Ketelmuziek top 10 van 2010



De tien mooiste albums van 2010 volgens Han

1. J. Tillman – Singing Ax

MP3 J. Tillman – Three Sisters




2. Sam Quinn – The Fake That Sunk A Thousand Ships

MP3 Sam Quinn – Fanboy




3. Dark Dark Dark – Wild Go

4. Frontier Ruckus – Deadmalls & Nightfalls

5. Bonnie ‘Prince’ Billy & The Cairo Gang- The Wonder Show of the World

6. Cotton Jones- Tall Hours In The Glowstream

7. Phosphoresecent – Here’s To Taking It Easy

8. Darren Hanlon – I Will Love You At All

9. Kurt Wagner & Cortney Tidwell present..KORT – Invariable Heartache

10. Damien Jurado- Saint Bartlett



De tien mooiste albums van 2010 volgens Peter

1 Joanna Newsom – Have one on me

MP3 Joanna Newsom – In California




2 Trembling Bells – Abandoned love

3 Steve Mason – Boys outside

4 Alasdair Roberts – Too long in this condition

5 Emeralds – Does it feel like I’m here?

6 Deerhunter – Halcyon digest

7 Phosphorescent – Here’s to taking it easy

8 Fursaxa – Mycorrhizae realm

9 MGMT – Congratulations

10 Scout Niblett – The calcination of Scout Niblett

The nightmare before christmas deel 3: Nadler, Lopez, Rangda, Haino, Emeralds, Sadies, Deerhoof

Het is zondagochtend stralend weer, maar de muziek begint alweer om 12 uur ‘s middags, dus begeef ik mij naar de kleine(re) zaal Reds. Daar speelt Marissa Nadlereen stemmige soloset. Mooie stem en sombere folksongs, spacey akoestische gitaareffecten, mysterieuze teksten in de stijl van Leonard Cohen. Niet verwonderlijk dat Marissa een Cohen song gecoverd heeft (Famous blue raincoat). Een rustig begin van de derde ATP dag. Er draait ook een filmprogramma en je kunt zelfs naar een boekbesprekingsbijeenkomst van J.G. Ballard’s High rise. Volgens het programmaboek is High rise “the unnerving tale of life in a modern tower block running out of control”. Maar ik ga toch voor de muziek en kom uit bij de blinddoeksessie van Francisco Lopez met zijn spannende combinatie van veldopnames en elektronica. Volgens Lopez kun je de sessie het beste met gesloten ogen ervaren, vandaar de vrijwillige (witte) blinddoek voor elke bezoeker. Later op de middag is het tijd voor het powertrio Rangda. Chris Corsano op drums en Ben Chasny en Richard Bishop op elektrische gitaar. Bishop neemt de melodieën voor zijn rekening met zijn fingerpicking stijl en Chasny ragt daar overheen, terwijl Corsano alle trommels en bekkens probeert te raken waar hij kan (zonder dat het in chaos ontaard, want het is een uitstekende drummer). De Oosters getinte stukken zijn het meest uitgesponnen en werken het beste. Je mist de zang niet en dat is een goed teken. Hoewel het geheel knap en virtuoos is, blijft het wel wat afstandelijk. Zondagavond gaan alle remmen los als Keiji Haino juist met een overdosis (?) aan emotie de Reds zaal op zijn grondvesten laat schudden. Zijn gepassioneerde zang (afwisselend ijl en black metal achtig geschreeuw) en gitaarexplosies, die ditmaal wel heel erg aan opstijgende vliegtuigen doen denken (oordopjes in), gaan mij niet snel vervelen. Mits gedoseerd blijft Haino een fascinerende performer. Temidden van alle noise en extreme klanken komt er bij hem altijd een moment van bezinning dat alle turbulentie in perspectief zet. Het bouwen van spanningsbogen is een van de kenmerken die een goede van een middelmatige artiest onderscheidt. Haino valt voor mij in de eerste categorie.
Ik keek uit naar Emeralds, een trio dat dit jaar een prachtplaat uitbracht met Tangerine Dream achtige synthesizerklanken vertaald naar de 21e eeuw (Does it look like I’m here?). Live beginnen ze prima, maar zij weten de spanning niet vast te houden en gaan harder spelen zonder dat je het idee krijgt dat ze weten waar ze naar toe gaan. Er wordt gitaar gespeeld door Mark McGuire, zonder dat dit te horen is. Hij had net zo goed luchtgitaar kunnen spelen, het effect is hetzelfde. Jammer. Ik zap door naar Daniel Menche (uit Portland, Oregon) die onder meer geluiden maakt met behulp van contactmicrofoons op zijn lichaam. Nee, dan toch liever The Sadies met hun ongecompliceerde en aanstekelijke countrypunk songs in rockabilly surfstijl. Daar ben ik na alle serieuze muziek wel aan toe. Ook ga ik nog even langs bij de dj set getiteld “awesome tapes from Africa” voor het dansmoment. Om het helemaal af te leren sluit is de lange dag af bij Deerhoof. Hun dwarse gitaarrock (Blonde Redhead, Seagulls Screaming Kiss Her Kiss Her, wie kent dat nog?) klinkt goed: I like it, zou een Engelsman zeggen. Een geslaagd evenement, een pluim voor de organisatie en voor curator God Speed You! Black Emperor met hun mooie mix van alledaags en zeldzaam.

