Het langverwachte debuutalbum van Blair is er dan eindelijk

Er rust een zware last op de schouders van Blair. En dan bedoel ik niet Tony Blair, ook al had hij het de afgelopen dagen ook niet gemakkelijk.
Nee, ik bedoel de muzikante die als Blair door het leven gaat. Haar debuut-EP Pluto werd opgepakt door de bloggers, ook door Ketelmuziek, en de hemel ingeschreven.
Terecht, want songs als Wolfboy en Mona Lisa zijn en blijven prachtig.
De verwachtingen voor het debuut-album van Blair waren hooggespannen en het is nu de vraag of ze aan de verwachtingen voldoet.
Ja en nee, zou ik zeggen. Haar debuut Die Young, een heftige titel voor een meisje dat ergens halverwege de twintig is, klinkt volwassen en biedt volop variatie. Blair wisselt dromerige en luchtige pop mooi af met iets heftiger werk. Blair heeft een uitstekende stem en er is niets aan te merken op haar begeleiders.
Die Young barst van de goede en pakkende popsongs, al is het album zo hier en daar wat wisselvallig en weet Blair de spanning niet altijd vast te houden.
Maar met songs als Paris, France, Wake Up Shake Up, Wolfboy en Kamikaze is dit een debuut waar Blair trost op kan zijn.

MP3 Blair – Paris, France

Over David Bazan en het geloof

Ik heb me altijd afgevraagd hoe het nou zit met David Bazan en het geloof. Niet dat ik daar nou nachten van wakker lig, maar het is wel zo’n gedachte die zo af en toe de kop op steekt.
De man van Pedro The Lion heeft nooit een geheim gemaakt van zijn geloof. Hij is tenslotte de zoon van een dominee. Maar hoor je dat nou ook in zijn teksten terug?
En hoe kun je als christen nu een album de titel It’s Hard to Find a Friend meegeven? I Have Found a Friend in Jesus is volgens mij de titel van een klassieker uit de gospel. Dan kun je toch nooit zonder vriend zitten?
Zelf ben ik hervormd opgevoed, al heb ik me in 34 jaar niet meer in de kerk vertoond, maar toch ben ik blijkbaar gevoelig voor dit soort dingen.
Bazan vertelde in een interview naar aanleiding van het uitkomen van zijn prachtige nieuwe album Curse Your Branches openhartig over zijn twijfels over het geloof.
Christen of geen christen, Pedro The Lion of onder eigen naam- David Bazan blijft een intrigerende muzikant.
En het goede nieuws is dat Bazan in Nederland is voor twee optredens.
Hier is hij te zien:
Vrijdag 29 januari in Ekko, Utrecht
Zaterdag 30 januari in Winston, Amsterdam

Houd Lissie in de gaten

Het kostte me aardig wat moeite om een exemplaar van de debuut-EP van Lissie te pakken te krijgen.
Voor een digitaal exemplaar moet je namelijk zijn bij de Amerikaanse vestiging van iTunes. En daar kun je nou net als Europeaan niet terecht, om allerhande ondoorzichtige redenen.
Maar met wat, legale, trucjes heb ik Why You Runnin’ toch kunnen bemachtigen en de plaat is al die moeite meer dan waard.
Lissie Maurus is een getalenteerde songschrijver met een dijk van een stem. Haar debuut kwam eind vorig jaar uit op Fat Possum.
Ze vroeg Bill Reynolds van de Band of Horses om de EP te produceren en deze haalde vervolgens zijn maatje Tyler Ramsey aan boord.
Alleen al de aanwezigheid van Tyler Ramsey lijktg me een aanbeveling. Maar het zijn toch vooral de songs en de stem van Lissie die Why You Runnin’ zo bijzonder maken.
Die stem heeft wel wat weg van die van Neko Case, maar is ook vol soul. Gelukkig is Lissie niet de zoveelste Adele of Amy Whitehouse- soundalike.
‘Lissie writes mesmerizing backroads tales and belts them out in a big, knockout voice somewhere between Lucinda Williams and Neko Case’, las ik ergens en beter kan ik het eigenlijk niet omschrijven.
De songs kunnen zo hier en daar wat sterker en spannender, al kun je je natuurlijk nooit een buil vallen aan een cover van Wedding Bells, dat we vooral van Hank Williams kennen.
Ik heb zo’n idee dat we nog veel gaan horen van deze dame.

