Susan Cowsill zingt over Katrina


Susan Cowsill zit al een levenlang in de muziek. Toen ze zeven jaar oud was maakte ze deel uit van The Cowsills, de band van haar vijf broers en moeder.
The Cowsills hadden vooral in de USA hits met bijvoorbeeld The Rain, the Park and Other Things.
Maar nog belangrijker is dat The Cowsills model stonden voor de Partridge Family.
Na The Cowsills maakte ze wat solo-werk, maar maakte toch vooral naam als zangeres naast Dwight Twilley, Jules Shear en Hootie & The Blowfish.
Vanaf 1994 maakt Susan deel uit van de Continental Drifters en met deze band maakt ze een paar heerlijke albums. De sound van de Continental Drifters zet ze voort op haar album Just Believe It.
Op deze plaat kom je een heerlijke ‘jangle’, fijne koortjes en de prachtige stem van Susan tegen.
Vijf jaar later is er dan eindelijk een opvolger van Just Believe It. Tijdens haar optreden in Austin, Texas vertelt Susan dat de lange tijd tussen de twee albums alles heeft te maken met Katrina. Susan woont al jaren in New Orleans en haar leven en dat van haar bandleden werd flink door elkaar gegooid door de orkaan.
Bovendien kwam Susan’s broer Barry, ook ooit lid van The Cowsills, om bij de orkaan.
Susan is vooral in Austin om dat nieuwe album, Lighthouse, te promoten.
Het album, dat in mei uitkomt, staat natuurlijk in het teken van Katrina en de dood van Susan’s broer.
Het is een mooie plaat geworden waarbij vooral de up-tempo songs als River of Love en Dragon Flies imponeren. De ballads zitten mooi in elkaar, maar halen een beetje de dynamiek uit et album. En op een cover van Jimmy Webb’s Galveston zit ik persoonlijk niet zo te wachten.
Susan heeft een prachtige stem en haar muziek heeft zo hier en daar een Lucinda Williams-achtige kwaliteit.
Live brengt ze het er ook uitstekend af, ook omdat ze gewoon en goede band achter zich heeft staan.
Laten we hopen dat Susan de tragische gebeurtenissen van de afgelopen periode te boven is gekomen en dat we niet weer jaren moeten wachten op een opvolger van Lighthouse.

MP3 Susan Cowsill – River of Love

Imponerend optreden van Mountain Man op SXSW


Zoals je misschien wel hebt begrepen heb ik het goed naar m’n zin gehad in Austin, Texas.
Ik heb er veel moois gezien en gehoord. Optredens die mij zeker bij zullen blijven zijn die van John Hiatt en Billy Bragg. Hiatt gaf een vakkundige show voor een klein publiek op de party van het New West label. Billy Bragg gaf tussen prachtige songs als Levi Stubbs’ Tears, Greetings from the New Brunette en Ingrid Bergman door een politieke tirade die in goede aarde viel bij de vele Britse bezoekers. Bragg wees er bijvoorbeeld op hoe belachelijk de combinatie ‘democratic capitalism’ eigenlijk is. Volgens Bragg net zo belachelijk als de term ‘American football’.
Lissie en The Lighthouse and The Whaler zijn twee van de nieuwe acts waar ik erg van onder de indruk was. En het was goed om eindelijk ‘ns de mogelijkheid te hebben om Matt Pond live te zien.
In het Convention Centre woonde ik een panel bij waarin Chris Frantz en Tina Weymouth van de Talking Heads, Clem Burke van Blondie en de legendarische platenbaas Seymour Stein herinneringen ophaalden aan CBGB’s. Er kwamen vooral anekdotes uit de goede oude tijd langs, maar vermakelijk was het wel.
De discussie die later in het Convention Centre plaatsvond over de toekomst van de popjournalistiek in het digitale tijdperk was heel wat inhoudelijker. Journalisten van Rolling Stone en Vanity Fair en Chris Weingarten, die duizend albums via Twitter recenseerde, gaven een rake analyse van de huidige stand van de popjournalistiek.
Een optreden dat me nog lang zal bijblijven was dat van Mountain Man.
Achter de wat verwarrende naam Mountain Man gaan drie jonge vrouwen schuil die elkaar hebben ontmoet in Vermont.
Molly, Alexandra en Amelia zingen hand-in-hand op het podium van Buffalo Billiards de meest prachtige harmonieën. Soms a capella, soms begeleid door een gitaar
Er loopt een rechtstreekse lijn tussen de muziek van Mountain Man en Harry Smith’s Anthology of American Folk Music.
Het is bijna vertederend om het drietal op het podium bezig te zien. Ze zeggen dat het de eerste keer is dat Mountain Man versterkt speelt en zijn duidelijk onder de indruk van de hoeveelheid mensen die is komen kijken.
Aan de andere kant doen de dames zonder al te veel gêne tussen de songs door rek- en strekoefeningen. Het is een schouwspel dat ik niet snel zal vergeten
En de muziek van de dames versterkt de magie alleen maar.

