Esopus Magazine


Zou er nog altijd iets bestaan als “Lieve Mona”?
Je weet wel, die adviescolumn die ooit in een of ander roddelblad stond.
Ik kom dat soort columns in ieder geval nooit meer tegen in de bladen die ik lees.
Esopus nam de adviescolumn als thema voor de CD die je in de nieuwste editie van dit blad vindt.
Ze vroegen elf artiesten en bands een nummer te schrijven gebaseerd op een dergelijke column.
Het resultaat is een CD-tje met elf bijzondere nummers, waarbij vooral de bijdragen van Shearwater, Wye Oak, de Wingdale Community Singers en Jenny Owen Youngs opvallen.
Ik moet eerlijk bekennen dat het een beetje gehad heb met Shearwater en eerder deze week heb ik bijna alle nummers van Shearwater en Okkervil River uit m’n iTunes gehaald.
Maar Helix is weer prachtig. Shearwater baseerde het nummer op de volgende vraag van ene T.B. aan Billy Graham:
‘How can I control my thoughts and get rid of all the junk that passes through my mind? I know God must be appalled at some of the things I think about, but I can’t seem to get rid of them.’
Graham’s advies lees je hier. En de volledige CD kun je hier beluisteren.
Het tijdschrift zelf is overigens weer een lust voor het oog. Het is een kloek boekwerk op A4-formaat met onder andere een scenario van Dan Harris, foto’s uit de film La Ciénaga van Lucretia Martel en tekeningen die Jason Polan maakte naar aanleiding van een oproep aan de Esopus-lezers om te laten weten wat hun favoriete ding in New York City is.

MP3 Shearwater – Helix

Een nieuw album van J. Tillman


Vacilando Territory Blues heet het nieuwe album van J. Tillman en het is in één woord prachtig. De plaat komt in januari 2009 uit via het Amerikaanse Western Vinyl en het Britse Bella Union, maar is vanaf vandaag te downloaden via bijvoorbeeld iTunes.
Dan vraag ik me meteen af of het album nu mee mag tellen voor mijn jaarlijst van 2008 of niet. Het zou wat mij betreft stevige concurrentie betekenen voor de top 5 in die lijst.
Vacilando Territory Blues is breekbaarder dan het eerdere materiaal van Tillman.
De vergelijking met Richard Buckner die bij Tillman steeds weer gemaakt werd verdwijnt zo langzamerhand wat naar de achtergrond.
De sfeer van het album is ingetogen, al is er ook plaats voor het stevigere New Imperial Grand Blues.
Zou een release op Bella Union, het label van Cocteau Twin Robin Guthrie, Tillman nu eindelijk aan wat meer fans helpen? Laten we het hopen voor hem.
Alsof dit prachtige album niet genoeg is kunnen we Tillman binnenkort ook bewonderen op het Crossing Border festival.
Hij speelt op de inmiddels uitverkochte vrijdagavond 21 november, één keer solo en één keer als lid van de Fleet Foxes. En nu ik naar Vessels van het nieuwe album zit te luisteren hoor ik daar toch ook wat sporen van de Fleet Foxes in.

MP3 J. Tillman – Laborless Land

Tara Jane O’Neil op 2 november live in Utrecht


Op zondag 2 november sta ik voor een moeilijke keus. Ga ik naar Leiden om Damien Jurado aan het werk te zien in Q-bus of blijf ik in Utrecht voor het optreden van Tara Jane O’Neil ?
Het zal hoogstwaarschijnlijk het laatste worden. Jurado kunnen we zaterdag 1 november in Paradiso zien en later in november staat hij in Roepaen.
En ik kan me niet herinneren dat Tara Jane O’Neil ooit in Nederland heeft opgetreden. Ik heb haar één keer live gezien, maar dat was in 1997 toen ze met haar band The Sonora Pine het voorprogranmma van Low verzorgde in Chicago.
Tara Jane is voor één optreden in Nederland op 2 november in Café Averechts, nou niet echt een café dat bekend staat om zijn optredens. Mis dat niet, zou ik zeggen.
De laatste periode heeft Tara Jane O”Neil zich mee gericht op haar kunst en iets minder op de muziek. In het boekje Wings, Strings, Meridians combineert ze die twee specialismen. Op haar Myspace is te lezen dat ze zeker een voorraad van deze uitgave mee zal nemen naar Europa. Laten we hopen dat er nog wat exemplaren over zijn als ze in Utrecht is.
Het nummer hieronmder komt van het cd-tje dat bij het boek zit.
Tara Jane O’Neil doet ook nog twee optredens in België. Op 31 oktober is ze te zien in Antwerpen, de avond daarna in Snuffel in Gent.