Black Kid maakt EP met prachtige duetten

AUTOMOBILE by GOSPEL MUSIC from Triad Publicity on Vimeo.

Een van de leukste CD’s die ik de afgelopen periode hoorde is Duettes van Gospel Music.

Gospel Music is de band van Owen Holmes, bassist van de Black Kids. Ik moet eerlijk bekennen dat ik nooit begrepen heb wat er zo bijzonder was aan het album Partie Traumatic van de Black Kids uit 2008 Ik had de Black Kids al afgeschreven, maar nu ik Duettes heb gehoord zou iik Partie Traumatic misschien toch nog een kans moeten geven.

Duettes bevat duetten, zoals je misschien al verwacht. Owen nodigde voor elk van de vijf songs een andere zangpartner uit en op de EP komen we Cassie Ramone van de Vivian Girls, Darren Hayman, de Franse SoKo, Shirley Simms van de Magnetic Fields en Tracyanne Campbell van Camera Obscura tegen.

Een constante is de heerlijk ‘deadpan’ stem van Owens, die mij aan Adam Green en misschien nog vaker aan Jonathan Richman doet denken.

Muzikaal zit Gospel Music, onhandige naam is het toch, niet ver weg van de Magnetic Fields.

Het duet met Soko valt me een beetje tegen, maar de andere songs zijn stuk voor stuk in de roos. Automobile, het duet met Tracyanne Campbell, is onweerstaanbaar zomers. Mis vooral de video niet.

MP3 Gospel Music – Are Your Parents Still Together



The nightmare before christmas deel 2: Godspeed, Bardo Pond en The Ex


Wakker worden door het gekrijs van zeemeeuwen, dat hoort ook bij een verblijf in Butlins. Maar mij hoor je niet klagen. Gewoon om half negen opstaan en ontbijten in het centrum van Minehead bij Cream, een modern ingericht café waar ze bagels hebben met beleg naar keuze, abstracte kunst aan de muur en kranten en tijdschriften op de tafels. Hoewel er meer dan 40 optreden stonden geprogrammeerd moest de bezoeker op vrijdag behoorlijk zijn of haar best doen om voldoende muziek te horen. Daarbij hielp het niet dat in Reds, de kleinste zaal, Josephine Foster werd overstemd door de vele praters in de zaal. Dus na een paar nummers hield ik het daar voor gezien. De voorliefde van Engelsen voor in de rij staan (where is the queue?) zorgde ervoor dat mensen al een uur van tevoren klaarstonden om in de Centre Stage zaal Godspeed You! Black Emperor te zien. Terwijl je met een speciale polsband gegarandeerd naar binnen kon lopen. De eerste avond liet Godspeed horen dat hun formule nog steeds werkt. Langzaam beginnen, het volume en tempo opvoeren en toewerken naar een climax, waarna de rust weerkeert. Gitaren en viool domineren en zorgen voor weidse geluidstapijten. Op de plaat vind ik het allemaal wat vlak, maar live is het behoorlijk indrukwekkend. Dat kan ik niet zeggen van Black Diceen White Magic: weinig inspirerende noise en donkere folk die bleek afstak bij de samengebalde energie van Godspeed. Wel mooi op vrijdag was de Peter Christopherson tribute, lid van Coil en Throbbing Gristle, die vorige maand is overleden. In het Pavilion kon je op de grond zitten (zachte vloerbedekking), kreeg je gratis een glas witte wijn en kon je je onderdompelen in een DJ set van Throbbing Gristle muziek. Geen al te extreme industrial stukken, veel ambient en broeierige soundscapes, en voorbijzwevende tekstflarden (O what a day, persuasion).
Zaterdag is een topdag met de al genoemde Scout Niblett. Het middagprogramma gaat vliegend van start met het duo Chris Corsano (drums) en Mick Flower op shaahi baaja, een gemodificeerde banjo die mij aan Indiase snaarinstrumenten doet denken. Een van de hoogtepunten is Bardo Pond, de band uit Philadelphia met zwaar psychedelisch gitaarwerk, trage ritmes die als lava de zaal instromen en de opvallend krachtige zang van Isobel Sollenberger (foto) (en haar fluitspel) die stand weet te houden in de geluidsstorm. Later op de middag is het prettig toeven in dezelfde zaal (Centre Stage) waar het rammelpop/rock orkest Maher Shalal Hasz Baz hun primitieve maar breekbare liedjes uitvoeren. Schots en scheef, charmant en zelfs een beetje Velvet Underground achtig als ze een groove hebben gevonden. Leukste concert van ATP. ‘s Avonds is Tindersticks aan de beurt met een voor hun doen stevig geluid (en geen klachten over rumoerige bezoekers). Degelijk en vooral het oude werk klonk goed. Afsluiter The Ex kwam pas ver na middernacht het podium op en wist het nog wakkere publiek aan het springen te krijgen. De t-shirts van de bandleden zag je steeds natter worden en tussen de nummers door klonken Arnold en Katherina buiten adem als ze het volgende nummer aankondigden. Toegiften mochten natuurlijk niet ontbreken. Kippenvel bij een van mijn favoriete Ex nummers: de Hongaarse folksong Hidegen fujnak a szelek, te vinden op hun album met Tom Cora, Scrabbling at the lock. Ik kan het niet vaak genoeg zeggen: wat zijn ze live toch goed.

