Helaas, de optredens van The Unthanks gaan niet door

Ik heb gisteren een enthousiast verhaal geschreven over de geplande optredens van The Unthanks komende dagen in Haarlem, Utrecht en Groningen.
Maar de optredens zijn geannuleerd. Jammer, ik keek er zo naar uit.
Dit vertelt Tivoli erover:
“Zojuist heeft The Unthanks bekend gemaakt dat ze genoodzaakt zijn hun tour uit te stellen vanwege onvoorziene en onoverkomelijke logistieke problemen. Dit betekent dat hun concert helaas verzet gaat worden. De verwachting is dat er vandaag nog een vervangende datum in 2011 wordt aangekondigd,”
We moeten dus nog even wachten op de dames.

Niet te missen: The Unthanks in Nederland


Als je van pure Britse folk houdt ga je een paar mooie dagen tegemoet. The Unthanks zijn namelijk weer in ons land voor een paar optredens.
Rachel en Becky Unthanks vormen het hart van de band. Hun samenzang is even traditioneel als hartverscheurend mooi.
Op hun album Here’s the Tender Coming presenteren de dames een smaakvolle mix van traditionals en zelfgeschreven nummers. De band is trouw aan de traditie, maar schrikt er niet voor terug om ook wat nieuwe elementen toe te voegen.
Ik had het geluk dat ik de band in maart van dit jaar in Austin, Texas aan het werk kon zien en ik moet zeggen dat een optreden van The Unthanks niet alleen een traktatie voor de oren is, maar ook voor de oren.
Hier zijn The Unthanks te zien:
Donderdag 30 september Patronaat, Haarlem
Vrijdag 1 oktober Tivoli De Helling, Utrecht
Zondag 3 oktober Oosterpoort, Groningen

De oordopjes kun je die avond thuislaten.

MP3 The Unthanks – The Testimony Of Patience Kershaw

Incubate 2010: Josephine Foster en Richard Young schitteren in Pauluskerk


Het Incubate festival biedt zoveel keus dat het ook bij de trouwe bezoeker soms duizelt. Een deel van de optredens zijn vooruit te plannen met behulp van het handige programmaboekje, maar er moet ook ruimte zijn voor tips die je van andere bezoekers krijgt. Dit jaar is de Pauluskerk mijn favoriete locatie. Hier speelt Josephine Foster op vrijdag 17 september een wonderschone recital van folksongs. Zij speelt onder meer een nummer van Graphic as a star, haar album met op muziek gezette gedichten van Emily Dickinson en het fraaie The garden of earthly delights, waar ook gitarist Victor Herrero op meespeelt. Hoewel haar stem niet heel krachtig is, weet zij de aandacht ruim een uur vast te houden. Betoverend.
Een dag later is Richard Youngs in topvorm. Bij hem weet je nooit wat hij gaat doen. Vorige maand in Glasgow trad hij op met een geluidsband, ditmaal zingt hij zonder begeleiding. Dat zal niet bij iedereen in de smaak zijn gevallen, want het openingsnummer duurt ongeveer 15 minuten en bevat de nodige stiltes die hij oprekt tot het uiterste. Geweldig. De rest van het optreden is minder intens, maar blijft fascineren. Het publiek mag af en toe meedoen en Another day of gravity is voor Youngs’ doen ingetogen. We zijn hier in een kerk, nietwaar. Ik heb Richard Youngs al meerdere malen zien spelen, maar nog nooit zo goed en zo lang achter elkaar: drie kwartier. Wat valt er nog meer te wensen? Misschien dat hij de volgende keer zijn gitaar bij zich heeft?
Verder was het aangenaam toeven bij Damien Jurado, Six Organs Of Admittance (beide ook in de Pauluskerk), de spannende improvisatieset van Bram Stadhouders, Jim Black en zangeres Sidsel Endresen in NS16 en de springerige, licht psychedelische pop van Citay die alle kanten opschiet, net als de soms wat overheersende gitarist (die wel moeiteloos heerlijke gitaarloopjes en gierende klanken afwisselt). Het Worm radiohoorspel in Paradox op zondagmiddag had meer publiek verdiend. De droogkomische dialogen zorgden voor een glimlach en werden afgewisseld door fraaie geluidscollages.