MP3 Tara Jane O’Neil– A Partridge Song (Kitchen Concert)

Zou het nu echt gaan gebeuren voor Liam Hayes?


Zou het nu echt gaan gebeuren voor Liam Hayes?
Tot nu toe pakte hij het goed aan, maar het leek hem weinig op te leveren.
Zo was hij te horen op Hope en Viva Last Blues van Will Oldham en was hij even te zien in High Fidelity, toch een onmisbare film voor muziekliefhebbers.
Maar de albums die hij onder de naam Plush uitbracht wisten toch niet echt een groot publiek te bereiken.
Voor het opnemen van Fed stak Hayes zich flink in de kosten. Hij bracht bijna zes jaar in de studio door, huurde een leger aan studiomuzikanten in en liet Steve Albini, Rian Murphy en John McEntire opdraven. Maar het kostte hem veel moeite een label te vinden voor het album en uiteindelijk werd Fed in 2002 uitgebracht door het Japanse After Hours- label.
Ik kocht de plaat zes jaar geleden, ongetwijfeld voor veel geld omdat het een Japanse release betrof. Fed werd toen nauwelijks opgemerkt, maar eerder dit jaar zorgde het kleine Britse label Broken Horse eindelijk voor een release hier in het Westen.
En nu wordt het album wél opgepikt, hoewel het in de Nederlandse pers ook nu angstaanjagend stil blijft.
De songs van Fed vallen op door de fantastische arrangementen, Hayes maakt veel gebruik van blazers en is niet bang voor wat bombast. I’ve Changed My Number is daar een goed voorbeeld van. Zoals altijd zijn de vocalen van Hayes weer indrukwekkend en
steekt hij zijn liefde voor de muziek van Harry Nilsson niet onder stoelen of banken.
Fed is regelmatig ‘over the top’. Ik ben geen fan van bombast, maar de songs zijn zo goed en zitten zo goed in elkaar dat het album mij absoluut raakt en het is goed om Fed na zoveel tijd weer ‘ns te horen.
Plush is niet erg productief, maar het ziet er naar uit dat er dit jaar weer een nieuw album van hem uitkomt, Bright Penny getiteld. Take a Chance komt van dit album.

MP3 Plush – I’ve Changed My number

Bela Emerson


Hoewel ik afgelopen week niet naar de cellobiënnale ben geweest in het Muziekgebouw aan het IJ, heb ik toch twee cellisten aan het werk gezien. Op 19 oktober gaf Alexander Tucker in de bovenzaal van Paradiso een demonstratie cello samplen in combinatie met gitaar. Het traditionele cellogeluid ondergaat langzaam een metamorfose, totdat er een gezoem overblijft dat de ruimte vulde. Mooi gedaan, want Tucker weet moeiteloos de gespeelde fragmenten op elkaar te stapelen zonder dat het geforceerd gaat klinken. Het is alleen jammer dat het procedé zich na het eerset nummer nog enkele keren herhaalt zodat het verrassingselement verdwijnt en de monotonie de kop opsteekt. Later die week lukt het celliste Bela Emerson in Occii wel om de scherpte in haar improvisaties te houden. Met behulp van een batterij effectapparatuur op het podium is ze druk in de weer om de getokkelde, gestreken en geklopte geluiden in spannende collages te verwerken. De overgangen zijn soms abrupt, maar dat is geen bezwaar. Prettig is dat klassiek klinkende passages niet ontbreken, want af en toe een rustpunt creëren is helemaal niet erg: het moet geen demonstructie worden, om met Koot en Bie te spreken. Ze zou het experiment nog wat vaker in dienst van de het muzikale idee kunnen stellen. Haar zojuist verschenen solo cd Hespera op het Bip-hop label bevat enkele subtiele improvisaties, waarvan ik 5HTP het mooiste vind vanwege de geslaagde combinatie van klassieke en elektronische muziek. Net als Fred Lonberg Holm bespeelt ze een zwarte cello en haar muziek zit dichter bij de experimentele kraakconcerten dan bij de meer traditionele klassieke muziek. Toch zou Bela Emerson volgende keer gewoon op de cello biënnale moeten staan, want ze verdient meer bezoekers dan het handjevol mensen in Occii.

