Ook Darren Hanlon komt met nieuwe plaat


Ik prijs me gelukkig dat ik dit jaar Darren Hanlon twee keer live heb kunnen zien.
Hanlon toert vooral in zijn thuisland Australië en reist zo af en toe naar de USA om daar wat shows te doen.
Darren Hanlon was in maart van dit jaar in Austin, Texas en ik zag hem daar twee keer optreden.
Vooral zijn optreden in de fietsenzaak Waterloo Cycles zal me bijblijven. De foto die je hierboven ziet heb ik daar gemaakt.
Hij combineerde zijn bezoekje aan de ‘live music capital of the world’ met een verblijf in Portland, Oregon, waar hij was om zijn nieuwe album op te nemen.
I Will Love You at All komt nu uit bij Yep Roc en het weer een erg fijn album.
Het is een redelijk ingetogen plaat. Hierdoor krijgende prachtige, regelmatig grappige maar ook vaak persoonlijke teksten van Hanlon volop de ruimte.
Hanlon maakte volop gebruik van de rijke muziek scene van Portland. Zo speelt Rachel Blumberg, bekend van de Decemberists, mee op de plaat en doet Hanlon een erg charmant duet met Shelley Short.
I Will Love at All suddert een beetje door en dat heeft ook wel iets prettigs. Een instant klassieker als Happiness is a Chemical kom je op de plaat alleen niet tegen.
Het album komt uit bij Yep Roc. Dat heeft op z’n minst één voordeel: de liefhebber is nu niet afhankelijk van de Australische import en de hoge prijzen die daar bij horen.

MP3 Darren Hanlon – Scenes from a Seperation

Beach House in Bloemendaal


Caprera is een prachtig openluchttheater in Bloemendaal. Gelegen in een bosrijke omgeving kan het publiek genieten van de zonsondergang op de bomen met uitzicht op het podium beneden, dat van het amfitheater is gescheiden door een smalle waterstrook. Op 4 juli speelden Beach House en Midlake in Caprera, toepasselijke bandnamen in deze sfeervolle omgeving. De leden van Midlake leken zo overdonderd te zijn door de omgeving dat zij vergaten om pakkende muziek te maken. Slechts bij vlagen lukte het om de nummers enige spanning mee te geven. Dat lukte bij Beach House een stuk beter, met Victoria Legrand als de spil van de band met haar zang en keyboardspel, ondersteund door gitarist Alex Scally en een drummer. In vergelijking met ruim twee jaar geleden, toen ik Beach House in een Londense pub zag, klinken hun dromerige popsongs zelfverzekerder. Door met een levende drummer te spelen in plaats van met ritmes uit de laptop weet de band ook in de open lucht uitstekend over te komen. In augustus staat Beach House op Lowlands: mis ze niet.

North Sea Jazz deel 2: Machinefabriek, Fennesz, Arthurs en Ohlmeier


Het mooie van een groot festival als North Sea Jazz is dat ook minder bekende namen de gelegenheid krijgen om in de kleinere zalen te spelen. Zo start het festival vrijdag met het Tobias Klein project, een trio bestaande uit basklarinet, gitaar en elektronica en zang/melodica. In de Yenisei zaal is het warm, de muziek grillig en gedurfd. Eén van de songs was geïnspireerd door Rammstein en dat is goed te horen in de zangpartij. Een mooie start. In de Volga zaal speelt vrijdagavond het Joris Posthumus kwartet een mooie set en zijn zondag de elektronica specialisten aan de beurt. Rutger Zuydervelt, de onvermoeibare man achter Machinefabriek, speelt een uur lange set met basklarinettist Gareth Davies. Ingetogen en dan weer heftig, om tegen het einde, net als je denkt dat het is afgelopen, toch nog een climax uit de apparatuur en de gitaar te toveren. Wie Machinefabriek nog nooit live heeft gezien: doe daar wat aan. Ga ook naar zijn site voor een gratis download of bestel een van zijn vele titels, bijvoorbeeld Ghost lanes met Gareth Davies. Later op de dag zijn er intrigerende optredens van het trio Fennesz (foto), Brandlmayr en Dafeldecker en het duo Lothar Ohlmeier (basklarinet en klarinet) en Tom Arthurs (trompet en flugelhorn). Het duo krijgt ondersteuning van twee niet aanwezige muzikanten (Ollie Bown en Isenmbard Khroustaliov) die software hadden opgestuurd. De combinatie van live muziek en afgespeelde software die reageerde op de trompet- en klarinetklanken leverde soms iets moois op, en soms had het iets overbodigs. Zodat de presentator, en waarschijnlijk ook de bezoeker, zich afvroeg: waarom zou je dit doen? De gespeelde stukken hebben eigenlijk weinig extra’s nodig, maar misschien moet ik nog wennen aan deze nieuwe wijze van muziek maken. Voor meer informatie over dit proces is er een website en een video.