Kurt Wagner en Cortney Tidwell zijn samen KORT


Lambchop lijkt heel even pauze te hebben genomen van het eeuwige toeren. Maar Kurt Wagner zit niet stil.
Hij is de studio ingedoken met Cortney Tidwelll. Kurt werkte ook al mee aan Cortney’s debuut Don’t Let the Stars Keep Us Tangled Up, dus een samenwerking komt niet helemaal uit de lucht vallen.
Later dit jaar komt het album van Cortney en Kurt uit, getiteld Invariable Heartache. Het project van Cortney en Kurt heeft de naam KORT meegekregen. De plaat zal gevuld zijn met covers van niet al te bekende country-songs uit de jaren ’60 en ‘70.
Op de website is het eerste nummer, Incredibly Lonely, te horen en te downloaden en dat belooft veel voor het album.
Cortney en Kurt zijn in november overigens samen te zien op Crossoing Border. Weer een extra reden om snel een kaartje te kopen voor het festival in Den Haag.

MP3 Kurt Wagner and Cortney Tidwell – Incredibly Lonely

Wie herinnert zich Trailer Bride nog?


Trailer Bride is echt heel diep in mijn geheugen weggezakt. Ik heb wat CD’s van de band in de kast staan, maar heb ze in jaren niet meer gedraaid. Ik kom Trailer Bride zelfs niet tegen in mijn iTunes. En heeft de band niet ooit op Blue Highways gestaan? Ik kan het me werkelijk niet meer herinneren.
Ik moest aan Trailer Bride denken toen ik een mailtje kreeg over een nieuwe plaat van The Moaners. In The Moaners komen we Melissa Swingle tegen, ooit de zangeres van Trailer Bride. Mooie naam eigenlijk- Melissa Swingle.
Nocturnal is de derde plaat van The Moaners en het album staat vol met heerlijk rammelende Americana. Luister maar n’s naar Cowboy Bob of Blue Moon.
Het is goed om Melissa Swingle weer ‘ns te horen en haar stem past uitstekend bij die van Laura King, de andere zangeres van de band.
Earl Poole Ball, de pianist die lang in de band van Johnny Cash speelde en ook te horen was op Sweetheart of the Rodeo van The Byrds, is hier van de partij. Leuke plaat.

MP3 The Moaners – Blue Moon

Frank Fairfield is deze maand in Nederland


Tijdens mijn vakantie in Engeland heb ik ook voor het eerst een bezoek gebracht aan Birmingham. Daar was ik net een paar dagen te vroeg voor het folkfestival in Moseley Park, maar wel op tijd om Frank Fairfield te zien optreden in het sfeervolle Kitchen Garden café. Het is bij zijn muziek alsof je in een tijdmachine bent gestapt en plotseling in de Verenigde Staten van 1930 terecht bent gekomen. Banjo, fiddle, gitaar en zang klinken zoals The Carter Family en andere artiesten die op Harry Smith’ s Anthology of American folk music staan. Frank ziet er uit alsof hij uit de die tijd afkomstig is met zijn zorgvuldig geknipte haar in een scheiding en gestoken in een ouderwets pak. Alle songs die hij speelt zijn volgens hem “put together” in plaats van geschreven door één persoon. Dock Boggs’ Sugar mama komt langs, I ain’t going to work tomorrow (bewerkt door A.P. Carter), Sally Goodin’ en Rye whiskey met de tekstregels “If the water was whiskey and I was a duck, I would dive in and never come up”. Hij speelt afwisselend op elk instrument, wat als nadeel heeft dat hij steeds weer moet stemmen. Dat haalt de vaart een beetje uit het optreden. Maar als hij deze maand in Nederland op Incubate in Tilburg en Take Root in Groningen speelt zou ik zeker even gaan kijken.