Granfaloon Bus en Okie Rosette


Voorzichtig begin ik de beste albums van 2008 op een rijtje te zetten.
Maar misschien is het ook een leuk idee om ‘ns een lijst te maken met de beste songs aller tijden. Een soort top 2000, maar dan in het klein. Daar zullen zeker Highways and Cigarettes en Tear Stained Eye van Son Volt in staan. Maar ook Witches & Snowmen van Snailhouse en There’s A Sugar Museum van Granfaloon Bus.
There’s a Sugar Museum is eigenlijk een super simpel nummer, vooral in de akoestische versie die je hieronder kunt beluisteren.
Maar het is wel een nummer dat mij bijblijft. Natuurlijk vooral vanwege de stem van Felix Contanza, maar ook vanwege de tekst. ‘The place I go, where I’ve always gone, where the deepest swallows all wash down, they’re at the bottom of the page without a wave or a smile with the gall to call this craft unsinkable, half empty or half full’, mag dan wat hoogdravend klinken, maar dit citaat staat in mijn geheugen gebeiteld.
Granfaloon Bus dreigt helaas een beetje in de vergetelheid te raken. Felix Constanza komen we nu tegen in Okie Rosette, alweer zo’n band met een bijzondere naam.
Het eerste album van de band, Leap Second, is een smaakvolle mix van folk en Americana. Naast Constanza en wat leden van Granfaloon Bus treffen we zangeres Rachel Stevenson aan en de vocalen van Constanza en Stevenson vullen elkaar prachtig aan.
Leap Second heeft een handjevol mooie songs te bieden, maar is over de hele lijn iets te netjes en te vrijblijvend. Al blijft de stem van Constanza natuurlijk prachtig.

MP3 Granfaloon Bus – There’s A Sugar Museum

MP3 Okie Rosette – Grand Opening

Goed nieuws en slecht nieuws


Laten we met het goede nieuws beginnen: er is een nieuw album van de Lucksmiths. De Australiërs zijn inmiddels toe aan album nummer negen of tien. Ik ben de tel een beetje kwijt geraakt. Nu maken de jongens van de Lucksmiths eigenlijk al jaren hetzelfde album.
Zanger Tali White klinkt ook op First Frost heerlijk relaxed als altijd en de songs zetten zich al na één keer draaien vast in je brein.
Maar de band pakt het wel iets anders aan op First Frost. Zo zijn songs als How We Met en Never & Always duidelijk iets steviger aangezet dan het eerdere werk, de gitaren krijgen hier iets meer ruimte.
Ondanks de kleine koerswijziging zijn de Lucksmiths op First Frost herkenbaar en aanstekelijk als altijd. Van mij mogen ze nog veel van dit soort albums maken.

En het slechte nieuws: na het verdwijnen van zaken als Boudisque, Get Records en het Utrechtse White Noise beginnen ook de online cd-zaken voorzichtig te kraken.
Het eerste slachtoffer lijkt Miles of Music te zijn. Deze leverancier van de betere Americana en power-pop kondigt op de site aan dat ze de zaak even dichtgooien om zich op de toekomst te bezinnen. ‘Now is it time to clean up, clean out, and consider the future’, zoals ze dat zelf zeggen.
Succes daarbij, jongens, en ik hoop dat jullie snel weer terug zijn.