Mooi nieuw werk van Tracy Shedd

Zo af en toe tref ik iets leuks aan in de mailbox van Ketelmuziek. Zoals een nieuwe EP van Tracy Shedd. En daar doe je mij altijd een plezier mee.
Tracy Shedd maakt al jaren prachtige albums. Haar eerste CD’s voor het illustere Teenbeat- label waren heerlijk minimaal en introspectief. Als ik nu weer ‘ns naar haar album Blue luister valt me op hoeveel de plaat schatplichtig is aan Tracy Thorn’s A Distant Shore.
Tracy Shedd is in de loop der jaren muzikaal gegroeid. Dat was al te horen op Cigarettes & Smoke Machines, dat ze in 2008 uitbracht, maar ook zeker op EP EP88. Onhandige titel, zeg.
Naast de gitaar is er nu een belangrijke rol voor de piano weggelegd.
EP88 bevat vijf sfeervolle songs, stuk voor stuk prachtig opgebouwd, met een hoofdrol voor de bezwerende vocalen van Shedd.
Mij ontgaat het volledig waarom het deze dame niet lukt een breder publiek te vinden voor haar muziek. Aan Ketelmuziek zal het zeker niet liggen.
EP88 komt overigens volgende maand uit bij Eskimo Kiss Records.

MP3 Tracy Shedd – City At Night

Dankzij Embryo geen blauwe maandag


Maandag 18 januari begon voor mij nogal somber. Letterlijk, want toen ik opstond deed het licht het niet en ook bleek het elektrische scheerapparaat niet te werken. Een stroomstoring, dus ontbijten bij kaarslicht zonder thee en radio. Gelukkig was de storing aan het einde van de dag hersteld en kon ik een herinneringsmail op mijn pc lezen van het Embryoconcert dat diezelfde avond in Occii zou plaatsvinden. Embryo is al een kleine 40 jaar actief en bestaat anno 2010 uit acht muzikanten waaronder oerlid Christian Burchard. De achtkoppige bezetting telt twee violisten, een fluitist, een gitarist en oudspeler, twee vibrafonisten waarvan er een ook drumt, een zanger en een drummer die ook toetsen, vibrafoon en trombone speelt. Zij spelen eerst twee lange Arabisch/Oosters getinte stukken met jazz- en folkinvloeden, om daarna over te gaan op electrische gitaren en toetsen voor een stevige rockjam die in de buurt komt van Amon Düül II, een andere krautrockband die eind jaren zestig is begonnen. Het is overigens vreemd dat Julian Cope in zijn enthousiasmerende boek Krautrocksampler weinig aandacht besteedt aan Embryo (waarschijnlijk niet “kosmisch” genoeg?). Als ik alleen op zijn favorieten was afgegaan zou ik een mooi concert hebben gemist. Goed dus dat ze nog steeds actief zijn en de bezoekers van Occii weten te verrassen (en dat op blue monday) met een spannende mix van rock, jazz en niet-westerse invloeden: de hokjesgeest moet waaien, of zoiets. Voor een uitgebreid verslag van het Embryo concert en nuttige achtergrondinformatie verwijs ik naar het Frankfurt log van Gonzocircus.

Northern Portrait: genie of copycat?

Terwijl iedereen de mond vol heeft van Vampire Weekend en Yeasayer dreigt een van de meest bijzondere releases van dit moment over het hoofd te worden gezien. En dan bedoel ik Criminal Art Lovers van Northern Portrait. Het album is van begin tot eind echt waanzinnig catchy. Ik draai het vandaag geloof ik al voor de vierde of vijfde keer.
Het is jammer dat ik geen auto heb, want Criminal Art Lovers zal het op de snelweg ook te gek doen.
Dit is een heerlijk album dat ik iedereen van harte aan kan raden, maar ik kan dat stemmetje in m’n achterhoofd maar niet het zwijgen opleggen dat zegt: “deze jongens doen gewoon The Smiths na.”
Want, ja, die lekkere jangle lijkt verdacht veel op het gitaarwerk van Johnny Marr. En Stefan Larsen is natuurlijk niet zo’n begenadigde zanger als Morrissey, maar er zijn regelmatig momenten dat je zou zweren dat je naar de Mozzer zit te luisteren.
Maar de songs die deze Deense jongens schrijven zijn ijzersterk en Criminal Art Lovers overleeft wat mij betreft probleemloos meerdere draaibeurten achter elkaar.
Mijn gedachten over Criminal Art Lovers zijn een beetje dubbel, maar voorlopig zijn songs als Crazy, Life Returns to Normal en Murder Weapon niet uit m’n brein te branden.