MP3 Frank Fairfield – Call Me A Dog When I’m Gone

Tom Brosseau en Angela Correa zijn samen Les Shelleys


Tom Brosseau vindt het leuk om samen te werken, maar hij heeft zo z’n voorkeuren.
Zo was hij eerder dit jaar op pad met de even charmante als getalenteerde Shelley Short.
En nu brengt hij samen met de al even getalenteerde en charmante Angela Correa een album uit.
Tom en Angela namen aan Tom’s keukentafel twaalf klassiekers op en deze brengen ze nu als Les Shelleys op de markt.
Op het album kom je John Prine’s Late John Garfield Blues tegen, maar ook Dylan’s The Lonesome Death of Hattie Carroll.
Brosseau en Correa wagen zich ook aan Rum And Coca Cola en Green Door. Maar deze songs zijn zo oubollig dat het zelfs Tom en Angela niet lukt om de liedjes tot leven te brengen.
Liedjes voor bij het kampvuur, zo werd dit soort muziek ooit genoemd. Maar anno 2010 is het bouwen van haardvuren op veel plaatsen verboden en halen we gewoon de vuurkorf of Mexicaanse kachel tevoorschijn.
De sfeer die Les Shelleys creëren is heerlijk intiem en de stemmen van Brosseau en Correau klinken prachtig samen.
Maar als je twee songschrijvers bij elkaar zet die zo creatief en productief zijn als Brosseau en Correa had ik toch een stapel zelfgeschreven songs verwacht. Zullen we dat dan de volgende keer doen?

MP3 Les Shelleys – The Late John Garfield Blues

Bobby Bare jr is Back


Het is lang gelden dat we iets van Bobby Bare jr. hebben gehoord.
Vier jaar geleden bracht hij het toch wat tegenvallende The Longest Meow uit.
Het verhaal gaat dat Bobby Bare jr. de afgelopen periode zijn handen vol had aan scheidingsperikelen. Inmiddels heeft hij de liefde van zijn leven gevonden en is hij weer vader geworden. Tja, dan mag je er wel vier jaar tussen uit knijpen.
A Storm, A Tree, My Mother’s Head heet Bobby’s nieuwe plaat, een cryptische titel die verwijst naar een ongeluk dat zijn moeder had. Ze heeft het overigens wel overleefd,
Bobby trakteert de luisteraar op een mix van pop, rock ‘n roll en country.
David Vandervelde produceerde het album en Bobby’s vader, de legendarische Bobby Bare sr, schreef mee aan een aantal songs.
Bobby wisselt stevige kost als Your Goat is on Fire, leuke titel overigens, en Swollen But Not The Same, af met een meer introspectieve song als One of Us Has Got to Go.
Zo hier en daar heeft Bobby de ‘ tongue’ diep in de ‘ cheek’. Luister maar ‘ns naar Rock’n’Roll Halloween of Liz Taylor’s Lipstick Gun.
Don’t Go to Chattanooga is misschien niet het meest karakteristieke nummers van het album, maar ik kan er voorlopig niet genoeg van krijgen.

MP3 Bobby Bare jr.- Don’t Go to Chattanooga

Subcurrent festival, Glasgow, 21 augustus


Op 21 augustus was ik in Glasgow voor het eendaagse Subcurrent festival. Een mooi, avontuurlijk programma met vijf concerten in een zaal van het Centre for Contemporary Arts (CCA). Je kunt in het CCA ook naar de film, tentoonstellingen bezoeken en een hapje eten. In de bovenzaal is plaats voor ruim 50 bezoekers die niet alleen prima optredens meemaken maar ook nog eens worden getrakteerd op een uitstekend geluid. Smoke Jaguar is een Schots duo dat opstijgende straaljagers imiteert. De gitaargeluiden gieren je om de oren, de ene met lage tonen, de andere met hoge. Dat levert mooie contrasten op. Heather Leigh begint haar set iets rustiger. Zij weet met haar zang en pedal steelgitaar een ijle sfeer te creëren, om vervolgens toe te werken naar een allesomvattende geluidswolk waar de luisteraar helemaal door wordt ingesloten. Ontsnappen is onmogelijk, maar aan het slot worden we weer bevrijd doordat Heather terugkeert naar het verstilde begin. De pedal steel, zeg ik er even bij, klinkt héél anders dan in de countrymuziek gebruikelijk is. Richard Youngs pakt het op zijn beurt weer heel anders aan. Met een karaoke performance van zijn album Beyond the valley of ultrahits weet hij waarschijnlijk iedereen op het verkeerde been te zetten. Dat wil zeggen, hij zingt de nummers met een backing tape. Bij het nummer Reality laat hij ons meezingen, wat je kunt opvatten als een commentaar op zijn eigen optreden: o reality! Niet slecht, maar met levende begeleiding of zijn eigen gitaarspel zou alles meer spanning hebben gekregen.
De twee hoogtepunten van de avond waren Part Wild Horses Mane On Both Sides en MV + EE, samen met Mick Flower. Hun improvisaties vulden de ruimte en zaten vol verassingen. PWHMOBS begon met een intro van drummer Pascal Nichols, die zich ook van elektronica bediende. Fluitiste Kelly Jones zorgt voor inkleuring en brengt folk, jazz en klassieke elementen in. Het werkt ook nu weer betoverend, net als vorig jaar in Manchester tijdens het Rowf Rowf Rowf festival. Dit keer klonk het helderder omdat de CCA ruimte beter geschikt is om hun samenspel goed weer te geven. Dat geldt ook voor het ronduit schitterende gitaarwerk van Matt Valentine en Erika Elder, aangevuld door bassist Mick Flower. Het trio maakt psychedelische countryrock met Neil Young en Allman Brothers invloeden. Dat laatste geldt dan niet zozeer de muziek, maar de op jammen lijkende speelwijze. Een muzikale stream of consciousness die bedrieglijk monotoon lijkt. Langzaam kronkelt de muziek als een rookpluim naar boven, totdat de ruimte is gevuld door klanken en de bezoekers worden ondergedompeld in een psychedelische, raga-achtige jam. Niet voor niets staat op het hoesje van hun in beperkte oplage uitgebrachte cassette opnames “Space age jams from the outer limits of the blackest rainbow”.