North Sea Jazz 2010, deel 1: Master Musicians of Jajouka, John Escreet Project en Swamp Dogg


Ik was dit jaar voor het eerst drie dagen aanwezig op het North Sea Jazz festival. Elke dag had meerdere avontuurlijke optredens op het programma staan. Dan bedoel ik niet de grote namen (Norah Jones en Katie Melua), maar artiesten als Ornette Coleman, Tomasz Stanko, Machinefabriek, Fennesz, en John Escreet. Je bent snel geneigd om te zappen bij zoveel verschillende optredens. Ik heb bijvoorbeeld de laatste twee nummers van Elvis Costello meegepakt (uitstekend), de eerste twintig minuten bij Wende Snijders (erg goed, afwisselend een Brel lied, en Engelse en Nederlandse nummers) en het Youth Jazz Orchestra uit België in de buitenlucht, swingend en energiek. Voor de avontuurlijke muziek kon je in meerdere tenten en zalen terecht. Een van de hoogtepunten was het optreden van The Master Musicians Of Jajouka die samen met Ornette Coleman de enorme Hudson zaal plat speelden. Even dacht ik dat de vier schalmeien van dit Marokkaanse ensemble Coleman en zijn band, inclusief gitarist James ‘Blood’ Ulmer, zouden wegblazen: wat een power hebben die mannen. Na een paar minuten hoor je ook de saxofoon en de ritmesectie van Coleman’s band en ontstaat er een kolkende geluidsmassa waar je je als luisteraar alleen maar door kunt laten meeslepen. Weerstand bieden is zinloos. Weglopen kan natuurlijk ook, en dat gebeurt regelmatig, net als op zaterdag toen Coleman’s kwartet (twee bassisten en zoon Denardo op drums) lekkere dwarse jazz speelde. Sommige bands zouden heel goed op kleinere festivals passen, want nu dreigen zij soms wat weg te vallen tussen alle grote publiekstrekkers. Het voordeel is wel dat het publiek kennis kan maken met eigenzinnige muziek in de Missouri tent aan de rand van het Ahoy complex. The John Escreet Project geeft een spetterend concert waar saxofonist David Binney met zijn knalharde spel à la John Zorn indruk maakt. Hij speelt erg veel noten in een seconde zonder hinderlijk virtuoos te zijn. Pianist Escreet is van Engeland naar New York verhuisd, waar hij deel uitmaakt van de Brooklyn scene. Dat wil zeggen, hij woont daar maar eigenlijk treedt hij er zelden op. In dezelfde tent speelt een dag later de ook in Brooklyn woonachtige Darcy James Argue. Zijn orkest bestaat grotendeels uit Duitse musici die weten hoe zij kunnen swingen en schuren. Een prima blazerssectie en afwisselend snelle en langzame stukken zorgen voor een aangename verrassing. Dat geldt ook voor Swamp Dogg (foto): gestoken in een prachtig wit pak en een strakke band met twee achtergrondzangeressen zet hij een prachtige soulshow neer. De gitarist excelleert met felle solo’s en als Swamp Dogg’s moeder de eerste twee nummers heeft gezongen komt Swamp Dogg zelf op om, gezeten achter zijn keyboard of al handen schuddend met het publiek, zijn aanstekelijke soulsongs uit de jaren zeventig met verve uit te voeren. Klachten? Nee, behalve dan dat ik Stevie Wonder heb gemist omdat door de uitgelopen WK finale zijn optreden pas na half twaalf begon. Lof voor de organisatie, want de vertragingen waren minimaal en het eten en drinken waren prima verzorgd.

Harvey Pekar 1939-2010


Op woensdag 13 juli overleed Harvey Paker. Pekar was de maker van de American Splendor series en hoofdrolspeler in de film met dezelfde naam.
Pekar kon niet tekenen, maar heeft een prachtige serie ‘graphic novels’ op zijn naam staan. Pekar schreef de verhalen en maakte een grof soort ‘storyboard’. Gerenommeerde tekenaars als Robert Crumb en Dean Haspiel brachten vervolgens de verhalen tot leven. Pekar heeft zijn hele leven doorgebracht in Cleveland, Ohio en werkte tot zijn pensionering op het archief van het VA Hospital in Cleveland.
In 2003 maakte ik kennis met Harvey. Ik was in Portland, Oregon en in een wat aftands filmtheater zag ik American Splendor twee keer. Ik was volledig verkocht. Alles aan American Splendor is prachtig-de acteurs, het verhaal, de mix van acteurs, tekenfilm en de echte Harvey Pekar en vrienden, collega’s. American Splendor is een buitengewone film, een film met humor, échte mensen, ontroering en absurditeit.
Bovendien is Pekar een bijzonder karakter. Hij is een charmante mopperpot die op een bijzondere manier tegen het leven aan kijkt. Ik zal niet ontkennen dat ik wel elementen van Harvey Pekar in mezelf herken. Ik noem alleen maar de manier waarop hij de buitenwereld bekijkt en van commentaar voorziet.
Sindsdien heb ik de film nog vele malen gezien en heb ik een flinke rij van Pekar’s boeken in de kast staan.
Onlangs las ik nog The Quitter, met prachtig tekenwerk van Dean Haspiel. Hierin vertelt Pekar over hoe hij opgroeide in Cleveland en de relatie met zijn ouders. Zo zien we weer een volstrekt andere kant van de man. Ik zal Harvey missen.

