Snailhouse in Nederland


Zonder al te veel publiciteit, of zeg maar gerust zonder enige publiciteit, is Snailhouse aan zijn tour door Nederland begonnen. Schandalig dat de man zo weinig aandacht krijgt en zo slecht geprogrammeerd wordt. Zo moet je naar uithoeken, sorry dat ik het zo noem, als Steenwijk en Enschede reizen om Snailhouse aan het werk te zien en viel zijn eerste Nederlandse show samen met Crossing Border.
En waarom komt niemand op het idee om Snailhouse aan het programma van Le Guess Who toe te voegen. Hij zou de ideale vervanger van Hayden zijn geweest, die zijn hele Europese tour af moest zeggen.
Hier kun je Snailhouse de komende tijd zien:
Woensdag 3 december ACU, Utrecht
Donderdag 4 december Muziek Cafe, Enschede
Vrijdag 5 december De Buze, Steenwijk
Zondag 7 december Willemeen, Arnhem
Je kunt mij ongetwijfeld bij een of meerdere optredens tegenkomen.

En breng dan ook een bezoekje aan de tafel met merchandise. Vooral de laatste twee albums van Snailhouse, Lies on the Prize en The Silence Show, zijn prachtig en bijna onmisbaar.
Mijn kennismaking met Snailhouse kwam via het nummer Witches and Snowmen van de verzamelaar Preserve, Volume One. Het staat nog altijd hoog in mijn lijst met favoriete songs aller tijden.

MP3 Snailhouse – Witches and Snowmen

Blue Giant


Ik ben er heel even uit geweest. Griep, kleine verbouwing, Crossing Border- je kent het wel.
In de tussentijd liep de postbode zich het vuur uit de sloffen om mijn brievenbus te vullen met nieuwe en net iets minder nieuwe CD’s. En ook digitaal begint de stroom weer wat op gang te komen.
Zo werd ik onlangs de trotse bezitter van een digitaal exemplaar van de EP van Blue Giant.
Ik kwam er namelijk snel achter dat het niet goedkoop is om de EP online te bestellen en dan biedt Emusic uitkomst.
Blue Giant is een nieuwe band waarin we een handjevol oudgedienden terugvinden. Kevin en Anita Robinson van Viva Voce vormen de kern van de band en verder treffen we er nog Chris Funk van de Decemberists aan. Corin Tucker van Sleater-Kinney en Sam Coomes van Quasi zijn ook te horen op de EP Target Heart.
De zes nummers, inclusief covers van de Byrds en Kinks, van Target Heart zijn mooie popsongs met wat psychedelische invloeden, maar ook liedjes die neigen naar pure Americana. De steelgitaar van Chris Funk is een van de smaakmakers van Target Heart.
In Lonely Girl, zo’n liedje dat ik onmogelijk uit m’n hoofd kan krijgen, hoor je dat Funk het instrument tot in de puntjes beheerst.

MP3 Blue Giant – Lonely Girl

Crossing Border 2008 van hoog niveau met Fleet Foxes en Kristin Hersh


Ik ga elk jaar naar het Crossing Border festival om verrast te worden. Ook dit jaar is dat weer gelukt, omdat de programmering een goede mix is van bekende en onbekende namen, zowel uit de muziek als de literatuur. Op vrijdag was de mij onbekende Chad VanGaalen & Women goed op dreef in een zaal die te klein bleek te zijn. Maar er waren gelukkig genoeg weglopers zodat ik toch het laatste deel van zijn optreden kon meemaken. Stevige rock afgewisseld mat subtielere songs waaronder een prima cover van Brian Eno’s Golden hours, te vinden op het album Another green world. In de gaten houden deze mannen en vrouwen!
Bij de presentatie van het nieuwe striptijdschrift Eisner gaf Asaf Hanuka een inkijkje in het werkproces van strips maken. Aan de hand van schetsen en definitieve tekeningen liet hij zien hoe belangrijk kleuren en de indeling van een bladzijde zijn. Dat maakt nieuwsgierig naar het tijdschrift en naar recente graphic novels. Ik ken wel Will Eisner’s werk (A contract with God) en Maus van Art Spiegelman, maar er zijn ongetwijfeld meer goede voorbeelden.
Blijkbaar wist niet iedereen dat J.Tillman in Fleet Foxes drumt, want anders zou de kleine tent op de Lange Poten hebben uitgepuild. Nu hoorde je de regen zachtjes tegen het tentzeil tikken tijdens dit sfeervolle optreden. Fleet Foxes speelde later op de avond in een stampvolle zaal. Laatkomers hadden pech, want er waren vrijwel geen weglopers. Logisch, want niemand wilde iets missen van dit perfecte optreden. Chapeau voor de loepzuivere zang en het bijna griezelige gemak waarmee zij de songs van hun prachtplaat ten gehore brachten.
Kristin Hersh (foto) doet iets bijzonders: zij staat voor een scherm waarop voortdurend wisselende, abstracte kleurenpatronen verschijnen. Zij leest dagboekfragmenten voor uit de Throwing Muses tijd terwijl zij zacht op een elektrische gitaar speelt. Dat is zware kost, met beschrijvingen van dromen, voornamelijk nachtmerries, en de haat/liefde verhouding met de muziek(business). Haar telefoongesprek met Ivo, labelbaas van 4 AD is grappig en treurig tegelijk. Ivo zegt dat hij een platenlabel heeft maar geen Amerikaanse bands tekent. Kristin schudt haar hoofd waarop de bandleden roepen: je moet ook iets zeggen, want hij kan je niet zien! Schrijpend, om met Koot en Bie te spreken. Kristin wisselt de teksten af met haar eigen songs die ook solo nog steeds gedreven klinken. Tijdens het zingen gaat het licht uit en bij het voorlezen weer aan, alsof ze zich als muzikant wil verbergen. Erg mooi is haar versie van Wayfaring stranger. Aan het einde zingt ze eindelijk een song met het licht aan en dan is de indrukwekkende performance afgelopen. Een echt crossing border optreden.

