Vivian Girls


Bezoekers van popconcerten moeten niet zo opkijken naar muzikanten. Wat de artiesten muzikaal presteren kan het publiek ook. Aldus Brian Eno in een recent Mojo interview. Zijn opmerking geldt zeker voor de Vivian Girls die begin februari in de bovenzaal van Paradiso speelden. Het trio uit Brooklyn, New York, maakt sympathieke rammelpop. De songs zijn lekker kort zonder al te veel tierelantijnen. Soms hebben ze een “Neil Young intermezzo”, dat bestaat uit een gitaarsolo of een repeterend akkoord. Of hun songs beklijven moet nog blijken, maar een pluspunt is dat de bas op Surfin away (van de single Surf’ s up) de sfeer van Chills platen oproept. Verder klinkt het drumwerk als de Jesus & Mary Chain en ik heb zelfs weer eens mijn 20 jaar oude singles van de Shop Assistants gedraaid. En ja hoor, daar lijkt het ook wel wat op. Zelf noemen ze de Wipers als invloed, maar dat hoor ik niet terug in hun singles Wild eyes en Surf’s up. De Wipers maakten dreigende, slepende muziek die prachtig is opgenomen. Zij spelen echt in een andere divisie dan de Vivian Girls. Maar Vivian Girls is een leuke band, ook omdat gitariste Cassie Ramone tussen twee nummers in vertelt dat ze een speciaal souvenir heeft gekocht: een weedmill. Amsterdam heeft ‘t, nietwaar?

MP3 Vivian Girls – Where Do You Run To

Kazemat plaatpresentatie: Morsanek en Vinkepeezer


Ondanks het gure weer was er zondag 1 februari veel animo om de plaatpresentatie van het Kazemat label bij te wonen. Tussen de 30 en 40 bezoekers hadden de snijdende wind getrotseerd om naar de Petersburg Project Space in Amsterdam te komen. Onder het genot van een gratis drankje konden we eerst luisteren naar een korte improvisatieset van Morsanek en Vinkepeezer (namen die afkomstig zouden kunnen zijn uit de roman Bint van Bordewijk). Daarna werd de plaat opgezet, een zogenaamde split LP zonder A en B kant. Na één draaibeurt is er nog weinig over te zeggen. Dus heb ik de LP gekocht en thuis wat vaker beluisterd. Hoe is de muziek te omschrijven? Op de website staat het volgende: Kazemat presents cut and paste composers who make enchanting, alchemistic and cinematic music that is constructed out of samples and sounds that are placed in another context. Dat klinkt wat hoogdravend, maar er staan zeker mooie momenten op. Morsanek (Mark Morse) presenteert een catalogus van instrumenten en omgevingsgeluiden en laat de luisteraar uitvinden wat het verband is. Aan het eind zit een sterke passage met pianoklanken die de sfeer oproept van Volcano The Bear, een van de beste improvisatiegroepen van dit moment. Vinkepeezer (Ivo Bol) wisselt snelle stukken af met rustige momenten. Hier moet ik denken aan de minimal music van Steve Reich en Terry Riley en ook aan de postrock van Tortoise. Door het gebruik van jachtige ritmes verschijnen zelfs visioenen van Goldie en Roni Size. Kortom, een eclectisch geheel. Ivo Bol is ook aanwezig met de Kazematplaat op 24 februari in theater Kikker te Utrecht.

De mooie CD’s vliegen je om de oren: Cotton Jones


De Archery EP van de Cotton Jones Basket Ride verdient misschien wel de prijs voor het mooiste hoesontwerp van 2008. De EP zit verstopt in een mooi ingebonden boekje met stofomslag. Het formaat is wat onhandig voor de CD-kast, maar daar zeuren we niet over.
De hoes van de eerste volledige CD van de band is wat conventioneler, maar de vrolijke kleuren spatten wel van de hoes af.
Michael Nau heeft de naam van zijn band overigens ingekort tot Cotton Jones en voor het album Paranoid Cocoon heeft Nau de overstap gemaakt naar een nieuw label, namelijk Suicide Squeeze. Maar muzikaal is bijna alles bij het oude gebleven. Gelukkig maar.
Al is er hier wel een wat grotere rol weggelegd voor de soulvolle vocalen van Nau’s compagnon Whitney McGraw.
Met de fijne orgeltjes en aanstekelijke blazers is dit muziek die beter geschikt is voor het voorjaar dan voor deze depressieve dagen. Michael Nau maakt muziek om je heerlijk op weg te laten drijven. Ondanks de opgewekte toon van de muziek zijn de teksten niet altijd even vrolijk.
Nu Nau’s vorige band Page France voorlopig even buiten beeld is heeft hij zijn handen volledig vrij voor Cotton Jones. Met Paranoid Cocoon maakte hij in ieder geval een heerlijk album dat bij mij voorlopig niet uit de CD-speler te branden is.

