Een korte radiostilte

Zoals je misschien gemerkt hebt is Ketelmuziek er heel tussen uit. Ik ben nu in Cuba om de Nederlandse feestdagen te ontvluchten. In januari 2009 is Ketelmuziek weer terug met leuke nieuwe releases. Zoals je dat van ons gewend bent.
En in maart is Ketelmuziek als enige Nederlandse weblog aanwezig op het SXSW-festival in Austin, Texas om vandaar te berichten over de nieuwste acts.
Laten we hopen dat 2009 weer een mooi muziekjaar zal worden.

Het Beste van 2008 volgens Ketelmuziek


Het Beste van 2008 volgens Peter

1 Fleet Foxes – Fleet Foxes
MP3 Fleet Foxes – Ragged Wood

2 David Byrne & Brian Eno – Everything that happens will happen today
3 Port O’Brien – All we could do was sing
4 Robert Forster – The evangelist
5 The Raconteurs – Consolers of the lonely
6 Damon Albarn – Monkey, journey to the west
7 Evangelista – Hello, voyager
8 Valet – Naked acid
9 Machinefabriek – Dauw
10 Conor Oberst – Conor Oberst

Eigenlijk is het maken van een top 10 met de beste albums van 2008 pas mogelijk als je alle uitgebrachte albums hebt beluisterd. Maar omdat er per jaar toch zeker enkele honderden titels verschijnen die op zijn minst de moeite waard (kunnen) zijn, is dat onbegonnen werk. Bovendien is er ook genoeg oud werk dat ik wil horen. Om nog maar te zwijgen van alle prachtige concerten die je misloopt als je thuis muziek zit te draaien. Ik moet eerlijk zeggen dat ik in 2008 op de podia vaak betere muziek heb gehoord dan op de nieuwe albums. Daarom heb ik in mijn top 10 een paar artiesten staan die live nog net iets beter klonken dan op de plaat. Namen: Fleet Foxes, Port O’Brien en Conor Oberst. Ook Carla Bozulich maakte (vorig jaar alweer) grote indruk als voorprogramma van Wilco en haar nieuwste album Hello, voyager is opnieuw van een intensiteit die je zelden meemaakt. Oude favorieten als Eno & Byrne en Robert Forster mogen niet in de lijst ontbreken. Hetzelfde geldt voor Machinefabriek die dit jaar moeiteloos de meest productieve artiest is geweest. Het was bij hem lastig kiezen, want ook Oahu, Ranonkel en Vloed zijn fraaie toevoegingen aan een almaar uitdijend oeuvre. The Raconteurs maken aanstekelijke rockmuziek (bestaat die nog? ja!), Valet is een verrassing voor mij, zweverige zang, psychedelisch gitaarspel en drones, met invloeden van Charalambides. En dan het Damon Albarn project Monkey, een Chinese opera die ik zowel toegankelijk als ondoordringbaar vind. Dat laatste komt door de Chinese zang en de soms vreemde niet-westerse klanken waar je aan moet wennen. Alleen al voor het maken van een onconventioneel album krijgt Albarn van mij extra punten. Het klinkt gelukkig niet als het zoveelste pop/rock conceptalbum of als Andrew Lloyd Webber. Misschien blijkt het na een tijdje te gaan om een ‘brilliant mistake’ (Elvis Costello), maar op dit moment is het een top 10 album.


Het Beste van 2008 volgens Han

1 Sun Kil Moon- April
2 A Weather – Cove
MP3 A Weather – Shirley Road Shirley

3 Lambchop – OH (Ohio)
4 Mount Eerie with Julie Doiron & Fred Squire – Lost Wisdom
5 Snailhouse – Lies on the Prize
6 The Lucksmiths – First Frost
7 The Strugglers – The Latest Rights
8 Jessica Lea Mayfield– With Blasphemy So Heartfelt
9 Silver Jews – Lookout Mountain, Lookout Sea
10 Damien Jurado- Caught in the Trees

Het was weer een mooi jaar, al was de oogst misschien net wat minder indrukwekkend dan vorig jaar. Het kostte mij ook nu weer de nodige moeite om uit die berg releases de tien beste albums te kiezen. Veel van de albums zijn hier natuurlijk al ‘ns eerder voorbij gekomen.
Nummer één lag eigenlijk voor de hand: Sun Kil Moon is echt de mooiste plaat van het jaar. Om Ketelmuziek niet volledig te laten beheersen door Mark Kozelek, heb ik gekozen voor een song van de nummer twee in de lijst.

