Jessica Lea Mayfield in Nederland en België


Een van de beste optredens die ik in Austin, Texas heb gezien was dat van Jessica Lea Mayfield. De piepjonge Mayfield, negentien jaar nog maar, debuteerde vorig jaar ijzersterk met With Blasphemy So Heartfelt, een album dat ze onder de vleugels van Dan Auerbach van de Black Keys opnam. Ik was erg benieuwd hoe ze het er live vanaf zou brengen en ik was erg onder de indruk.
Jessica Lea Mayfield werd begeleid door de fantastische gitarist Richie Kirkpatrick en een iets minder getalenteerde drumster, die vooral erg hard kon slaan. Kirkpatrick zorgde voor het indrukwekkende gitaartapijt. Erg spraakzaam was Mayfield niet, maar songs als Kiss Me Again en I’m Not Lonely Anymore stonden als een huis. Dat was niet alleen te danken aan het gitaarspel van Kirkpatrick, maar ook aan de stem en uitstraling van Mayfield.
Vanaf komende maandag is Jessica Lea Mayfield in België en Nederland voor een aantal optredens.
Hier is ze te zien:
Maandag 30 maart Tivoli De Helling, Utrecht
Dinsdag 31 maart Paradiso, Amsterdam
Woensdag 1 april Rotown, Rotterdam
Vrijdag 3 april Muziekodroom, Hasselt
Zaterdag 4 april Ancienne Belgique, Brussel

Ryan Adams, de Shins, Bill Callahan, The Mountain Goats, The New Pornographers en Death Cab for Cutie coveren Merge-artiesten


We hebben het hier al ‘ns gehad over de de CD-serie Score! die uitgebracht wordt om het 20 jarig bestaan van Merge Records te vieren. Deze serie is alleen verkrijgbaar als je voorintekent, maar twee deeltjes zijn ook los te koop.
Als eerste is dat de CD met covers van Merge-artiesten.
Het label is er in geslaagd om een indrukwekkende club artiesten bij elkaar te vinden die aan de slag gaan met nummers van bijvoorbeeld The Magnetic Fields, Lambchop, East River Pipe en Superchunck.
Ryan Adams, de Shins, Bill Callahan, The Mountain Goats, The New Pornographers en Death Cab for Cutie leveren allemaal prachtige bijdragen. En dan pik ik er zo maar een paar namen uit, het album bevat opvallend weinig zwakke nummers. Smog’s Bill Callahan gaat aan de slag met een nummer van Versus.
Twee mooie duetten kent het album- één van The National en St. Vincent en de minder voor de hand liggende combinatie van Jens Lekman en Tracy Thorn.
Dit soort tribute-albums kunnen nog wel ‘ns wisselvallig zijn, maar dit is hier dus absoluut niet het geval. Het album komt op 7 april uit.
Deze week vielen ook de delen 3 en 4 van de Score!-serie in de bus. Voor deze deeltjes maakten respectievelijk Yo La Tengo’s Georgia Hubley en de meesterkok David Chang een keus uit alle songs die Merge heeft uitgebracht in die 20 jaar. Dus daar zal ik ook nog wel op terugkomen.

