is een geslaagd plaatje.

Eerder schreef ik over de EP die de band uit Michigan. De muziek van band rond Joseph Scott zou je als indie-folk kunnen omschrijven. Als je naar The Falls luistert hoor je duidelijke overeenkomsten met het werk van bands als Strand of Oaks en Canada.

Scott en zijn maten maakten een rijke plaat met meerdere lagen Niet elke songs van The Falls is ijzersterk, maar nummers als Woods, Churchyard en Half Beast behoren tot het mooiste dat ik de laatste tijd heb gehoord. The Falls kwam uit bij Yer Bird.

MP3 The White Pines – Churchyard



Electric Eden van Rob Young: leest(r)ip


Je moet er even voor gaan zitten om het ruim 600 bladzijden tellende boek van Rob Yound over visionaire Britse (folk)muziek tot je te nemen. Maar dan heb je wel een mooi overzicht gekregen van eigenzinnige muzikanten, componisten en liedjesverzamelaars die gemeen hebben dat zij op zoek zijn naar een alternatief Engeland dat soms romatische en soms mystieke of heidense trekken heeft. Een verloren Engeland dat voortleeft in oude (folk)songs of in andere muzikale sferen, die zowel mooier als grimmiger kunnen zijn dan de werkelijkheid. Het is voor mij als niet-Engelsman niet altijd even goed te volgen, maar omdat ik al veel van de besproken muziek ken is dat niet erg. Young biedt veel informatie aan die je kunt gebruiken om artiesten (opnieuw) te ontdekken. Grote namen als Donovan, Fairport Convention, Steeleye Span en zelfs Kate Bush, David Sylvian en Talk Talk komen aan bod. Verder is er aandacht voor Nick Drake, John Martyn en veel jaren 60 folk zoals The Incredible String Band, Shirley Collins en Martin Carthy. Ook obscuurdere bands als Mr. Fox, Trees, Heron, Forest, Comus en Spirogyra ontbreken niet. Verder is er aandacht voor de soundtrack van The wicker man, een film die ik ooit op tv heb gezien en waarvan ik mij vooral de sinistere sfeer (Christopher Lee als de “pagan” leider” van een eilandje) en het grimmige einde herinner. Ook lees ik dat er een parallel muzikaal universum bestaat van religieuze, christelijke folkrockbands waar weinig mensen van hebben gehoord. Fascinerend. Cecil Sharp (breng een bezoek aan het naar hem genoemde huis in Noord Londen, waar zijn collectie folksongs wordt bewaard), Vashti Bunyan (lees over haar trektocht met paard en wagen door Engeland), de componisten Vaughn Williams, Bax, Elgar en nog veel meer namen passeren de revue in dit bonte boek, waarin ook veel foto’s en albumhoezen zijn afgedrukt. En natuurlijk een uitgebreide discografie van de genoemde artiesten. Waarschuwing: je krijgt de neiging om de muziek te willen horen of zelfs te kopen.
En voor je het zelf in de gaten hebt kun je niet meer zonder de mooie platen of cd’s van pakweg Mr. Fox (beide albums), Trees (On the shore), Forest (Full circle) of Comus (First utterance). En niet te vergeten The Incredible String Band (The hangman’s beautiful daughter en Wee tam & The big huge).

Het nieuwe jaar in met Stealing Sheep



Zoals je misschien wel gemerkt hebt was Ketelmuziek even uit de lucht. Ik ben geen liefhebber van de feestdagen en heb in een ver land rustig afgewacht tot het feestgedruis en de ijskou achter de rug waren. In 2011 kun je weer van Ketelmuziek verwachten dat wij leuke nieuwe acts signaleren, je nuttige concerttips geven en de vinger aan de pols van de alternatieve pop houden.

Er staat ons in de eerste helft van 2011 weer veel moois te wachten, als ik de lijst met te verwachten releases van Pitchfork mag geloven.

Mijn eerste tip voor 2011 heet Stealing Sheep. Deze drie dames uit Liverpool maken fijne pop met een flinke scheut folk. Of folk met een scheut pop. Als ik naar hun EP What If The Lights Went Out luister hoor ik de nodige overeenkomsten met First Aid Kit. Later dit jaar brengt Stealing Sheep een nieuwe single uit.

Laten we hopen dat 2011 weer een mooi muziekjaar gaat worden.

MP3 Stealing Sheep – Hole in the Water