De foto is van de hand van Jan Rijk

ATP festival Nightmare before christmas deel 1


Ik heb al talloze festivals bezocht, maar pas in het weekeinde van 3, 4 en 5 december was voor het eerst een ATP festival aan de beurt (All Tomorrow’s Parties). De zogeheten Nightmare before christmas ging gelukkig door, ondanks de overvloedige sneeuwval in Engeland. In het Butlins Holiday Centre in Minehead was geen sneeuwvlok te bekennen, slechts binnendruppelende bezoekers, pakweg 5000, die zich bij de balie aanmelden om het door curatoren Godspeed You! Black Emperor samengestelde programma te ondergaan. Godspeed zelf zou drie keer spelen, naast meer dan 40 andere artiesten. Mijn eerste kennismaking met ATP is uitstekend bevallen. Het is even wennen aan een Engelse versie van Center Parcs, dat toch vooral is bedoeld voor gezinsvakanties: reusachtige Bob de Bouwer figuren, een overdekt zwembad, speeltuinen, pooltafels, bowling, videospellen, eettentjes en rijen bungalows en vakantiehuisjes op een groot terrein dat met hekken is afgezet. Een echt vakantiekamp. Maar de ruimtes waar de artiesten optreden blijken ideaal te zijn. Het geluid is zeer goed, de podia liggen vlak bij elkaar. De accommodatie is sober maar comfortabel (goede douche, werkende radiatoren en een tv). Wat valt er over de optredens te zeggen? Allereerst is het goed om te zien dat ook de experimentele(re) muzikanten, die al eerder op kleinere festivals als Instal en Le Weekend (beide in Schotland) of Toon (in Haarlem) waren te horen, de kans krijgen om voor een groter publiek te spelen. Enkele namen: John Butcher, Philip Jeck, Borbetomagus, Cluster, Charlemagne Palestine, Francisco Lopez en Keiji Haino. Daarnaast waren er bekendere namen zoals The Ex, Tindersticks, Weird Al Yankovic en Josephine Foster.Eén van de uitschieters voor mij was Scout Niblett (foto). In haar eentje stond zij op het podium in het Paviljoen, een enorme ruimte waar je eerder een omvangrijke band zou verwachten. Maar met haar fenomenale zang en afwisselend ruige en ingetogen gitaarspel wist zij de ruimte met gemak te vullen, later aangevuld door een energieke drummer. Denk aan PJ Harvey, White Stripes en Throwing Muses. Wat een energie, wat een zelfvertrouwen en spelvreugde. Ze riep uit: I can’t believe I’m at ATP! en stak haar vuisten in de lucht. Beter had ze mijn stemming (en die van andere aanwezigen misschien ook wel) niet kunnen verwoorden. Voor meer impressies en favoriete momenten, zie deel 2 van mijn ATP bezoek.

De onweerstaanbare pop van Bubblegum Lemonade

Het lijkt me wel weer ‘ns tijd voor wat goed gemaakte niets-aan-de-hand indiepop. Daarvoor ben je bij Matinee Records altijd aan het goede adres.