MP3 Bill Callahan – Santa Maria

Good Feeling Music


Ook in de USA staan de kranten vol met nieuws over de kredietcrisis. Maar tijdens SXSW merk ik er eerlijk gezegd weinig van. Er staan nog meer acts geprogrammeerd dan vorig jaar en van een gebrek aan sponsors merk ik ook niet veel.
Het enige waar ik het tot nu toe aan merk is aan de ‘big bag’. Dit is een inderdaad grote tas die de mensen uit de journalistiek en industrie aan het begin van het festival uitgereikt krijgen. De ‘big bag’ zit vol met tijdschriften, cd’s, een verdwaald condoom en vooral veel foldermateriaal.
De afgelopen jaren was deze tas zo vol en zwaar dat je er echt een hernia aan overhield. Maar dit jaar was de tas opvallend lichter. Maar ook nu verdween meer dan helft van de inhoud in de prullenbak.
De sponsors kom je vooral tegen bij de dagshows. Deze spelen zich buiten het officiele programma af en dit zijn optredens die georganiseerd worden door tijdschriften, platenlabels, radiostations of bedrijven. Ik heb het dagprogramma in de loop der jaren zien groeien en inmiddels is het waarschijnlijk groter dan het officiele programma.
Zo was ik vrijdag op een ‘party’ om daar Mirah te zien, terwijl ik een paar blokken verderop kon genieten van DM Stith, Dent May, Grampall Jookabox en Bosque Brown.
Deze parties vonden plaats achter een alternatieve boekenzaak en een galarie.
Zoals bijna altijd bij dit soort feestjes was er weer volop gratis bier aanwezig.
Toen ik tussen twee optredens door even door de buurt wandelde stuitte ik op nog twee parties: een bij een tuincentrum en een feestje van de Deense delegatie.
Daar kon ik nog even meegenieten van de set die Efterklang speelde onder een partytent bij een woonhuis. Ik heb me ooit met veel pijn en moeite voor een recensie door van hun albums heengewerkt, maar live werkt hun muziek een stuk beter.
Een van de aardigste dingen die ik die middag zag was Dent May (foto). De jongeman uit Mississippi met de grote bril maakte heerlijke pop, echte ‘Good Feeling Music’, zoals ook het album van Dent May heet. Het geheel heeft een hoge lulligheidsfactor en dat wordt nog ‘ns vertrekt door het instrument dat May bespeelt: de ukulele.Maar songs als God Loves You, Michael Chang en College Town Boy zijn heerlijk aanstekelijk en op een warme mniddag als deze onweerstaanbaar.
Dent may, ja het is zijn echte naam, is in april in ons land. Mis hem niet.
Hier is hij te zien:
9 april Bitterzoet Amsterdam
10 Apr Motel Mozaique Rotterdam

MP3 Dent May – God Loves You, Michael Chang

Bloggers Are Now in Charge


SXSW is geen festival zoals Lowlands of Pinkpop. SXSW is meer een uit zijn krachten gegroeide muziekbeurs. Je hebt aan de ene kant de eindeloze stroom bandjes die de stad omtoveren in een heksenketel van herrie en massa’s mensen, maar zodra je het Convention Centre binnenstapt kom je in een andere wereld terecht.
Natuurlijk, ook hier zijn optredens te zien. Maar hier worden ook zaken gedaan, wordt er gesproken over de toekomst van de muziek.
Zo was ik op donderdagmorgen bij een panel over weblogs. De mensen achter illustere blogs als Aquarium Drunkard, Brooklyn Vegan, Donewaiting en Out The Other mochten zich buigen over het thema” Bloggers Are Now in Charge” .
Belangrijkste conclusie was misschien wel dat deze bloggers geen echte praters zijn. De discussie verliep soms erg moeizaam
Maar uiteindelijk werden er wel wat aardige dingen gezegd over waar de bloggers hun inspiratie en informatie vandaan halen en werd er vooral ook stilgestaan bij het verschillen tussen blogs en de “traditionele” muziekjournalistiek.
Zo constateerden de bloggers dat je op weblogs over het algemeen positieve en enthousiaste verhalen tegenkomt over bands en albums, terwijl er in de papieren pers ook nog wel ‘ns flink gezeken wordt over een artiest of plaat. Ook lijkt de tijd van de recensies van 2 A4-tjes achter ons te liggen als je het aan de weblogs overlaat.
Er werd ook wel vastgesteld dat weblogs de neiging hebben om zich allemaal tegelijk op dezelfde artiest te storten.
Dat gebeurde bijvoorbeeld met J. Tillman (foto), die toevallig later die dag optrad in de Red Eyed Fly. In Paradiso was hij onlangs nog te zien met Pearly Gate Music. Vooral de songs van Tillman’s nieuwe album Vacilando Territory Blues klonken fantastisch door de begeleiding van de band. Maar vanmiddag mag Tillman het alleen doen en dat gaat hem goed af. James Blues en Fistborn verliezen niets van hun zeggingskracht nu Tillman alleen op het podium staat.
Het lijkt er overigens op dat hij hetzelfde shirt aanheeft als twee weken geleden in Paradiso. Ik herken het aan de scheur in de rechtermouw.