Kortom, organisator David Keenan van Volcanic Tongue (een prima platenzaak in Glasgow, ga er eens kijken als je in de stad bent) is er in geslaagd om een uitstekende avond te programmeren en dat voor slechts 10 pond. Dus ik heb geld genoeg over om twee cassettes van MV+EE te kopen plus een “hondenkop” poster en een LP van PWHMOBS, deels opgenomen in Den Haag. Zeer de moeite waard allemaal, hoewel MV+EE op cassette minder imponeren dan live. Foto’s van de avond staan op facebook van Volcanic Tongue.

Short summary in English
The Subcurrent evening in Glasgow was a resounding success with excellent performances from all the artists, especially MV+EE with Mick Flower, Part Wild Horses Mane On Both Sides and Heather Leigh. Their improvisations were spellbinding and demonstrated how inspired playing produces wonderful results. Richard Youngs performed his album Beyond the valley of ultrahits in karaokestyle and although that was a bit of a surprise, it didn’t sound bad at all. The same can be said of Smoke Jaguar. The interplay of low and high tones from two guitars added dynamics to their wall of noise. The perfect acoustics of the CCA room made everything even sound more impressive. In short, hats off to the artists and to David Keenan for putting it all together.

Avonturen in Londen deel 2: Rough Trade, Sam Amidon, Caitlin Rose


Als je in Londen bent is een bezoek aan de Rough Trade shop aan te raden. Deze fraaie platenzaak, gelegen in een zijstraat van Brick Lane, de zeer drukke winkelstraat waar vooral Indiase etensgeuren uit alle hoeken en gaten komen, verkoopt ook boeken, t-shirts en video’s. Op de luisterpaal staat Machinefabriek (Loops for Voerman) en er er zijn speciale vinylsingles te koop in een beperkte oplage. Ik neem een single mee van Dan Michaelson & The Coastguards (Love lends a hand) en een EP van vier bandjes met een sixtiesachtig geluid: Colours, Cheatahs, Dignan Porch en Not Cool. In het lijstje van albumaanraders van Rough Trade staat Own side now van Caitlin Rose, een jonge country zangeres met een lichte snik in haar stem. Toevallig is ze in Londen, dus ik kan haar zien optreden als voorprogramma van de Amerikaanse singer songwriter Sam Amidon. Net als in The Slaughtered Lamb vinden de optredens plaats in een basement, ditmaal van het City Arts And Music Project op City Road. Caitlin maakt sympathieke muziek en heeft een goede begeleidingsband. Haar stem zit in de hoek van Nanci Griffith en Joanna Newsom. Het is iets te netjes voor mij maar voor liefhebbers van degelijke C&W de moeite waard. Caitlin staat deze maand in Groningen op het Take Root festival (18 september) en de dag ervoor in Middelburg. Sam Amidon speelt gitaar en banjo en zijn begeleider speelt drums en bas, soms tegelijkertijd (!). Sober maar indringend en de songs hebben een sfeer die je ook bij Bill Callahan aantreft, somber, traag en verstild. Erg mooi, zoals een cover van Mississippi John Hurt, en ook hier mag het publiek, net als bij Megafaun, meezingen. Opnieuw een geslaagde avond, alleen jammer dat je er niet bij kunt zitten. Daar is Amidon’s muziek bijzonder geschikt voor.

MP3 Caitlin Rose – Spare Me