MP3 Mountain Man – Mouthwings

Darren Hanlon treedt op tussen de voorvorken en achterwielen


Ik heb nu vijf jaar achtereen met een perskaart het SXSW-festival bijgewoond en in die periode heb ik het aantal ‘day parties’alleen maar zien groeien.
Naast de officiële showcases die bands in de avonduren geven en het dagprogramma in het Convention Centre organiseren labels, tijdschriften, restaurants en winkels ook optredens in de middag.
Er loopt in de vier dagen dat SXSW duurt toch een eindeloze hoeveelheid bands rond in Austin en waarom kun je die ook niet overdag een optreden laten doen.
Zo krijgt jouw blad, label of winkel weer wat extra publiciteit. En om journalisten en mensen uit de muziekindustrie naar jouw ‘party’ te trekken bied je ze gratis bier en hapjes aan.
Zo is er overdag op bijna elke straathoek in het centrum wel een ‘party’ aan de gang.
De stad Den Haag wil zich graag profileren als muziekstad en dus organiseert de stad in Austin twee ‘parties’ onder de noemer Music City The Hague. Ze krijgen daarbij hulp van Crossing Border en dus wisselen op de party die ik bezoek ‘spoken word’ en artiesten als Jim White en de John Dear Mowing Club elkaar af.
Ook hier is weer gratis bier en er komt aardig wat volk op af. Maar als ik even rondloop hoor ik toch vooral veel Nederlanders om me heen. En dat was volgens mij niet echt de bedoeling van de organisatie.
Op een zaterdag pak ik de bus naar Waterloo Cycles. In de fietsenwinkel kun je die dag namelijk ook terecht voor wat bands. Ik ben vooral geïnteresseerd in Darren Hanlon en The Brown Recluse.
Het is een koude dag en de eigenaar van Waterloo Cycles heeft besloten om de optredens niet buiten te laten plaatsvinden, maar binnen in de winkel.
Als ik aankom is de eigenaar druk bezig om fietsen naar buiten te rijden om zo wat ruimte te maken voor de bands en bezoekers. Het vat witbier is al aangesloten.
Ik wil vooral graag Darren Hanlon nog eens zien. De Australiër is al gearriveerd en hij moet duidelijk nog even wennen aan zijn podium. Het is voor hem de eerste keer dat hij optreedt tussen de voorvorken, achterwielen en dameszadels.
Hanlon heeft een paar prachtige albums op zijn naam staan. Hij is een woordkunstenaar die zijn teksten plaatst tegen een poppy achtergrond. Ik raak niet snel uitgeluisterd naar zijn songs en teksten en Hanlon’s heerlijke Australische accent maakt zijn muziek nog eens extra beluisterbaar.
Bij Waterloo Cycles loopt Hanlon soepel door zijn repertoire heen.
Gelukkig heeft hij ook een toepasselijke in petto voor het handjevol bezokers. The Kickstand Song gaat namelijk over de uitvinder van de fiets-standaard.
Na afloop sta ik nog wat te praten met Hanlon en hij vertelt me dat hij na SXSW weer naar Portland, Oregon vliegt om de laatste hand te leggen aan zijn nieuwste album dat later dit jaar bij Yep Roc uit zal komen.
Zo heel af en toe stapt een potentiële klant de winkel binnen, kijkt verbaasd rond en verlaat het pand snel. Er is die dag weinig omgezet bij Waterloo Cycles.