Grant Hart aan de sjoelbak


The Hole in the Wall is een niet al te grote kroeg vlak bij het terrein van de universiteit van Austin, Texas. Al vele jaren organiseert The Hole in the Wall onder de naam Swollen Circus aan de vooravond van SXSW een avond vol met bands.
Vorig jaar was ik er voor het eerst en toen traden onder andere Scott McCaughey van de Minus 5 en Syd Straw op. Straw werd begeleid door de heren van REM. Ze waren toch in de stad.
Deze avond lijkt een beetje een retro thema te hebben. Zo worden behalve Grant Hart en Freedy Johnston ook de Blue Aeroplanes verwacht.
Dinsdag 17 maart viert men in de USA St. Patrick’s Day en dat is, vooral voor studenten, reden om zich vol te laten lopen met bier. Groen bier, bij voorkeur. Bovendien is het deze week Spring Break, dus kunnen de studenten rustig hun roes uitslapen na al dat groene bier. The Hole in the Wall loopt dan ook flink vol met twintigers, maar het programma lijkt niet aan hen besteed te zijn en ze zoeken snel een plekje buiten gehoorafstand van de muziek.
Helemaal ongelijk geef ik ze niet. Freedy Johnston (foto) klinkt inderdaad niet echt van deze tijd. Op het podium staat en club kale of kalende heren die zo voor de huisband van Omroep Max door kunnen gaan. Maar rocken kunnen ze wel. Freedy’s klassieker Perfect World klinkt nog steeds uitstekend. Maar de Kinks- cover die hij daarna speelt had hij beter achterwege kunnen laten.
Een fan van Hüsker Dü ben ik nooit geweest. Ik heb dan ook geen heilige eerbied voor alles dat met de band te maken heeft. Gelukkig maar, want anders was ik waarschijnlijk in tranen uitgebarsten bij het optreden van Grant Hart. Al te best was het niet. De beste man ging halverwege zijn show nog wat CD’s uitdelen van Hüsker Dü, waarschijnlijk om even te nadruk te leggen op zijn legendarische status. Het moch niet helpen.
Later zich ik Grant druk bezig bij het shuffleboard van de kroeg, een soort sjoelbak.
Wie had dat ooit kunnen denken- Grant Hart, een van de smaakmakers van de pop van de jaren ’80, aan de sjoelbak.
Nee, dan maakten de Blue Aeroplanes een veel beter indruk. De band en vooral zanger Gerard Langley gingen nog even fel tekeer als altijd. Langley spuugt zijn teksten in de microfoon in bijvoorbeeld het aanstekelijke 25 Kinds of Love. Erg indrukwekkend.
Dat geldt ook voor The Silos. Ik heb wel ‘ns het idee dat men in Nederland niet echt weet wat we aan moeten met The Silos. Ze vallen een beetje tussen de wal en het schip, tussen het label ”alternatief” en het label “ americana” . Ik heb de band van Walter Salas-Humara nu een aantal malen live aan de gang gezien en was steeds weer erg onder de indruk. Ook vanavond. Salas-Humara is een uitstekende zanger en een echt podium-persoonlijkheid en zijn band rockt stevig. Opvallend ook hoe goed Salas-Humara er nog uitziet na ruim twintig jaar in de muziek. Maar, ook al komt hun werk uit bij Blue Rose, ik zou ze geen American band durfen te noemen. Maar geef ze ‘s een kans en haal de band weer eens naar Nederland.
Tussen al die mannen met jaren podiumervaring was ook nog een plekje gevonden voor het lokale talent Amy Cook. Haar redelijk traditionele Americana was vermakelijk, maar niet echt overtuigend.
Eerder die avond beklom ook nog Romantica uit Minneapolis het podium. De vier heren maken mooie melodieuze Americana die het ook op het podium goed doet.
Vooral als er ook een rollletje is weggeld voor de pedalsteel. Maar dan is het wel jammer dat niet alle songs even sterk zijn.
Opvallend in zo’n Americana band is de aanwezigheid van een zwarte bassist, met dreads, die vooral een mooi contrast vormde met de drummer met cowboyhoed.
Achter mij merkte iemand op dat de bassist waarchijnlijk de Hootie is tussen de Blowfish.