MP3 Dizzy Gilespie – Stardust (van de soundtrack van American Splendor)

Het Midden Oosten in Nijmegen


Het is half juli en het concertseizoen is nu echt afgelopen, op een enkele laatste stuiptrekking na.
Voor live muziek ben je nu echt aangewezen op de festivals. En die zijn er volop, van groot tot klein.
Van Lowlands tot Parelpop in Losser en van MiniRok tot het Dunya Festival.
Deze week barst in Nijmegen De Affaire los.
In de schaduw van de Vierdaagse kun je in Nijmegen terecht voor een hele reeks leuke bands.
Zo is het festival erin geslaagd om voor zaterdag 17 juli interessante acts als The Antlers en Los Campesinos op de affiche te krijgen.
Ook zondag 18 juli lijkt een mooie dag voor muziekliefhebbers te worden.
Overdag zijn daar niet alleen I Am Oak en de Belgische Isbells in Nijmegen te zien, maar ook The Middle East.
De band lijkt non-stop te touren en is hard bezig een goede live-reputatie op te bouwen.
Het debuut The Recordings of The Middle East is prachtig. Op het album kom je sporen tegen van Beirut en Andrew Bird, maar de band heeft uiteindelijk een volledig eigen geluid.
De Australische band maakt muziek met een heerlijke sfeer die je misschien nog het best als ‘chamber folk’ zou kunnen omschrijven. Jammer dat het zo’n lelijk woord is.
The Middle East is warm aanbevolen voor fans van Fleet Foxes, Bon Iver en Iron And Wine
Laten we hopen dat ze tussen de optredens door ook nog tijd hebben om aan nieuw materiaal te werken.
En alsof dat niet genoeg is kun je zondag 18 juli ’s-avonds gewoon naar Ekko om daar Adam Green aan het werk te zien.
De Affaire is overigens gratis te bezoeken.

MP3 The Middle East – The Darkest Side

Een stichtelijk woord van de Innocence Mission


Ik was eigenlijk niet van plan om iets te schrijven over het nieuwe album van de Innocence Mission. Het is tenslotte al het tiende album van de band in ruim 20 jaar. Business as usual, dus.
Bovendien vinden de albums van The Innocence Mission toch altijd wel hun weg naar de liefhebbers.
Maar My Room in the Trees blijft toch rondzingen in mijn hoofd en ik merk dat ik de CD opvallend vaak uit de kast pak.
Business as usual, inderdaad. Maar op My Room in the Trees is The Innocence Mission wel erg goed op dreef.
Zo staat het album vol met heerlijke vederlichte songs als All The Weather en Rhode Island waarin de stem van Karen Peris alle kans krijgt om te excelleren.
Ruim twintig jaar maakt ze samen met echtgenoot Don platen, maar de tijd lijkt maar geen vat te krijgen op haar stem. Die klinkt hier betoverend als altijd.
Ook Happy Mondays luistert heerlijk weg. Heel even had ik verwacht dat het over de band van Shaun Ryder zou gaan, maar Karen blijkt over zorgeloze maandagen te zingen
Van een titel als God Is Love word ik niet meteen enthousiast. Maar de song is zo heerlijk zoet en verslavend dat ik je het nummer niet wil onthouden.
Het zou dé soundtrack kunnen zijn van een mooie zomerdag.