MP3 Darren Hanlon – The Kickstand Song

Een dubbel gevoel na afloop van SXSW2010


Het SXSW-festival zit er voor mij weer op na vier dagen die van begin tot eind gevuld waren met muziek.
Ik ben nu voor de vijfde of zesde keer in Austin, Texas voor het SXSW-festival en ik heb echt een haat-liefde verhouding ontwikkeld met het festival.
SXSW is anders dan Pinkpop of Lowlands. In de tientallen zalen en zaaltjes van Austin treden gedurende vier dagen een kleine tweeduizend bands op.
SXSW vindt plaats tijdens ‘spring break’, de voorjaarsvakantie voor studenten en universiteiten, en duizenden voornamelijk jonge mensen trekken naar het centrum van Austin.
Niet per se voor de muziek, maar vooral voor de ‘party’.
6th Street, de straat waar je de meeste horeca vindt, ziet dan zwart van de mensen.
Het lijkt er wel Koninginnedag en carnaval tegelijk.
Als je om je heen kijkt en luistert overheerst de rock’n’roll. Niet alleen de cliches in de kleding kom je volop tegen, maar het lijkt wel alsof op elke hoek een band staat te spelen die met veel lawaai het gebrek aan talent probeert te maskeren.
Ik heb een hekel aan die vreselijke drukte, op de Hollandse Koninginnedag blijf ik het liefste thuis.
En over het algemeen probeer ik zover mogelijk uit de buurt te blijven van cliches, dus ook rock-cliches.
In de loop der jaren heb ik gezien dat de ‘party’ steeds meer gaat overheersen en dat de muziek steeds meer een bijzaak is gaan worden.
Dat merk je bij de eindeloze rijen voor hippe bands als Surfer Blood en Fanfarlo en in het eindeloze geouwehoer bij sommige optredens.
Misschien ben ik gewoon te serieus voor een festival als SXSW. Ik vertrek ook dit jaar weer met een kater naar huis. En dat heeft niets te maken met het gratis bier tijdens de day-parties.

Maar er is natuurlijk een reden waarom ik keer op keer weer terug kom.
Want ik kan me geen festival voorstellen waar je zoveel verschillende bands in zoveel verschillende genres kunt zien.
En dus heb ik ook dit jaar van de mogelijkheid gebruik gemaakt om bands en artiesten te zien die ons land niet snel aan zullen doen.
En dan bedoel ik The Brown Recluse, Tyler Ramsey, Venice is Sinking en Amy Annelle.
En op welk festival krijg je de kans om John Hiatt samen met zijn dochter te zien optreden op de patio van een restaurant. Vader en dochter zie je hierboven op de foto.
Of waar zie je een van de eerste optredens van Mountain Man, drie meisjes die hand-in-hand de meest prachtige Appelachian folk produceren.
En wanneer krijg je nu de kans om de australiër Darren Hanlon te zien optreden in een fietsenwinkel?
Inderdaad, dat kan allemaal op SXSW. En daarom ben ik er volgend jaar misschien ook weer bij.