The Finally LP van Mark Kozelek


Dat zal me niet nog eens gebeuren, moet Mark Kozelek gedacht hebben toen de perikelen rond de release van het album Old Ramon eindelijk achter de rug waren.
Kozelek’s band de Red House Painters had de plaat in 1998 opgenomen, maar door allerhande problemen met platenmaatschappijen kwam Old Ramon pas in 2001 uit.
Al snel nam Kozelek het heft in eigen hand en sindsdien komt zijn muziek, of dat nou onder zijn eigen naam is of onder de naam Sun Kil Moon, op zijn eigen Caldo Verde label.
En de machines draaien flink door bij Caldo Verde.
Nu het prachtige April van Sun Kil Moon en een live CD van Kozelek brengt Caldo Verde nu de The Finally LP uit.
Hierop tref je naast wat live-materiaal ook covers aan die al ‘ns eerder bijvoorbeeld op tribute-albums zijn uitgebracht. Zo waagt Kozelek zich aan songs van Will Oldham, Low en Bob Mould en zet hij Send in the Clowns naar zijn hand, al is dat niet de meest geslaagde track hier.
Kozelek is op dreef, kiest voor verrassende songs en dat maakt The Finally LP tot meer dan een colllector’s item voor de liefhebbers.
New Partners is afkomstig van I Am Cold Rock, I Am Dull Grass, een prachtig album met songs van Will Oldham gespeeld door artiesten als Calexico, Jolie Holland en Iron and Wine.
Tot mijn verbazing is het album nog altijd verkrijgbaar.

MP3 Mark Kozelek – New Partner

Volksmuziek op Palimpsest festival: Wè-nun Henk en De Kift


Ik ben meer thuis in Engelse folkmuziek dan in de Nederfolk. Om daar verandering in te brengen heb ik dit jaar de prachtige dubbel-cd Dutch rare folk gekocht en op de Utrechtse platenbeurs in november twee albums van Gerard van Maasakkers, een van de artiesten op deze cd, op de kop getikt: Vur de wind en Komt er mer in. En afgelopen zaterdag 6 december had ik tijdens mijn bezoek aan het Palimpsest festival in Rasa de cd box Onder de groene linde kunnen kopen die maar liefst negen cd’s en een dvd bevat met opnamen uit het gelijknamige radioprogramma van Ate Doornbosch. Hierop zijn meer dan 100 Nederlandse balladen bijeen gebracht uit de periode 1957 tot 1993. Pure folk, gezongen door het volk. Nu vind ik zo’n hele box weer wat veel van het goede, dus heb ik mij beperkt tot het luisteren naar de optredens op die avond van Wè-nun Henk en De Kift. In een goedgevulde zaal spelen beide bands een overtuigende set van Nederlandstalige (post-/neo-)folksongs. Wè-nun Henk klinkt meer als folk dan De Kift door de instrumentkeuze: draailier, viool, mandoline, aangevuld met staande bas en drums. De dreigende songs zijn het sterkst, zowel muzikaal als tekstueel. Het verhaal over de duivel en de vrouw komt aardig in de buurt van de soms duistere songs van Mr. Fox, de band van Bob en Carole Pegg die in de jaren zeventig twee eigenzinnige albums uitbracht met barokke folkmuziek. De Kift speelt zelfs twee sets, eerst Gaaphonger (met als thema de overwintering op Nova Zembla) en na een korte pauze recenter werk, onder andere van hun laatste album Hoofdkaas. Wie ze ooit eerder gezien heeft, weet hoe de band klinkt: knokig, dwars, stuwend, ontroerend, poëtisch. Je zou haast denken dat de teksten van Lucebert, Shakespeare en Samuel Beckett speciaal voor De Kift zijn geschreven, zo goed passen tekst en muziek bij elkaar. Ook over de vormgeving van hun cd’s niets dan lof. Toen ik in de pauze Hoofdkaas wilde kopen kon ik kiezen uit allemaal verschillende omhulsels. Doe mij maar het exemplaar met recepten voor de magnetron: handig! Het titelnummer besluit het album en werd ook als laatste gespeeld (op de toegift na), een geweldig nummer dat langzaam begint en eindigt als een jubelend lied met een hoog meezinggehalte. Een beetje zoals het openingsnummer I woke up today van Port O’Brien.

MP3 De Kift – Hoofdkaas

Crooked Fingers: de tegenvaller van 2008?