Chris Corsano: veelzijdigheid troef


Het vergt moed en zelfvertrouwen om als drummer een soloconcert te geven. Zijn ritmes alleen voldoende? Moet er gezongen worden? Schakel je andere instrumenten in naast de drums, bekkens en andere percussie? Ik heb ooit Max Roach gezien op het Drum Rhythm festival, die het zeer simpel hield. Een langzaam bluesritme en daarover heen slepende spreekzang. Nog mooier was hoe hij met slechts de hi-hat en twee drumstokken een heel orkest tevoorschijn toverde. Pure muzkale magie.
De jonge drummer Chris Corsano pakte het op 6 november in OT301 heel anders aan, maar daarom niet minder indrukwekkend. Toonschalen, fluitjes, slangen met saxofoon mondstukken, triangel, strijkstok en elektronica werden ingezet om, zo leek het wel, het drumstel zoveel mogelijk aan het gehoor te onttrekken. Als de drums en bekkens dan plotseling toch te horen waren was meteen duidelijk waarom Chris een veelgevraagde kracht is (onder meer door Björk). Uitmuntend precisiewerk, met een enorme drive gespeeld. Ik had hem pas één keer eerder gezien in Het Paard met Dream/Aktion Unit, het noise ensemble waarin Thurston Moore, C Spencer Yeh, Paul Flaherty en Matt Heyner (No Neck Blues Band) behoorlijk tekeer gaan. Corsano wist de boel de boel aardig bij elkaar te houden en voor de rustpunten in de maalstroom van noise te zorgen. In OT demonstreerde hij niet alleen zijn fabelachtige drumwerk, maar ook dat hij (meestal) fraaie klanken kan maken met behulp van de eerdergenoemde spullen. Als de elektronica gaat overheersen overtuigt hij minder: daar ligt niet zijn kracht. Op de CDr The young cricketer uit 2006 die ik na het optreden van hem kocht (5 euro) staan een mooie dwarsdoorsnede van de stukken die hij live speelde. Maar er gaat niets boven een optreden. Mis hem de volgende keer dat hij in Nederland speelt niet.

Chris is op talloze albums te horen, bijvoorbeeld in duetten met saxofonist Paul Flaherty en in trioverband op The dim bulb, aangevuld met de fantastische baritonsaxofonist Steve Baczkowski. Dit zijn geïmproviseerde stukken die naar de free jazz neigen, dus het is zeker geen easy listening. Dat geldt ook voor de boeiende cd Simitu (2007) van Cold Bleak Heat, een groep bestaande uit Corsano, Flaherty, bassist Heyner en trompettist Greg Kelley.

Just Like Heaven


Het American Laundromat label begint een aardige naam op te bouwen met leuke verzamelaars vol met covers.
Zo bracht het label al ‘tributes’ uit met nummers van de Pixies en Neil Young en binnenkort ligt er een ‘tribute’ met songs van de Cure in de winkel.
Net als met de vorige albums is American Laundromat er in geslaagd een indrukwekkende lijst met artiesten te verzamelen die allemaal hun bijdrage doen.
Zo kom je op Just Like Heaven behalve hippe nieuwe bandjes als de Rosebuds, Elk City en de Submarines ook oudgedienden als Tanya Donelly en de Wedding Present tegen.
Op een enkele uitzondering na werken de covers van songs als Boys Don’t Cry, Let’s Go To Bed en Lovecats erg goed. Sommige bands blijven wel erg dicht bij het origineel, anderen, zoals Dean & Britta, trekken zo’n song helemaal naar zichzelf toe.
Jammer alleen dat niemand zich durfde te wagen aan een uitvoering van A Forest.