MP3 The Innocence Mission – God is Love

Muziek voor wie geen zin heeft om voetbal te kijken


Nee, ik ben echt geen voetbalhater. Het spelletje interesseert me gewoon niet zo.
Ik wens iedereen die vanavond naar de wedstrijd van het Nederlandse team tegen Uruguay kijkt veel plezier.
Ik luister in de tussentijd gewoon nog even naar die heerlijke verzamelaar van Stuart Moxham.
Moxham is natuurlijk de man van de Young Marble Giants. Op het album Personal Best verzamelde hij songs uit 30 jaar post-Young Marble Giants opnamen, zoals hij dat zelf noemt.
Personal Best bevalt mij erg goed. De twintig songs luisteren lekker weg, hebben niet al te veel pretentie, maar zitten wel razend knap in elkaar.
Moxham is geen begenadigd zanger, maar ook met zijn vocale beperkingen klinkt hij erg charmant.
Louis Philippe is iemand die volop op Personal Best te horen is, maar ook Barbara Manning komt een aantal maal langs. Untitled#2 is een van de songs waarin ze schittert.
Jammer dat Allison Statton, Moxham’s maatje in YMG, hier niet present is.
Stuart Moxham zit intussen niet stil. Hij is bezig nieuw materiaal op te nemen voor een album dat in de herfst uit zal komen.
En de Young Marble Giants zijn weer heel voorzichtig aan het toeren. Wat zou ik die band toch graag ‘ns live willen zien.
Dit weekend kan ik uitkijken naar weer een paar fijne uurtjes met Moxham, Inderdaad, als Nederland weer speelt.

MP3 Stuart Moxham – Untitled #2

Over 3 Syllables Records, Jim Guthrie en Norfolk & Western


Er is weer een nieuw label om goed in de gaten te houden: 3 Syllables Records.
Dus vergeet Dead Oceans, 3 Syllables is de plek waar het nu allemaal gebeurt.
Het nieuwe album van Norfolk & Western komt uit bij 3 Syllables, maar ook de nieuwste van Jana Hunter.
Bovendien hadden de mensen achter het label de briljante ingeving om het solo-album van Jim Guthrie opnieuw uit te brengen.
Guthrie bracht Now, More Than Ever uit in 2003, toen hij zich even los kon rukken van zijn band Royal City.
Now, More Than Ever is een uitstekend album met memorabele songs. Guthrie maakt daarbij mooi gebruik van strijkers. Het geheel klinkt weer net iets meer poppy dan het werk dat Guthrie met Royal City maakte.
Ik ben in ieder geval bij dat ik een exemplaar in de kast heb staan. Maar blijkbaar was het album uit de winkels verdwenen. Gelukkig springt 3 Syllables Recvoords in dat gat door Now, More Than Ever opnieuw uit te brengen, nu met bonus-tracks.
Laat deze prachtplaat niet aan je neus voorbij gaan, zou ik zeggen.
Ongeveer tegelijktijd brengt het label de nieuwste CD van Norfolk & Western uit.
De band uit Portland, Oregon bracht eerder haar materiaal uit op FILMguerrero en Hush Records.
Dinero Severo is het zesde album van de band van Adam Selzer en het were een erg fijne plaat.
Je kunt de muziek van Norfolk & Western misschien nog het best kunnen omschrijven als zachtaardig.
De songs luisteren heerlijk weg en Dinero Severo is een feest voor de oren.De sfeer van Dinero Severo is over het algemeen loom, laid back met zo hier en daar wat fel gitaarwerk.
Het John Lennon-achtige Future Mother biedt dan een welkome afwisseling.
Wat mij betreft mag Norfolk & Western wel weer ‘ns deze kant op komen. Aan hun optreden in Ekko in 2005 heb ik nog goede herinneringen.

MP3 Norfolk & Western – Opinion

God Bless Amelia Fletcher

Tender Trap “Do You Want A Boyfriend?” from Slumberland Records on Vimeo.

Amelia Fletcher is de ongekroonde koningin van de Britse indie.
Ze was de frontvrouw van toonaangevende bands als Tallulah Gosh, Heavenly en Marine Reserch.
Bovendien duikt ze op in songs van The 6ths, de Wedding Present en de Pooh Sticks.
Al een paar jaar opereert ze onder de naam Tender Trap. Niet te verwarren overigens met Temper Trap- dat is echt een andere band.
Slumberland brengt nu het nieuwe album van Tender Trap uit en het is een fantastische plaat.
Er loopt een direct lijntje vanaf Tallulah Gosh en Heavenly naar Dansette, Dansette.
Fletcher lijkt een patent te hebben op puntige songs met meisjesachtige vocalen en lekkere ‘fuzzy’ gitaren.
Dansette Dansette is het eerste album van Tender Trap waar Elizabeth Morris en Katrina Dixon te horen zijn. Hun vocalen geven samen met Amelia’s stem het album iets Pipettes-achtig.
Met Dansette Dansette biedt Tender Trap tien fantastische songs in een half jaar.
De plaat loopt over van heerlijke nummers als 2 To N, Grand National en Do You Want a Boyfrtiend? En doe jezelf een plezier en bekijk ook vooral de prachtige clip bij deze laatste song.

MP3 Tender Trap – Fireworks