Een avondje Portland in Amsterdam


Het was een mooie avond in Paradiso.
Op zaterdag 19 september waren daar Al James van Dolorean, Richmond Fontaine en Neko Case te zien.
Ik heb Richmond Fontaine vaak live gezien, maar de band klonk nu anders dan de eerdere shows. Vooral onder invloed van het nieuwe album We Used to Think the Freeway Sounded Like a River heeft de band van Willy Vlautin haar livegeluid wat aangepast. De band klonk “muzikaler”, de verhalen van Vlautin zijn wat naar de achtergrond verdwenen.
Zo had Willy geen zin om I Fell Into Painting Houses in Phoenix, Arizona te spelen, omdat hij dat een veel te depressieve song vindt. Nu zijn die deprimerende songs van Richmond Fontaine, zoals The Janitor en Casino Light nu juist mijn favoriete momenten van Richmond Fontaine.
Maar de band klonk uitstekend, had er echt zin in, dus ik heb ze maar vergeven dat ze mijn favoriete songs niet speelden.
Voor Richmond Fontaine het podium betrad speelde Al James (foto) van Dolorean een korte set.
Zijn ingetogen, melancholieke songs maakten indruk. James speelde een aantal songs die we al van de albums van Dolorean kennen, maar liet ook al wat nummers horen die op het nieuwe album van de band komen te staan.
Na zijn optreden stond ik nog wat met James te praten en hij vertelde me dat het album begin volgend jaar uitkomt bij Partisan Records, het label dat ook Deer Tick uitbrengt.
Dolorean voelt zich volgens James hier beter thuis dan op Yep Roc, dat tot nu toe hun albums uitbracht.
Al James beloofde me snel weer onze kant op te komen met de volledige band.
Het nummer dat je hieronder kunt beluisteren, Fools Gold Ring, duikt misschien wel op op het nieuwe album van Dolorean, maar deze versie komt van een CD-tje dat James in eigen beheer maakte en bij zijn optredens verkoopt.
Het optreden van Neko Case in de grote zaal van Paradiso was uitstekend, maar verbleekte toch een beetje bij de passie en overtuigingskracht die Willy Vlautin en Al James eerder in de kleine zaal hadden laten zien.

MP3 Dolorean – Fools Gold Ring

Incubate 2009 deel 2: avontuurlijke muziek in Paradox van Amolvacy, Knalpot en Tujiko Noriko


Voor avontuurlijke artiesten op Incubate moest de bezoeker op zondag in Paradox zijn, het fameuze Tilburgse jazz- en improvisatiepodium. Een dag eerder ontbrak het avontuurlijke karakter bij optredens van Troum en Jandek nog grotendeels en kregen de bezoekers herhalingsoefeningen voorgeschoteld. Voor de liefhebbers kan dat een feest van herkenning zijn, maar voor de neutrale bezoeker is het niet meer dan curieus. Gelukkig is er zondag heel wat meer te genieten bij zangeres en laptopper Tujiko Noriko. Haar ingetogen zang (a la Björk zonder de uithalen en de overdreven maniertjes) en het subtiele gebruik van elektronica leveren fraaie popsongs met een experimenteel tintje op. Avant-pop volgens de festivalgids en dat klopt vrij aardig.. Daarna is het de beurt aan Knalpot (Raphael Vanoli en Gerri Jäger) voor het betere beukwerk waar de energie en de inventiiteit vanaf druipt. Het duo speelt en mix van jazz, noise, elektronica en improvisatie waarbij de vonken in het rond spatten. Hun miniLP/cd Serious outtakes is zeker de moeite waard maar legt het af tegen hun live geluid. Eerder deze maand speelde Knalpot al een geweldige set in de bovenzaal van Paradiso tijdens de Night of the unexpected. Daar kon Talibam!, het drums en keyboard duo uit New York, dat tegelijkertijd in de grote zaal stond absoluut niet aan tippen. Ga Knalpot zien en horen als ze in de buurt zijn.
Ook het trio Amolvacy maakt een vitale indruk met hun sterk ritmische muziek (genre aanduiding: avantgarde, experimental, folk). Ik kwam binnen lopen toen twee drummers tekeer gingen en de zangeres erboven uit probeerde te komen. Het deed mij qua sfeer denken aan new wave en post-punk uit het begin van de jaren 80 (This Heat). Naast furieus drumwerk is er ruimte voor rustpunten op de viool, cello en trompet en maakten we kennis met de prachtige klank van een zeeschelp waarin werd geblazen. Een bijzondere band, maar dat is niet zo vreemd met als leden Aaron Moore (Volcano The Bear), Dave Nuss (No Neck Blues Band) en Sheila Donovan (Laboratory Theater Company). Hun meest recente album heet A La Lu La en is verschenen op doorzichtig vinyl.