MP3 Dean & Britta – Friday I’m in Love

Over panda’s en Mascott


Heel even was het nieuws: panda ontsnapt uit Blijdorp. Maar het beest werd al snel weer in het nekvel gegrepen.
Nu heb ik eerlijk gezegd niets met panda’s, rood of wat dan kleur dan ook.
Maar het berichtje deed me denken aan Red Panda Records, een piepklein en sympathiek label dat zich heeft gespecialiseerd in vrouwelijke songschrijvers. Ze brengen het werk uit van Mascott, The Naysayer en Jennifer O’Connor, al heeft de laatste inmiddels onderdak gevonden bij Matador.
Op 11 november brengt Red Panda een nieuw album uit van Mascott, Art Project getiteld.
Achter Mascott gaat Kendall Jane Meade schuil. Erg productief is ze niet- Art Project is haar derde album sinds 2001. Maar het is weer een prachtig album. Mascott maakt mooi verzorgde indie. Art Project is zo hier en daar wat gladjes, maar de fijne songs en prachtige stem van Meade maken het album absoluut de moeite waard.
Voor Art Project kreeg Mascott de hulp van onder andere Anders Parker en haar label-genoot The Naysayer alias Anna Padgett.
We hebben even op Art Project moeten wachten, maar het was het absoluut waard.

MP3 Mascott – Press Play (and then Repeat)

Caféconcerten: Rusalnaia, L’Ocelle Mare en Tara Jane O’Neil


Ik ben geen regelmatige cafébezoeker, maar voor café’ s waar levende muziek te horen is maak ik graag een uitzondering. Mijn favoriet is het Patronaatcafé waar meerdere keren per week een band of solo artiest staat te spelen. Soms zijn er zelfs meerdere optredens op een avond. Rond een uur of tien begint het zodat ik mooi de laatste snelle bus naar Amstelveen kan halen die op James Bond tijd (0.07) op de Raaksbrug aankomt. Spannend was vorige maand de soloset van L’Ocelle Mare. Zijn ragfijne gitaarspinsels en ijle mondharmonica klonken zo zacht dat je er bijna met je neus bovenop moest staan, omdat een deel van de bezoekers liever gezellig wilden babbelen. Dat gebeurde gelukkig bij de ingang van het café, maar het geroezemoes zorgde toch voor ongemakkelijk luisteren. De gitaarstijl van Thomas Bonvalet wordt vergeleken met die van John Fahey en David Grubbs (een soort moderne folk) dat ik er niet echt in herkende. Daarvoor bevatte zijn muziek iets te weinig kracht en suspense.
Dat laatste lukte Rusalnaia (foto) wel in café het Buitenbeentje in Tilburg waar zij speelden tijdens het ZXZW festival in september. Even was ik bang dat de geluiden achter de bar (het koffiezetapparaat) de subtiele muziek zouden overstemmen, maar dat bleek erg mee te vallen. Sharron Krausen Gillian Chadwick zingen bezwerende en soms zelfs droneachtige folksongs. Hun stemmen passen goed bij elkaar en klinken subtiel en krachtig tegelijk. Ook schrikken zij er niet voor terug om een opmerkelijke cover van het Cream nummer Strange brew te spelen. Deze song staat ook op hun tour cd die is opgenomen bij en met vrienden terwijl het buiten regende en stormde. Het publiek werd uitgenodigd om mee te spelen met shakers en twee kleine bekkens. Elk geluid dat je maakt is goed, als je er maar plezier in hebt, aldus Sharron.
Mijn derde tip is café Averechts in Utrecht waar eerder deze maand Tara Jane O’Neil een mooi optreden gaf voor een aandachtig publiek. We mochten van Tara meedoen door uitgedeelde belletjes ritmisch mee te laten rinkelen. Het was mijn eerste bezoek aan Averechts maar zeker niet het laatste: goede sfeer, en de bezoekers waren muisstil tijdens de optredens. Zo kan het dus ook.