Ketelmuziek zit even in Texas


Morgen vlieg ik naar Austin, Texas en op woensdag 17 maart zal daar het muzikale deel van het SXSW-festival losbarsten.
Dit jaar staan er zo´n 1800 acts geprogrammeerd tijdens het festival, dat vier dagen duurt.
Naast het officiële programma kun je nog eens honderden acts zien tijdens day-parties en parallelle festivalletjes.
Austin, Texas is de onbetwiste ´live music capital of the world´en tijdens SXSW doet de stad daar nog een schepje bovenop.
Er staan opvallend veel grote namen op het programma dit jaar. John Hiatt en Suzanne Vega zijn er, maar ook Spoon, de Band of Horses. Scissor Sisters en Smokey Robinson.
Ik zoek mijn eigen weg door het programma en laat de grote namen over het algemeen links liggen.
Acts waar ik erg naar uitkijk zijn Mountain Man, The Unthanks, Darren Hanlon, Sharon van Etten en de Mynabirds.
Er is een opvallend grote Nederlandse delegatie dit jaar en als het programma het even toelaat zal ik zeker mijn neus laten zien bij de John Deer Mowing Club en Lucky Fonz.
SXSW is dé plek om nieuwe bands te ontdekken. Dit jaar verwacht ik vooral veel van The Middle East, een Australische band die nu al de nieuwe Bowerbirds wordt genoemd.
En ik verwacht ook zeker dat The Magic Kids zich tijdens het festival in de kijker gaan spelen.
De Magic Kids komen uit Memphis en hebben onlangs een contract getekend bij True Panther, een sub-label van Matador. De Kids wacht een gouden toekomst.
De komende twee weken kun je hier alles lezen over de ontdekkingen, teleurstellingen en vaste waarden van SXSW 2010.

MP 3 The Magic Kids – Hey Boy

Vreemde combinaties op het podium en magistrale nieuwe plaat van Phosphorescent


Misschien heb je dat ook wel ´ns meegemaakt: een vreemde combinatie van voor- en hoofdprogramma.
Zo zag ik ooit in Austin, Texas de Pernice Brothers in het voorprogramma van Morcheeba.
Later sprak ik Joe Pernice in Amsterdam en hij moest bekennen dat het niet de meest geslaagde combinatie was.
In kringen van fans van de American Music Club wordt nog altijd met verbazing teruggedacht aan de concerten die de band van Mark Eitzel deed in het voorprogramma van Everything But The Girl.
En wat dacht je van de combinatie van Phosphorescent en David Gray? Ik zie eerlijk gezegd niet goed wat de bebaarde en onvoorspelbare Matthew Houck te zoeken heeft in het voorprogramma van de toch wat gladde, conventionele Britse bard.
Maar op dit moment toeren ze samen door de USA en eerder waren ze ook al samen in ons land te zien. Laten we hopen dat het Phosphorescent wat extra fans oplevert. Hij verdient het. Ook al is de combinatie met Gray zo weinig voor de hand liggend dat ik me nauwelijks kan voorstellen dat Houck daarvan profiteert.
In mei komt Houck weer met een nieuw album op de proppen. Here´s To Taking It Easy is de titel.
Het album klinkt weer anders dan voorgangers Pride en To Willie, Houck´s ode aan Willie Nelson.
Here´s To Taking It Easy klinkt redelijk relaxed, zoals je met zo´n ook zou verwachten met zo´n titel.
Muzikaal sluit de plaat aan bij de sound van To Willie. Al is Here´s To Taking It Easy duidelijk minder somber en rijker gearrangeerd dan de Willie Nelson-ode.
Magistrale songs als Los Angeles, The Mermaid Parade en We´ll Be Here Soon maken 2010 nu al tot een geslaagd muziekjaar.

MP3 Phosphorescent – The Mermaid Parade

Sonic Acts XIII 2010: Anthony McCall (beeld) en Maryanne Amacher (geluid) als uitschieters