De foto van Sheila Donovan is gemaakt door Jan Rijk.

Nieuw Album At Swim Two Birds


‘Nocturnal Confessionals from the Voice of the Montgolfier Brothers’ staat er op de sticker op het nieuwe album van At Swim Two Birds. Een mooie omschrijving van Before You Left, lijkt me.
Roger Quigley vormde samen met Mark Tranmer de Montgolfier Brothers. Na een handjevol albums gingen de heren elk een andere kant op en Quigley brengt zijn materiaal sindsdien uit onder de naam At Swin Two Birds, genoemd naar een boek van Flann O’Brien.
Net als de twee vorige albums van At Swim Two Birds (@Swim2Birds voor de SMS-generatie) heeft Before You Left een kaal en minimaal geluid waardoor de vocalen van Quigley en de teksten over het einde van een relatie alle aandacht krijgen.
“Before you left I told myself this is a good thing/The time and space to sort myself out”, is de eerste zin van het album en dit zet de toon voor de rest van Before You Left.
Het tempo van de songs ligt laag en ook het onderwerp maakt Before You Left geen lichte kost. Maar Quigley zet een prachtige sfeer neer en juiste deze sfeer maakt dit de ideale muziek voor late nachten.

MP3 At Swim Two Birds – I Must Be Losing You

Incubate 2009 deel 1: folk in de Pauluskerk


De bezoekers van het Incubate festival in Tilburg (13 tot en met 20 september) konden kiezen uit een kleine 200 optredens. Daarnaast waren er tentoonstellingen en veel aandacht voor Hermann Nitsch, de Oostenrijkse kunstenaar die met schilderijen, films en een door hem zelf geregisseerde Aktion van de partij was. Maar het was mij vooral om de muziek op Incubate te doen. Daarvoor moest je niet zozeer bij Nitsch zijn: het snerpende kabaalorkest (fluitjes, ratels, blazers en synthesizer) die de indringende acties tijdens de performance accentueerden, was letterlijk oorverdovend. Nee, dan liever de serene rust van de muziek die in de Pauluskerk klonk. Jessica Bailiff (basgitaar) en Annelies Monseré (piano, keyboard) spelen mooie, breekbare songs die af en toe wordt ondersteund door een drummer die voorkomt dat het optreden te zweverig wordt. Meestergitarist James Blackshaw (foto) bracht de bezoekers zondagmiddag in een meditatieve stemming met zijn ragfijne spel. Het lijkt hem geen enkele moeite te kosten om de 12-snarige gitaar vlekkeloos te laten klinken. Hoewel hij is geïnspireerd door John Fahey is zijn spel minder confronterend. Mooier, maar ook iets vlakker, met minder pieken en dalen. Eerder op de zondag was het Deense trio :Of The Wand & The Moon: in de kerk te horen met een wonderlijke combinatie van folk en pop. Het is een soort easy listening folk zonder de ijzersterke melodieën van bijvoorbeeld Devendra Banhart of de broeierige sfeer van Bill Callahan’s folk noir. Opvallend is dat de kerk volzit met voornamelijk in het zwart geklede bezoekers die waarschijnlijk fans zijn van de band. Misschien zijn de teksten heel diepzinning, maar uit de muziek zou je niet opmaken dat het hier gaat om donkere, obscure neofolk zoals het als altijd zeer informatieve programmaboekje beweert. Heel wat opbeurender en aardiger was het duo Rue Royale met hun charmante folksongs. Café Weemoed bood de ideale ambiance voor de songs van Ruth en Brookln Dekker. Ook dit jaar was Incubate (voorheen ZXZW) weer een sfeervol en gevarieerd geheel waar ik uiteraard heel veel heb gemist (Finn. en Cam Deas, om twee namen te noemen), maar je kunt beter teveel dan te weinig keus hebben. Volgend jaar ben ik er weer bij.

De foto hierboven is gemaakt door Jan Rijk. Op zijn site staan meer mooie voorbeelden van concert- en andere foto’s in binnen- en buitenland.