MP3 The Lucksmiths – Up With The Sun

Port O’Brien zorgt voor topavond


In de uitverkochte grote zaal van Paradiso speelde Calexico, maar ik was gekomen voor het programma in de bovenzaal. Daar zouden Bodies Of Water en Port O’Brien optreden. De eerste band begon even na negenen voor nog geen tien bezoekers, maar aan het einde van hun set, gevuld met opgewekt klinkende popsongs, waren er dat er een stuk meer. En terecht, want het is leuke muziek.Luchtig oké, krachtig nee. Daarvoor moest je bij Port O’Brien zijn. Zij speelden de zaal volkomen plat door achteloos te demonstreren hoe je opwindende gitaarrock maakt. Wat valt erover te zeggen? Geweldige songs, een gedreven voordracht van zanger en gitarist Van Pierszalowski die zich er niet voor schaamde af en toe headbangend over het podium te stuiteren. Maar dat is logisch als je een Beavis en Butthead t-shirt draagt. Om de sfeer te verhogen mochten de bezoekers meeslaan op door de band uitgedeelde potten, pannen en deksels. Als dat geen ketelmuziek is! We mochten ook lekker mee schreeuwen bij het laatste nummer voor de toegift, I woke up today. Het overkomt mij niet zo snel bij concerten, maar hier word ik erg vrolijk van. Dit is ongetwijfeld een van de beste optredens die ik dit jaar heb bezocht.

Vic Chesnutt, Elf Power and the Amorphous Strings


Het moet een mooi schouwspel zijn geweest om al die muzikanten bezig te zien in de kelder van Vic Chesnutt in Athens, Georgia. Want dat is de plek waar Dark Developments werd opgenomen.
Aanwezig bij deze sessies waren behalve natuurlijk Chesnutt himself ook de leden van Elf Power en wat muzikanten van de band van Chesnutt.
Die avonden hebben een spontaan album opgeleverd, lekker ‘rough around the edges’ zoals de Amerikanen dat zo mooi noemen.
Het speelse van Elf Power is volop te horen op het album, maar uiteindelijk klinkt Dark Developments toch vooral als een Vic Chesnutt- album. Chesnutt schreef alle nummers en zingt ze ook allemaal.
Dark Developments heeft natuurlijk niet de kwaliteit van bijvoorbeeld Chesnutt’s Is the Actor Happy?, maar het album is absoluut te goed om zomaar als een tussendoortje af te doen.

MP3 Vic Chesnutt, Elf Power and the Amorphous Strings – Bilocating Dog

Port O’Brien en Bodies of Water in Nederland


Komende week zijn Port O’Brien (foto) en de Bodies of Water in Nederland voor een aantal optredens.
Beide bands brachten dit jaar uitstekende albums uit en ik heb goede herinneringen aan de optredens van beide die ik bezig zag in Austin, Texas.
All We Could Was Sing van Port O’Brien is een van de fijnste albums van dit jaar en de band weet de zeemansliederen van hun twee platen ook live uitstekend te brengen.
Ook het meest recente album van Bodies of Water, A Certain Feeling, is erg fijn, maar ik was toch net iets meer onder de indruk van het debuut Ears Will Pop & Eyes Will Blink.
De band geeft echt een te gekke live-show vol sixties-invloeden. Bodies of Water moet je echt ‘ns aan het werk gezien hebben.

Port O’ Brien is op de volgende data te zien:

Dinsdag 14 oktober Rotown
Woensdag 15 oktober Paradiso
Donderdag 16 oktober AB Club, Brussel
Vrijdag 17 oktober’ 4AD, Diksmuide
Zaterdag 18 oktober Merleyn, Nijmegen

En Bodies of Water

Woensdag 15 oktober Paradiso
Donderdag 16 oktober Rotown
Vrijdag 17 oktober Ekko

In Paradiso kun je dus woensdag beide bands op één avond zien. Mis ze niet, zou ik zeggen.

MP3 Port O’Brien- I Woke Up Today