ZXZW impressies: van Sun Ra Arkestra tot Z’EV


Het is onmogelijk om een compleet verslag uit te brengen van het omvangrijke Tilburgse ZXZW festival. Er is zoveel te zien en te horen dat keuzes onvermijdelijk zijn. Ik heb mij beperkt tot het weekeinde van 20 en 21 september en heb in totaal een dozijn optredens bezocht, een wandeltocht door Portland, Oregon gemaakt (met dank aan Khris Soden), een lezing over Sun Ra door Mark Dery bijgewoond plus een expositie van concertaffiches bekeken. Net als vorig jaar boften de bezoekers met het weer. De terrassen in de Tilburgese binnenstad zaten vol en muziekliefhebbers konden zondagmiddag genieten van een openluchtconcert van het Sun Ra Arkestra in de Muzetuin. Hartverwarmende muziek voor een massaal toegestroomd publiek. Het orkest werd in het Engels toegesproken door de loco-burgemeester van Tilburg. De gemeente was zeer vereerd om een week lang gastheer te zijn geweest van zulke geweldige muzikanten. Het orkest kreeg een oorkonde met daarin opgenomen de aanbeveling dat er voor het orkest in elke stad “space” zou moeten zijn. Dit als variant op het motto van het Arkestra: space is the place. Bandleider Marshall Allen nam het geschenk met een brede glimlach in ontvangst. Hij liet vervolgens nog een keer horen hoe je een altsaxofoon kunt laten knallen en scheuren. Ook eigenzinnig, maar op een heel andere manier, zijn de optredens van de soloartiesten Nackt Insecten en Z’EV. De eerste weet met simpele middelen een steviger bak herrie te produceren. Een microfoon in de buurt van de boxen houden, een paar metalen buisjes en wat electronische apparatuur. Een korte maar krachtige noise set. Z’EV pakt het subtieler aan met een gong en schalen die hij op een gevarieerde manier beroert. De Synagoge in de Willem II straat is een uitstekende plek voor deze ambient soundscapes. Maar wel in een behoorlijk stevige variant.

McCarthy Trenching


McCarthy Trenching – The Most Attractive Disguise

Zou het te vroeg zijn voor een kerstliedje? Lijkt me eerlijk gezegd niet – de pepernoten liggen tenslotte al in de winkels.
Christmas Song is misschien wel het mooiste nummer van het nieuwe album van McCarthy Trenching. Het is zo’n nummer waarin alles klopt. De piano, de ‘brushes’, die omfloerste vocalen van Dan McCarthy en de stem van Orenda Fink van Azure Ray op de achtergrond dragen allemaal aan bij aan de gedragen sfeer van het nummer.
McCarthy Trenching is een van de acts die hun muziek uitbrengen op het Team Love- label van Conor Oberst.
Team Love is inmiddels de fase van een hobbyprojectje van Oberst voorbij. Het is een volwassen label met interessante acts als Nik Freitas, A Weather, Tilly & The Wall en David Dondero. Opvallend eigenlijk hoe productief het label dit jaar is.
McCarthy Trenching heeft nog niet de zo verdiende aandacht gekregen in ons land, ondanks het uitstekende debuut van vorig jaar. Maar dat gaat hoop ik veranderen met Calamity Drenching. Dit is een prachtig album met kleine overwegend ingetogen liedjes over het leven van alledag. Mooie Americana, als je ’t mij vraagt.