Eindelijk is het dan zo ver: Laura Gibson in Nederland


“Maar wanneer komt Gibson nou eens deze kant op voor wat optredens?” schreef ik ooit.
Nu is het dan eindelijk zo ver. Laura Gibson is komende woensdag 23 september te zien in Paradiso, op 15 november staat ze in Roepaen en, alsof dat niet genoeg is, komt ze in december terug voor optredens in Utrecht en Groningen.
Ik had het geluk dat ik Laura dit jaar en vorig jaar een aantal malen live aan het werk heb kunnen zien in Austin, Texas.
Ze is allesbehalve een podiumbeest, is wat tuttig gekleed (sorry Laura) en communiceert tijdens het optreden weinig met het publiek.
Maar door haar presentatie op het podium, wat verlegen, onwennig, krijgen haar verstilde songs live extra zeggingskracht en wordt een optreden van Laura Gibson een bijzondere gebeurtenis. Ik ben er komende woensdag zeker bij. Jij ook?

MP3 Laura Gibson – Come By Storm

Over Prefab Sprout en Dylan Mondegreen


Daar keek ik nou een beetje van op: een nieuw album van Prefab Sprout.
Let’s Change the World with Music heet de CD. Ik had eerlijk gezegd niet verwacht dat Paddy McAloon (foto) nog met iets nieuws op de proppen zou komen. Hij vecht al jaren tegen een ziekte die zowel zijn gezichtvermogen als zijn gehoor aantast. Het album I Trawl the Megahertz uit 2003 was tot op heden zijn laatste muzikale teken van leven.
Maar Let’s Change the World with Music blijkt een album te zijn dat McAloon solo opnam in 1993. Het was de bedoeling dat het de opvolger van Jordan: The Comeback zou worden, maar het album heeft nooit het daglicht mogen zien. Tot nu toe.
Ik hoor Let’s Change the World with Music nu voor de eerste keer en het is wel even wennen.
De songs hebben de kwaliteit die je van Prefab Sprout verwacht en McAloon is hier vocaal in topvorm. Maar de instrumenten klinken wel erg ingeblikt. Misschien moet ik de plaat gewoon wat vaker beluisteren.
Het Noorse Dylan Mondegreen heeft duidelijk goed naar de albums van Prefab Sprout geluisterd.
Dat hoorde je al op While I Walk You Home en voor hun nieuwe album The World Spins On greep de band ook weer terug naar de erfenis van Paddy McAloon.
De band maakt heerlijke lichtvoetige pop die ijzersterk in elkaar zit en songs die je na één keer beluisteren al niet meer uit je kop krijgt. Ik vraag me af en er in ons land wel een markt is voor dit soort werk, maar ik ben zelf van gecharmeerd van deze Noren.
The World Spins On kent in de vorm van (Come With Me To) Albuquerque zelfs een loflied op Paddy McAloon.

MP3 Dylan Mondegreen – (Come With Me To) Albuquerque

Jason Molina en Will Johnson samen op één album


Op een 100% legale manier is een exemplaar van het album van Jason Molina en Will Johnson op mijn bureau terecht gekomen.
Ik heb nog geen songtitels, het album heeft zelfs nog geen officiële naam, maar het is zo mooi dat ik het jullie niet wil onthouden.
Molina en Johnson kwamen al in 2008 samen om songs te schrijven en ze op te nemen.
Het resultaat van die ontmoetingen komt later dit jaar dan eindelijk uit. Zoals je al een beetje zou kunnen verwachten als je het werk van Magnolia Electric Co. en South San Gabriel kent is dit geen vrolijk album en het past beter bij de late herfst dan bij de Indian Summer die we nu beleven.
Het is natuurlijk een gedroomde combinatie, Molina en Johnson, en de plaat overstijgt de verwachtingen die je van een dergelijke samenwerking zou kunnen hebben.
De mannen lijken het beste uit elkaar te halen.
In november 2009 zijn de heren samen in ons land voor wat optredens.
Ik kijk er nu al naar uit.

MP3 Jason Molina & Will Johnson

Is het nou Jessica Bailiff of Shannon Wright?


Ook ik ben wel ‘ns in de war. Het zal wel met de leeftijd te maken hebben. Zo was ik druk bezig om iets te schrijven over het erg mooie nieuwe album van Shannon Wright, Honeybee Girls. Ik wilde het op tijd af hebben omdat ik in de veronderstelling was dat Shannon komend weekend in ons land zou optreden. En daar wilde ik wat aandacht aan besteden.
Maar in mijn enthousiasme heb ik Shannon Wright en Jessica Bailiff door elkaar gehaald.
Geen van beide dames maakt erg laagdrempelige muziek, maar hun aanpak en geluid verschilt toch echt wel.
Want het is Jessica Bailiff die de komende dagen op de Nederlandse podia te zien zal zijn, samen met de al even getalenteerde Annelies Monseré. Bailiff maakt al jaren prachtige muziek, aanvankelijk vaak in samenwerking met de mensen van Low en uitgebracht op Kranky. Maar zo langzamerhand heeft ze steeds verder losgemaakt van Low en Kranky en zoekt ze steeds meer haar eigen weg in de muziek.
Ik ben benieuwd hoe dat live gaat klinken.
Bailiff en Monsere zijn hier te zien:
Vrijdag 18 september Theater Kikker, Utrecht
Zaterdag 19 september Incubate Festival, Tilburg
Zondag 20 september Patronaat, Haarlem

MP3 Jessica Bailiff – A Million Things to Do

It Feels So Good When I Stop.