Schotse festivals: Instal en Le Weekend


Festivals zijn er in overvloed. Elke week is er wel ergens een muziekfestival gorganiseerd. In het aprilnummer van muziekmagazine The Wire staat bijvoorbeeld een hele lijst, variërend van Primavera in Barcelona (eind mei) en Brussels Electronic Music festival (20-22 maart) tot het World Minimal Music Festival in het Muziekgebouw Aan het IJ (1-5 april, met werk van Reich, Riley en Glass). Ik kies dit jaar als eerste voor het Instalfestival in Glasgow (20-22 maart). Redenen om naar Glasgow af te reizen zijn de sfeer, de locatie (The Arches, gelegen onder het Central Station), het programma, de kleinschaligheid en en, heel belangrijk: je kunt alle concerten bijwonen, dus je hoeft niets te missen. Ook ditmaal ziet de line up er avontuurlijk uit met onder meer een orgelconcert van Hermann Nitsch, Otomo Yoshihide & Sachiko M, Ultra-red, saxofonist Seymour Wright en stemkunstenaar Joan La Barbara. Het publiek mag zelf ook meedoen: Phil Minton leidt enkele workshops zang. Daar wil ik, als zanger in een amateurkoor, zeker even binnenlopen. Eind mei vindt het Le Weekend festival plaats in Stirling’s Tolbooth. Net als The Arches is dit een mooie locatie waar ik al veel prachtige muziek heb gehoord tijdens vorige edities. Op het programma staan uiteenlopende acts als Broadcast, John Edwards (luister naar zijn geweldige solo cd Volume op het Psi label), Ghost Box/Julian House, Keith Rowe, Carla Bozulich & Evangelista en Adrian Utley (Portishead). Kijk op de site voor meer informatie.

Hoezo retro


Het lijkt wel alsof we midden in een retro-trend zijn beland.
Zo keken gisteravond 1,6 miljoen mensen naar een “nieuwe” aflevering van Zeg ´ns Aaa en trok het weer tot leven gewekte Bananasplit vorige week maar liefst 2,7 miljoen kijkers.
Aan mij zijn die opgewarmde prakken niet besteed, maar veel Nederlanders lijken er niet genoeg van te kunnen krijgen.
Ik sta op het punt om naar Austin, Texas te vetrekken om daar het SXSW-festival bij te wonen en ben druk bezig om het programma van het festival door te lopen.
Ook daar kom ik weer veel retro tegen. Zo kan ik naar optredens van Devo en de New York Dolls, maar ook naar Primal Scream en Echo and the Bunnymen.
Ik ben iemand die meer bezig is met de acts en nieuwe CD´s van morgen en overmorgen, terugkijken doe ik weinig. Dus de kans is groot dat ik deze nieuwe dinosaurussen van de rock links laat liggen.
Gelukkig heeft SXSW ook voor mij weer genoeg te bieden. Zo speelt er weer een flink peloton Britse bandjes, waarvan ik vooral erg benieuwd ben naar de Slow Club, Hey Negrita en Mumford and Sons.
Onze eigen Lucky Fonz III mag zich ook presenteren tijdens het festival.
Uit die ruim 2000 acts die in Austin het podium gaan beklimmen wil ik nog even de aandacht vestigen op Casper & The Cookies. Ik was erg gecharmeerd van hun album The Optimist´s Club van drie jaar gelden In mei van dit jaar komt er weer een nieuw album van ze uit, Modern Silence geheten.
En als ik me mag baseren op de twee nummers die ik tot nu toe van de plaat hoorde klinkt de Elephant Six-achtige pop van het drietal nog altijd even fris en fruitig.