MP3 McCarthy Trenching – Christmas Song

Jessica Lea Mayfield


Nee, een fan van de Black Keys ben ik niet. Maar dat is waarschijnlijk geen verrassing als je dit weblog een beetje in de gaten houdt.
Maar ik ben wel erg gecharmeerd van het debuut van Jessica Lea Mayfield.
Mayfield viel op met haar vocale bijdrage aan “Things Ain’t Like They Used to Be” op het Black Keys album Attack & Release.
Haar album With Blasphemy So Heartfelt is geproduceerd door Dan Auerbach van de Keys. Auerbach speelt ook mee op het album en ook leden van Dr. Dog zijn van de partij.
Jessica Lea, amper twintig jaar, heeft een dijk van een stem. Met flink wat echo er achter roept die stem herinneringen op aan Mazzy Star, al blijft Jessica Lea met beide benen op de grond. Ook doet ze me denken aan Kelly Jean Caldwell, van wie we helaas alweer een tijdje niets gehoord hebben.
Hoe jong ze ook is, Jessica Lea schrijft uitstekende songs met een donker randje.
With Blasphemy So Heartfelt is een prachtig album vol emotie en met een flinke ‘twang’. Wat mij betreft is dit een van de verrassingen van 2008.
Op 6 november is Jessica Lea Mayfield in het voorprogramma van Tony Joe White te zien in Paradiso.

MP3 Jessica Lea Mayfield- I Can’t Lie to You, Love

Foot Foot


Ik ben volledig in de ban van het album van Foot Foot, Trumpet.
Wat er exact zo bijzonder aan is kan ik eigenlijk niet zeggen, maar op de een of andere manier weet het album me te raken. Trumpet doet me denken aan het werk van Tara Jane O’Neil, maar ook aan het praatzingen van Laurie Anderson.
Het label van de band zegt het zo:
‘Although darker than it’s predecessor, Trumpet finds them flirting with alt-rock and traditional country to find them sitting seamlessly on the Drag City roster between Silver Jews and Will Oldham without losing their California porch-country bliss.’
Achter Foot Foot zit het echtpaar Robin en Josh Brown. Vooral de vocalen van Robin werken hypnotiserend.
Zo af en toe vliegt Foot Foot uit de bocht en wordt het gitaarspel van Josh mij iets te chaotisch en de uithalen van Robin iets te hysterisch.
Maar songs als Saw The Legs, In One Room en Well Song bewegen zich bijna stapvoets voort en daar kan ik dan weer eindeloos naar luisteren.

MP3 Foot Foot – Saw The legs

ZXZW tips: Sun Ra Arkestra , Our Brother The Native en meer


Net als vorig jaar telt het ZXZW festival in Tilburg (14-21 september) teveel artiesten om op te noemen. Iedereen kan dus zijn eigen programma samenstellen. Zelf ga ik zeker naar het niet te missen Sun Ra Arkestra. Zonder de leider, want Sun Ra is al jaren geleden teruggegaan naar Saturnus. Ik ben ze ooit gezien in De Meervaart waar zij een geweldige show gaven. Na anderhalf uur kondigden zij doodleuk aan: Don’t go or you’ ll miss the next show. Wat bleek? Na een korte pauze speelden ze een tweede set van nogmaals anderhalf uur. Aan het einde van de avond zong het publiek massaal mee met See you later alligator.
Voor muziek in de stijl van This Heat en Volcano Ther Bear kun je terecht bij Our Brother The Native. In de noise hoek zijn Nackt Insecten en Starving Weirdos de moeite waard, afgaande op de performance van de eerste die ik dit jaar zag in de Glasgow underground en de cd Shrine of the post-hypnotic van de Weirdos. Ik ben verder benieuwd nar de dark folk van Rusalnaia, singer-songwriter Tom Brosseau, Religious Knives en Nick Castro. En vergeet ook niet om even binnen te lopen bij Talibam!, Z’ev en David Karsten Daniels. Voor het volledige programma: check de site.

Bowerbirds in Nederland


Ik kijk erg uit naar de optredens van de Bowerbirds. Ik zag de band eerder dit jaar in Austin, Texas een aantal keer optreden en was daar erg van onder de indruk.
Het heeft even geduurd, maar het album Hymns For A Dark Horse is nu eindelijk ook uit in ons land en krijgt gelukkig de nodige positieve pers. Live geeft de band een extra dimensie aan de songs van het album. De band gaf in Austin een aantal voorzichtig theatrale shows waarbij een hoofdrol was weggelegd voor Beth Tacular. Maar ook Phil Moore en Mark Paulson laten live zien dat ze fantastische muzikanten zijn.
En dan is het alleen maar meegenomen dat de leden van de Bowerbirds super sympathiek en makkelijk te benaderen zijn.