Een man slaat zichzelf meerdere malen op z’n hoofd met een hamer.
“Waarom doe je dat toch? ”, vraagt iemand.
“Omdat het zo’n heerlijk gevoel is als ik er mee stop”, is het antwoord.
Dat is in een paar woorden het verhaal achter de titel van het boek van Joe Pernice, It Feels So Good When I Stop.
In het boek vertelt Pernice het verhaal van de anonieme hoofdpersoon, in wie je al snel Joe Pernice zelf herkent, en de teloorgang van zijn relatie met Jocelyn.
In het boek wisselen de scènes van de start, de gouden tijden en het aflopen van de relatie met Jocelyn zich af met het leven van de hoofdpersoon na de relatie
Hij woont dan tijdelijk in het huis van zijn zus, haar relatie is ook al op de klippen gelopen, en klimt langzaam maar zeker uit een diep dal.
Die wisseling van scènes werkt wel eens wat vermoeiend. En zeker als Pernice in de tweede helft van het boek Marie introduceert, een fascinerend type met een bijzonder verhaal, zou je willen dat hij haar een grotere rol geeft in het boek, maar voor je het in de gaten hebt zit je in een minder boeiende passage over zijn tijd met Jocelyn.
Dat Pernice kan schrijven weten we natuurlijk van zijn songs en zijn verhaal over Meat is Murder dat in de 33 1/3-serie verscheen.
It Feels So Good When I Stop is dan ook goed geschreven, leest lekker weg, de dialogen zitten goed in elkaar en Pernice zet types van vlees en bloed neer die je ook nadat je hebt boek hebt dichtgeslagen bijblijven.
Het is ook een boek vol muziek en het is aan te raden om de CD die Pernice als begeleiding bij het boek uitbracht bij de hand te houden.
Dan lees je deze passage: I couldn’t stop singing the line “What’s so bad about dying?” from the Plush tune “Found a Little Baby”. It was driving Jocelyn crazy.
“Thanks”, she said, without looking up from her Harper’s. “I used to like that song”.
“Sorry”. I clammed up up for about thirty seconds and resumed speed-reading Emerson’s complete works from a cinder-block-sized Norton Anthology of American Literature open on my kitchen table. “
En dan kun je vervolgens de versie van Pernice van “Found a Little Baby” beluisteren.

MP3 Joe Pernice – Found a Little Baby

Downloading is Killing Music- maar is dat wel zo.


Misschien is het niet verstandig om het hier te bekennen, maar ik ben een enthousiaste downloader. Uit onderzoek bleek onlangs wel dat downloaders over het algemeen ook flinke muziek-kopers zijn en dat geldt absoluut ook voor mij. Downloads passen gewoon binnen een eindeloze nieuwsgierigheid en gulzigheid naar nieuwe muziek. En vaak gebeurt het dat ik een CD koop na de download ‘ns goed beluisterd te hebben.
Zo ging dat ook met het album van The Weather Station. The Weather Station is een beetje een onhandige en nietszeggende bandnaam die bij mij helaas associaties oproept aan The Weather Report.
Het album The Line van The Weather Station was me niet opgevallen toen het eerder dit jaar werd uitgebracht, ongetwijfeld ook vanwege die naam. Onterecht, want The Line is prachtig.
The Line heeft een kaal, minimaal geluid waarbij de hoofdrol is weggelegd voor de banjo en de stem van Tamara Lindeman. De songs zijn allen van haar hand en ze nam bijna alle instrumenten voor haar rekening.
De melancholie viert hoogtij op The Line, al heeft het album ook iets berustends
Tamara haalde de inspiratie voor het album duidelijk uit een donkere periode in haar leven.
Zo hier en daar wordt Tamara Lindeman de vrouwelijke tegenhanger van Bon Iver genoemd en die vergelijking is niet helemaal uit de lucht gegrepen.
Net als bij Bon Iver leveren de pijnlijke ervaringen van Lindeman iets prachtigs op.
The Line is geen makkelijke kost, maar even doorluisteren is hier absoluut de moeite waard.

MP3 The Weather Station – East