Op een regenachtige zondagavond sloot het Sonic Acts festival op 28 februari af in het Planetarium van Artis. Gezeten in een cirkelvormige zaal kregen de zintuigen van de bezoekers een flinke hoeveelheid informatie te verwerken. De Engelse band XTC maakte er een mooie popsong over: Senses working overtime. Mooiste programma onderdeel in Artis was van Maryanne Amacher. Haar stuk PlayThing werd in bewerkte vorm uitgevoerd door Naut Humon en Edwin van der Heide. In het donker klonken de hele ruimte vullende diepe klanken die langzaam naar een climax toewerkten, uitmondend in de zogenoemde derde oor muziek. Door speciale frequenties te genereren lijkt het alsof er muziek uit je oren komt. een merkwaardige sensatie, want je denkt dat je gehoor het begeeft. Maar zoals Amacher schrijft in het cd boekje van Sound characters uit 1999: “Do not be alarmed! Your ears are not behaving strange or being damaged! [...] These virtual tones are a natural and very real physical aspect of auditory perception, similar to the fusing of two images resulting in a third three dimensional image in binocular perception.” Het ontbreken van beelden vond ik voor de verandering een verademing. Tussen al het indrukwekkende, subtiele en doordenderende geluids- en beeldgeweld tijdens Sonic Acts was er een nog rustpunt waar de bezoeker even op adem kon komen. In de tot een kleine ruimte getransformeerde bovenzaal van Paradiso mochten we met maximaal 8 personen naar het licht van een projector kijken. Saai? Weer iets conceptueels zeker? Ongetwijfeld, maar dat maakte Line describing a cone van Anthony McCall niet minder spannend. Het snorren van de projector, de rookwolken in de lichtbundel en de zwijgende bezoekers die heen en weer lopen en foto’s maken, met hun hoofd, handen of bovenlijf het licht raken, dat was voor mij een van de hoogtepunten. Niets ten nadele overigens van de andere artiesten en al helemaal niet van de strakke programmering en het uitstekende geluid en beeld. Soms klinkt het resultaat alleen wat minder spectaculair dan de omschrijving in het programmaboekje.

Prachtige nieuwe plaat van Dana Falconberry


Het is alweer een tijdje geleden dat ik iets over Dana Falconberry schreef. Daar is een reden voor.
Ik was erg gecharmeerd van haar eerste EP Paper Sailboat en nadat ik haar een paar keer live had gezien in Austin, Texas kon Dana voor mij eigenlijk niets meer fout doen.
Maar met haar album Oh Skies of Grey liet ze met toch een beetje in de steek. De kwaliteit van de songs liet te wensen over, de productie is erg flets- Oh Skies of Grey weet gewoon niet te overtuigen.
Gelukkig heeft Dana weer in de gaten gekregen waar ze goed in is en juist dát horen we op haar nieuwste EP: mooie, kleine luisterliedjes.
Zes van acht songs van Halletts kennen we al van oh Skies of Grey. Die songs werden voor Halletts opnieuw opgenomen ergens in Texas, maar nu zette Dana ze spontaan op de band.
Ze kreeg daarbij hulp van Gina Dvorak en Lauren McMarray en het resultaat is een prachtig intiem plaatsje.
Later deze maand ben ik in Austin, Texas en ik hoop zeker Dana weer ‘ns live te kunnen zien. Ik zal haar dan zeker complimenteren met Halletts.

MP3 Dana Falconberry – Blue Umbrella

Bosque Brown in Nederland


Zondag 7 maart kun je in Den Bosch terecht voor het fabrIQ- festival. In Willem 2, de Verkadefabriek en Plein 79 kun je bands als Megafaun en Awkward I aan het werk zien.
Ik zal ook zeker van de partij zijn, vooral vanwege Karl Blau, The Tallest Man on Earth en Tiny Vipers.
Maar ik ben er vooral toch voor Bosque Brown. Ik ben erg gecharmeerd van haar albums en was helemaal verkocht nadat ik haar vorig jaar in Austin, Texas aan het werk zag.
Mara Lee Miller heet de dame die onder de naam Bosque Brown zulke bijzondere albums uitbrengt.
Ze heeft een prachtige, bijna bezwerende stem, en weet muzikaal een prachtige sfeer neer te zetten.
Haar vorige album, Baby, is exact één jaar uit, dus je zou zeggen dat het tijd wordt voor een nieuwe plaat. Ik zal Mara Lee ‘ns vragen hoe het daarmee staat.
Overigens had Kindamuzik onlangs nog een interview met haar.
Behalve op FabrIQ is Bosque Brown ook nog hier te zien:
Zaterdag 6 maart in De Spot in Middelburg
Maandag 8 maart in Bitterzoet in Amsterdam. Daar doet ze het voorprogramma van The Tallest man on Earth, maar de Zweed is zo populair dat die show al uitverkocht is.
Op 10 maart is ze nog te zien en te horen in Brussel en op 14 maart in Gent.

MP3 Bosque Brown – Texas Sun