MP3 Cotton Jones – Blood Red Sentimental Blues

Eindelijk een nieuw album van Laura Gibson


Het is begin februari, maar nu al lijkt 2009 een geslaagd muziekjaar te worden.
Zo brachten Andrew Bird en M. Ward mooie albums uit en ben ik zelf erg gecharmeerd van de releases van bijvoorbeeld Phosphorescent, Strand of Oaks en van Cotton Jones Basket Ride. En alsof het allemaal niet op kan worden er binnenkort nog nieuwe albums van Neko Case en de Decemberists verwacht.
De mensen van Hush Records waren zo vriendelijk om mij een digitaal exemplaar te sturen van het nieuwe album van Laura Gibson, Beasts of Seasons. De plaat komt 24 februari uit en is werkelijk prachtig.
Gibson’s vorige album If You Come to Great Me is alweer drie jaar oud, al bracht ze in de tussentijd wel de EP Six White Horses uit.
De sfeer van Beasts of Seasons is vergelijkbaar met die van If You Come to Great Me.
Het geluid is verstild en breekbaar, de songs bewegen zich bijna stapvoets voort en hierdoor komen Gibson’s prachtige vocalen volledig tot hun recht.
Het nieuwe album is wel iets meer “aangekleed”. Producer Tucker Martine en violist Eyvind Kang zijn samen met Gibson verantwoordelijk voor de subtiele accenten van het album. En daarmee bedoel ik bijvoorbeeld de mooi gearrangeerde strijkers of blazers in Shadows on Parade en Funeral Songs.
Martine en Kang hebben hun sporen overigens verdiend bij Laura Veirs en Veirs zingt zelf ook mee op het album.
Beasts of Seasons is een heerlijk sfeervol album waar ik voorlopig niet op uitgeluisterd raak.
Maar wanneer komt Gibson nou eens deze kant op voor wat optredens?

MP3 Laura Gibson – Sweet Deception

Robyn Hitchcock & The Venus 3: nieuw album op komst


Deze maand verschijnt Goodnight Oslo, het nieuwe album van Robyn Hitchcock & The Venus 3. Hun vorige plaat, Olé tarantula (2006), bevatte voldoende sterke popsongs om vertrouwen te hebben in de opvolger. Afgaande op korte preview samples klinkt het album wat “softer” en bevatten sommige nummers blazers en achtergrondkoortjes. Het is meer verzorgde sixtiespop in een moderne versie dan de nerveuze en gedreven poprock van The Soft Boys en The Egyptians. Vorig jaar heb ik nog eens met plezier naar het oude werk van Robyn Hitchcock & The Egytians geluisterd. Aanleiding was de door YepRoc Records uitgebrachte box Luminous groove met jaren 80 werk (Fegmania!, Element of light, Gotta let this hen out! met extra nummers). De twee bonus cd’s met onuitgebracht live en studio materiaal (Bad case of history) bevatten mooie dingen zoals Byrds en Dylan covers, maar de beste songs staan toch echt op de officiële albums. Voor wie nog niets van Hitchcock in huis heeft is een box misschien teveel van het goede. De cd The Kershaw sessions met live opnamen is het beste startpunt, je krijgt zo een fraaie “best of” selectie te horen met toppers als Acid bird, Bass, Brenda’s iron sledge, Listening to the Higsons, So you think you’re in love en Heaven. In februari toeren Robyn & The Venus 3 door Groot-Brittannië, dus als je in de buurt bent: mis het niet, want live klinkt het uitstekend (ik verwijs naar mijn eerste bijdrage voor ketelmuziek in juni 2007).

MP3 Robyn Hitchcock – What You Is

20 Jaar Merge Records


Er zijn van die labels waar je gewoon blind op kan vertrouwen dat bijna alles wat ze uitbrengen de moeite waard is.
Voor mij geldt dat bij labels als Secretly Canadian, Hush en Dead Oceans.
Eigenlijk zou het bij deze labels mogelijk moeten zijn om een abonnement te nemen op de nieuwe releases. Die mogelijkheid is er volgens mij nog niet, al kun je bij Hush wel alle releases tot nu toe, 49 stuks, in één keer kopen.
Merge Records is een van die andere labels waar ik een blind vertrouwen in heb.
Twintig jaar gelden begonnen Mac McCaughan en Laura Ballance van Superchunk het label en in al die jaren brachten ze prachtig materiaal uit van bijvoorbeeld Lambchop, de Ladybug Transistor, M. Ward, Richard Buckner, Camera Obscura en Dinosaur Jr.
Reden voor een feestje, dus.
En dat feestje viert Merge met Score!, een serie van in totaal zestien CD’s, een boekwerk en nog wat andere verassingen. Zo heeft Merge om te beginnen veertien creatieve types gevraagd om elk een CD samen te stellen uit al het moois dat Merge in al die jaren heeft uitgebracht.
Zo heeft het label bijvoorbeeld Peter Buck, David Byrne, Georgia Hubley van Yo La Tengo en regisseuse/kunstenares Miranda July gevraagd om op te treden als ‘curator’.
Na deze veertien CD’s komt er nog een cover-album en een album met remixes. En dat alles in een oplage van slechts 1250 stuks.
Afgelopen week ploften bij mij de eerste twee CD’s in de bus, samengesteld door respectievelijk Peter Buck en regisseur Phil Morrison. Behalve inmiddels klassiek materiaal van de Magnetic Fields, Oakley Hal, Paul Burch en Portastatic bevat elke CD niet eerder uitgebrachte tracks. Zoals dit nummer van Lambchop, een nummer van Portastatic. De prachtige video hierboven is van de hand van Phil Morrison.
In de loop van het jaar zal ik zeker nog eens terugkomen op dit indrukwekkende project.

MP3 Lambchop – I Wanna Know Girls