MP3 Northern Portrait – When Goodness Falls

 

Blue Monday 2010

Maandag 18 januari is het weer Blue Monday. Het zal naar verwachting de meest deprimerende dag van het jaar zijn.
De psycholoog Cliff Arnall berekende ooit op wetenschappelijke wijze dat de derde maandag van januari de meest deprimerende dag van het jaar is.
Dat heeft voor een deel met het weer te maken, maar ook met het feit dat mensen dan vaak nog blut zijn van de feestdagen. Bovendien realiseren mensen zich in de derde week van januari dat er niets terecht is gekomen van hun goede voornemens.
Net als vorig jaar besteedt Ketelmuziek aandacht aan deze bijzondere dag. Want welke muziek hoort bij Blue Monday? En dan bedoel ik natuurlijk niet New Order.
Nee, ik denk dan meer aan Dolorean, de Red House Painters of iets van de Ashtray Hearts.
Maar de keus voor de Blue Monday- soundtrack is gevallen op J. Tillman, een muzikant voor wie de deur bij Ketelmuziek altijd open staat.
Het toeval wil namelijk dat Tillman deze maand bij Western Vinyl een 7” uitbrengt met twee nieuwe nummers, Wild Honey Never Stolen en Borne Away On A Black Barge.
Beide songs zijn weer prachtig.
Veel sterkte in ieder geval op Blue Monday.

MP3 J. Tillman – Wild Honey Never Stolen

Take a closer listen: favoriete geluiden


Sneeuw die zachtjes tegen een glazen raam valt, het vullen van een badkuip, lopen op gravel, wind die door de bomen waait, de schreeuw van een zeemeeuw. Dit zijn zomaar wat geluiden die je meestal onbewust registreert maar niet echt hoort. Ik haal deze geluiden uit het op miniformaat uitgegeven boek Take a closer listen van Rutger Zuydervelt. Ditmaal dus geen muziek maar een lijst en soms korte omschrijvingen van favoriete geluiden, met bijdragen van onder meer Taylor Dupree, Aaron Martin en Nate Wooley. In zijn introductie vertelt Rutger over soundwalks die Andra McCartney organiseert. Het idee van deze wandelingen is om een vaste route te kiezen die je meerdere malen aflegt om zo een geluidsbeeld te krijgen van alles wat je onderweg hoort. Een ander favoriet geluid in Take a closer listen is regen op een tentdak. Daar ben ik het helemaal mee eens, want dat heb ik toevallig vorig jaar opgenomen tijdens een bezoek aan het Nickelsdorf jazzfestival in Oostenrijk. Bijgeluiden: vogels en gesnurk van een kampeerder.Voor geïnteresseerden, het boekje is in een oplage van 250 verschenen en te bestellen bij Rutger, net als al zijn muziek. Tips: de mini cd Ghost lanes met Gareth Davis op contrabasklarinet en Blank grey canvas sky (Peter Broderick en Machinefabriek).

Over Thao en Hollandse ergernissen

Het kost me veel moeite om, na een verblijf in het buitenland, weer wat enthousiasme op te brengen voor Nederland.
Ik ben nu weer terug in het land na zo’n twee en een halve week in een zonnig Aziatisch land en er is weinig in Nederland waar ik met niet aan erger.
Ik erger me dood aan onze regering, aan de premier, aan het eindeloze getelefoneer in het openbaar, aan de afzichtelijke snowboots en Zuid Amerikaanse mutsen om me heen, aan de mede-reiziger die smakelijk zijn bruine boterham met chocopasta op zit te peuzelelen.
En ik vind het veel en veel te koud. Hoe zit het eigenlijk met opwarming van de aarde, die Al Gore ons heeft beloofd?
Gelukkig zijn er de komende periode wat optredens waar ik naar uit kan kijken. Zo zijn Fanfarlo, David Bazan en Laura Veirs later deze maand in ons land te bewonderen.
En komende zondag, 17 januari, is Thao voor één show in ons land. Ze is dan te zien in Db’s in Utrecht.
Ik heb me nooit echt verdiept in het werk van Thao Nguyen en haar band Get Down Stay Down, maar wat ik van haar heb gehoord is bijna altijd de moeite waard.
Zo is een belangrijke rol voor haar weggelegd op het album van het Portland Cello Project dat vorig jaar uitkwam. Het grootste deel van het album is instrumentaal, zoals je misschien wel verwacht had met een dergelijke bandnaam. De vier nummers waarin Thao’s prachtige stem is te horen zijn de hoogtepunten van het album.
Dan moet ik komende zondag de kou maar trotseren voor Thao.

MP3 Portland Cello Project featuring Thao – Tallymarks