Matinee bracht een paar dagen geleden een nieuw album uit van het Schotse Bubblegum Lemonade en Ketelmuziek kreeg twee songs te horen van Sophomore Release, zoals de titel luidt.

En die songs klinken ijzersterk. Het Schotse Bubblegum Lemonade leent volop uit de klassieke pop. Invloeden van The Byrds kom je tegen, maar ook heel duidelijk van The Jesus & Mary Chain.

Laz McCluskey en zijn maten maken van al invloeden een aanstekelijke mix

Gelukkig wijkt de sound van Caroline’s Radio en You Only Live Twice nauwelijks af van het geluid van Doubleplusgood, het album dat de Schotten twee jaar geleden uitbrachten.

Voor heerlijke pop kun je weer bij Bubblegum Lemonade terecht.

MP3 Bubblegum Lemonade – Caroline’s Radio

Alasdair Roberts, Trembling Bells en Daniel Padden op Le Guess Who

Een avond Britse folk en aanverwante muziek was zaterdagavond 27 november te horen in Theater Kikker op het le Guess Who Festival. Ik had net Rob Young’s vuistdikke boek Electric Eden gelezen, dus ik was helemaal voorbereid om zowel Young zelf als enkele van mijn favortiete artiesten te zien. Helaas moest Rob Young afzeggen, zodat zijn lezing over Britse (folk)artiesten kwam te vervallen. Over Electric Eden binnenkort meer bij Ketelmuziek. In plaats van Rob Young interviewden Alasdair Roberts(foto) en Alex Neilson elkaar, voorafgaand aan het eerste optreden van de avond. Dat leverde aardige informatie op over hun invloeden en werkwijze. Zanger en gitarist Roberts is al vanaf zijn jeugd vertrouwd met folk omdat zijn vader muzikaal actief was in die hoek, terwijl drummer Neilson pas veel later naar folk is gaan luisteren en zich eerst op de geïmproviseerde muziek heeft gestort, onder meer met David Keenan in Tight Meat Duo. Ik heb hem ook zien schitteren als begeleider van Jandek (met Richard Youngs op basgitaar). Zijn fabuleuze en inventieve drumwerk maakte zelfs Jandek’s antimuziek draaglijk. Maar goed, op Le Guess Who is Neilson de leider van de band Trembling Bells, die op hun tweede album Abandoned love opnieuw bewijst dat folkrock nog steeds verrassend kan klinken. Vitale songs die al meteen als klassiekers klinken. Live is het meer rock dan folk, maar de heldere stem van Lavinia Blackwall blijft goed te horen boven het drum- en gitaargeweld. De langzamere songs maken de meeste indruk, niet in het minst door Neilson’s springerige spel. Misschien is hij af en toe te gretig zijn drumkit en bekkens aan het verkennen, maar vergeleken met de houterige ritmesecties van bands als Fairport Convention en Steeleye Span (een bonkerdebonk vierkwartsmaat, ook heel goed hoor, begrijp mij niet verkeerd, maar waarom zou je dat kopiëren?) is dit een stuk spannender. Kortom, een sterk begin van de avond. Ik koop na afloop van het optreden de net verschenen single van Trembling Bells, waarop zij Bonnie Prince Billy (New year’s eve’s the loneliest night of the year) en Mike Heron (Feast of Stephen) begeleiden.

Daniel Padden and The One Ensemble maken een soort minimal muziek met drones en folkelementen die bij vlagen hypnotiserend werkt. In de beperking toont zich de meester: voor het creëren van een vol geluid zijn gitaar, cello en percussie ruim voldoende. Toch hoor ik liever de eigenzinnige muziek van Volcano The Bear, de band waar Padden ook deel van uitmaakt.

Hoogtepunt van de avond is afsluiter Alasdair Roberts die de snaren van zijn akoestische gitaar laat zingen en dansen. De songs zijn somber en sober, zijn zang heeft de juiste klagerige klank zonder dat het sentimenteel wordt. Het publiek mag zelfs meehummen bij een van de nummers. Ik heb al eerder over Roberts geschreven, maar ik wil het nogmaals zeggen: als je nog geen album van hem hebt, koop dan om te beginnen Spoils uit 2009, een briljante plaat. Daarop is ook Alex Neilson te horen op prijsnummers als You muses assist en So bored was I (dark triad). En luister in één moeite door ook naar zijn nieuwste album, Too long in this condition.

Een klein punt van kritiek op deze zeer geslaagde avond: er waren te weinig stoelen neergezet voor de bezoekers. Nu moesten de meeste mensen staan of op de grond zitten (want niet echt ideaal bij deze muziek).

MP3  Trembling Bells with Bonny Prince Billy – New year’s eve’s the loneliest night of the year