Volgende week kun je op deze plek onze lijstjes met favoriete platen van 2008 vinden. Ik ben nog druk bezig om alle kandidaten nog ‘ns goed te beluisteren.
Mijn gedachten dwalen daarbij even af naar de tegenvallers van 2008. Zoals Forfeit/Fortune van Crooked Fingers.
Ik ben een groot liefhebber van het kale, ingetogen geluid van bijvoorbeeld het debuut van Crooked Fingers of van To The Races, dat Eric Bachmann onder z’n eigen naam uitbracht.
Ik heb Dignity & Shame van Crooked Fingers ook in huis dus ik weet dat Bachmann ook een uitbundige kant heeft. Maar de uitbundigheid van Forfeit/Fortune komt ook voor mij als een verassing.
Songs als Cannibals en What Never Comes lijken flink beïnvloed te zijn door het vroege werk van Bruce Springsteen, inclusief de Clarence Clemons- achtige sax in What Never Comes.
Andere nummers als Phony Revolutions en Give and Be Taken worden mij al snel iets te theatraal. Bachmann heeft zelfs zijn zangstijl aangepast.
Forfeit/Fortune is wat mij betreft dus geen succes. Zelf het hoesje is van een twijfelachtige kwaliteit. En ik twijfel nog waar ik de CD het best kwijt kan: Ebay of Marktplaats.
Gelukkig redt Neko Case Your Control, al zou ik zweren dat ik Roy Bittan van de E Street Band daar hoor op piano.

MP3 Crooked Fingers – Your Control

Is Welcome to the Welcome Wagon het nieuwe album van Sufjan?


Hoe zou het toch zijn met het project van Sufjan Stevens om aan elk van de vijftig Amerikaanse staten een CD te wijden?
Tot nu toe bracht Stevens platen uit over Michigan en Illinois, maar vervolgens hoorden we verdacht weinig van Sufjan. Al heeft hij natuurlijk niet stil gezeten. Zo werkte Sufjan mee aan albums van Marla Hansen, de Castanets en Danielson.
En nu duikt hij op als de producer van het debuut van de Welcome Wagon. Verder is hij nog te horen als zanger, gitarist en hij nam nog wat andere klusjes voor zijn rekening.
Als we de site van Astmathic Kitty mogen geloven wordt de band gevormd door dominee Vito Aiuto en zijn vrouw Monique. Maar als je naar het album luistert blijkt al snel dat Sufjan Stevens zijn stempel zo stevig op het album heeft gedrukt dat je bijna van een nieuwe Sufjan Stevens plaat zou kunnen spreken. Het is allemaal weer aanwezig: de trompetten, banjo, koortjes, die voorzichtige tempowisselingen.
En is de dame op de foto niet gewoon Rosie Thomas, van wie ooit gefluisterd werd dat zij de moeder van Sufjan’s kind is?
Nu ga ik aan werkelijk alles twijfelen.
Maar waar niet aan te twijfelen valt is dat dit een dijk van een album is, een fijne verrassing zo aan het eind van het jaar.
En misschien is het wel de gedroomde opvolger van Illinoise. Wie zal het zeggen.

MP3 Welcome Wagon – American Legion

Nieuw album Grapes of Grain


Ketelmuziek staat altijd open voor leuke Nederlandse bandjes. En dan bedoel ik bijvoorbeeld het Utrechtse Grapes of Grain. We hebben de band eerder voor het voetlicht gehaald en nu was de band zo vriendelijk ons digitaal het nieuwe album toe te sturen.
En It Slowly Fades, want zo heet ‘ie, is een erg fijn plaatje.
De band wisselt mooie melodieuze songs af met liedjes waarin de steelgitaar en daarmee de Americana net iets meer overheerst. Maar de band kan ook rocken in nummers als Today I Feel Like Sleeping en Dress Like You. Die wisseling van sferen is een van de dingen die het album zo sterk maken. De band is duidelijk gegroeid vergeleken met het eerdere materiaal.
De collega- critici zullen ongetwijfeld nog uitgebreid discussiëren over de zangkwaliteiten van Alexis Vos, opvallend zijn wel de mooie bijdragen van steelgitaar en trompet.
“Klinkt als: Okkervil River, R.E.M., Ryan Adams, Pavement”, zeggen ze zelf. En zo kun je het geluid van It Slowly Fades goed omschrijven, al zijn de invloeden van Pavement niet zo heel groot.
De band is in december in ieder geval nog twee keer in Utrecht live aan het werk te zien.
Maandag 8 december staan ze in Hofman Café en op Derde Kerstdag (27 december) treedt de band op in Db’s tijdens een avond van het Snowstar label.
It Slowly Fades is een album waarop we niet in alleen in Utrecht, maar ook in de rest van Nederland, trost mogen zijn.

MP3 Grapes of Grain – Long Time Waiting