Frontier Ruckus maakt prachtig nieuw album


Een van die albums waar ik erg naar uitkeek is The Orion Songbook van Frontier Ruckus.
Ik zag de band eerder dit jaar live aan het werk in Austin, Texas en was erg onder de indruk.
Daar kocht ik ook hun EP I Am the Water You Are Pumping. De EP is weggewerkt in een boekwerkje dat door touwtjes bij elkaar wordt gehouden. Echt handwerk. Het boekje is de terugreis niet ongeschonden doorgekomen, het EP-tje wel en een paar songs van I Am the Water You Are Pumping duiken nu op op het nieuwe album van de band.

The Orion Songbook is een van de beste dingen die ik dit jaar heb gehoord. De prachtige zang van Matthew Millia is een van de dingen die deze plaat zo mooi maken. Maar ook het banjospel van David Winston Jones, de zang van Anna Burch en het efficiënte gebruik van de trompet maken dit tot een ijzersterke plaat. En wanneer hoorde je voor het laatst een solo van de zingende zaag? De band wisselt opwindende songs af met meer ingetogen nummers waar je met de neus op de intrigerende teksten van Millia wordt gedrukt.
Er loopt een rechte lijn van de folk uit de Appalachen naar de muziek van Frontier Ruckus. De band maakt volop gebruik van banjo, fiddle en de harmonieën van Millia en Burch hebben ook folky trekjes. Maar als je naar The Orion Songbook luistert hoor je ook duidelijk sporen van Okkervil River en de Decemberists.
Het album komt 11 november uit bij Quite Scientific, maar is nu legaal te downloaden bij bijvoorbeeld Emusic.
Met wat goede publiciteit en veel toeren kan Frontier Ruckus een hele grote naam worden.
Maar ik zit er helaas wel vaker naast met m’n voorspellingen.

MP3 Frontier Ruckus – Animals Need Animals

U.S.A. Elections


Het kan je nauwelijks zijn ontgaan: er wordt vandaag in de USA een nieuwe president gekozen. Alle aandacht die de Nederlandse media aan de Amerikaanse verkiezingen besteden wordt zelfs mij soms te veel. Aan hoe veel informatie over de oma van Obama heeft een mens behoefte?
Zelfs Pitchfork, altijd actueel en betrouwbaar, maar niet altjd even leesbaar, heeft in verband met de verkiezingen vandaag de deur op slot gedaan.
Yep Roc is zo vriendelijk een oproep van Chris Stamey en Yo La Tengo om te gaan stemmen als gratis download aan te bieden. Ik ben benieuwd of het Obama of McCain wordt.

MP3 Yo La Tengo and Chris Stamey – V.O.T.E.

Nationale Popquiz in P60: don’t ask me questions on a lazy sunday!


Het was zondag 26 oktober een ideale quizdag. Buiten regent het, binnen is het lekker warm. Om 11.45 uur arriveer ik bij P60 om de samenstellers van de Nationale Popquiz te assisteren. Na jaren als deelnemer in de zaal te hebben gezeten doe ik ditmaal mee met de nakijkploeg die op het podium mag zitten. Dat geeft een prettig langs de lijn gevoel. Je kijkt en luistert mee maar je hoeft zelf niet in actie te komen: lazy sunday afternoon. Goed, je helpt mee om de goodie bags te vullen met cd’s, dvd’s en voor sommige van de 54 deelnemende teams een poster van Calexico. De nakijkers mogen zelf ook enkele cd’s uitkiezen, dus de middag kan niet meer stuk. Ik ben vooral benieuwd hoe de dubbelcd Keio Line van Richard Pinhas en Merzbow klinkt (en de nieuwe Jenny Lewis en Of Montreal). De antwoorden moeten natuurlijk worden nagekeken, maar met z’n negenen gaat dat prima. Bovendien schrijven de meeste deelnemers alles leesbaar op. Een speciale vermelding verdient het team We !!! Imaginary Boys vanwege hun heldere blokletterhandschrift. Alleen al daarom verdienden ze het te winnen. Voor wie wil weten wat de als altijd inventieve jury over de teams heeft uitgestort, bezoek de site van de nationale popquiz. Er zitten weer erg mooie vondsten bij, zoals een citatenronde. Welk nummer wordt geciteerd in een ander nummer. En natuurlijk de visuele en muzikale mash-up rondes. De YouTube ronde is hilarisch en bevat de meest onwaarschijnlijke covers. Die moet je zien om het te geloven. Ik kreeg tijdens de quiz een déjà vu toen ik een van de songs hoorde die op de verzamelpee 20 heavy hits staat (zie de foto). De quizvraag die ik zelf ooit heb bedacht luidt: wat is de connectie tussen dit nummer en de nummers Ooo baby baby en Cool jerk? Het antwoord is te vinden bij een artiest die deze maand in Nederland optreedt. Gaat er al een lampje branden?