MP3 Casper & The Cookies – Little King

Robert Gomez


Als je Robert Gomez zegt, dan zeg je Midlake. Althans, die indruk had ik altijd.
Gomez werkt net als Midlake vanuit Denton, Texas, hij werkte samen met de mensen van Midlake en ze toerden ook samen. De enige keer dat ik Robert Gomez live zag was, inderdaad, als opener voor Midlake.
Robert’s nieuwe album Pine Sticks And Phosphorus is een ambitieus album vol met mooie verzorgde pop. Het album heeft één overwegend ingetogen sfeer, ook de prachtig georkestreerde instrumentals passen daarin.
Hoe Gomez ook zijn best ook doet, het lukt hem niet helemaal om dat Midlake-stigma van zich af te schudden. Zo hoor je bijvoorbeeld in Hunting Songs, maar ook in Fireflies, dat ijle geluid dat we van Midlake, maar ook van Grandaddy kennen. Gomez zorgt dan wel voor een meer akoestische setting.
Matt Pence van Centro-Matic produceerde het album samen met Gomez en het tweetal kreeg de hulp van muzikanten van ander andere The Polyphonic Spree, Postmarks en natuurlijk Midlake.
De promo-jongens geven aan dat Pine Sticks and Phosphorus een aanrader is als je houdt van Jim O’Rourke, Sufjan Stevens, Tindersticks, Sparklehorse of Midlake.
En daar kan ik niets tegen in brengen.
We moeten nog wel wat aandacht besteden aan die werkelijk prachtige hoes. Ik dacht aanvankelijk dat het een fragment was uit een of andere klassieker, maar het blijkt een werk van de vrouw van Gomez te zijn. Erg mooi.
Pine Sticks and Phosphorus komt half april uit op LP. De LP wordt geleverd met de CD of een download van het album.

MP3 Robert Gomez – Behind A Green Rosette

Komende zondag J. Tillman in Paradiso


Vergeet het niet: komende zondagmiddag treedt J. Tillman op in Paradiso.
Zijn optreden tijdens Crossing Border jaar was op z’n zachtst gezegd indrukwekkend en ook de shows die ik eerder zag in Ekko en tijdens SXSW 2008 zullen me nog lang bijblijven.
De optredens en de muziek van Tillman hebben natuurlijk de nodige overeenkomsten met die van Richard Buckner, maar ik heb de indruk dat Tillman op het podium wat minder wispelturig is dan Buckner.
Tillman’s meest recente album Vacilando Territory Blues is nu ook officieel uit op CD, ook al was het album al lange tijd digitaal beschikbaar.
Ik ben overigens wel benieuwd hoeveel mensen er komende zondag op de kreet “drummer van de Fleet Foxes” afkomen.

MP3 J. Tillman – Above All Men

Mumford and Sons


Nog twee weken en dan gaat het South by South West festival, SXSW voor vrienden en bekenden, weer van start. Ook dit jaar zal ik er weer bij zijn als in Austin, Texas zo’n kleine 2000 bands en artiesten in vier dagen de revue passeren.
Aan grote namen is er dit jaar ook weer geen gebrek. Zo staan Devo en Echo and the Bunnymen er geprogrammeerd, maar ook Tori Amos en de Decemberists. En er worden een paar last-minute grote namen verwacht.
Maar zelf ga ik toch vooral om nieuwe bands te ontdekken en oude favorieten weer ‘ns te zien. Tori Amos laat ik graag schieten voor optredens van bijvoorbeeld Tara Jane O’Neil, Julie Doiron, The Donkeys of The Carrots.
Maar ook J. Tillman, Cotton Jones, My Sad Captains en Dent May staan hoog op mijn lijstje.
Een van de nieuwe bands waar ik veel van verwacht is Mumford and Sons.
Samen met iemand als Johnny Flynn bewijst deze band dat er ook in Groot-Brittannië leuke Americana gemaakt wordt. Voorman Marcus Mumford was ooit al te horen bij Laura Marling.
De twee EP’s die Mumford and Sons uitbrachten tonen vooral veel potentie, maar rammelen wel aan alle kanten. De BBC heeft zich al ontfermd over Mumford and Sons, dus hou die jongens goed in de gaten. Ik ben in ieder geval erg benieuwd hoe ze het er live van af brengen.

MP3 Mumford and Sons- Roll Away Your Stone