De band maakt een uitgebreide toer door ons Nederland en is op de volgende plekken te zien:
Zondag 14 september Patronaat (gratis toegankelijk)
Woensdag 17 september Rotown
Donderdag 18 september instore bij Spin in Middelburg
Vrijdag 19 september Paradiso
Zaterdag 20 september Tivoli De Helling
Zondag 28 september Roepaen festival
Zondag 4 oktober Take Root, Oosterpoort Groningen

In Rotown treden ze op met Tom Brosseau en in Paradiso met Bon Iver.
Mis ze niet!

MP3 Bowerbirds – Untitled
opgenomen voor Daytrotter

Gebreide sokken maar niet van geitenwol: Henry Cow en Ivano Vitali


Ik luister niet meer zo vaak naar symfo-, art- en progrock uit de jaren 70, maar toch moest ik afgelopen week plotseling weer aan die tijd denken toen ik de papierbiënnale bezocht. In het CODA museum van Apeldoorn hing een grote gebreide sok van papier. Twee scholieren kwamen aanlopen en de een zei tegen de ander dat is echt niet van papier. Pas toen ze er met hun neus bovenop stonden zagen ze het: echt wel! Knap gemaakt door Ivano Vitali. Een vergelijkbare Big Sock, zoals het werk heet, is ook te vinden op de hoezen van artrockers Henry Cow. Zie de bovenstaande foto. Het gebruikte materiaal is ijzerdraad of iets vergelijkbaars, maar zeker geen wol. Het beeld past mooi bij de tegendraadse muziek op de albums. Eigenzinnig, verrassend, soms behoorlijk ontoegankelijk. Hun album Desperate straights uit 1975 met Slapp Happy is mijn favoriet, mede dankzij zangeres Dagmar Krause en de songs van Anthony Moore en Peter Blegvad, de drie Slapp Happy leden. Cow-leden Chris Cutler en Fred Frith zijn later doorgegaan met Dagmar Krause als Art Bears en andere (solo)projecten. Cutler en Frith zijn bijvoorbeeld samen te horen op de cd Issue two (Live at The Store) uit 2007. Maar pas echt briljant is Gravity van Fred Frith uit 1980. Fantastische hoes ook van Alfreda Benge. In het aprilnummer van The Wire staat een overzichtsverhaal inclusief besprekingen van alle Henry Cow albums en vervolgprojecten van Dagmar Krause en Tim Hodgkinson. Aanbevolen leeswerk. Visuele aanraders zijn de tentoonstellingen van papierwerken in CODA Apeldoorn en het Museum Rijswijk, waar naast Vitali’s werk meer bijzonders is te zien (Nikki van Es, Joan Hall en Jin-Woo Lee). Tot en met 14 september.

The Bears


Ik blijf me er over verbazen wat er allemaal te downloaden is. In het verleden waren acts als Madonna, Radiohead of REM vooral het “slachtoffer” van de download-rage. Op de een of andere manier kon ik daar weinig medelijden voor opbrengen, omdat dat soort grote acts toch hun geld wel binnen halen.
Maar het is allang niet meer beperkt tot de grote namen. Zo kwam ik al een download tegen van het nieuwe album van de Bears. Tja, ik heb m’n ‘pre order’ nog niet in huis of het album circuleert al op het internet.
Jammer eigenlijk voor die sympathieke Bears. Ik ben zo’n type die het album dan toch koopt, maar dat zal zeker niet voor iedereen gelden.
De Bears uit Cleveland maken leuke pop zonder al te veel pretenties.
Simple Machinery verschilt eigenlijk nauwelijks van het debuut en de EP’s van de band, maar is weer heerlijk. Songs als Please Don’t en Wait and See zetten zich vast in je kop en waar hoor je tegenwoordig nog zo’n heerlijk orgeltje?
Craig Ramsey en Charlie McArthur mogen trost zijn op dit album.
‘Recommended if you like… The Shins, Belle and Sebastian, Elliott Smith’, zegt Spin en daar kunnen we het alleen maar mee eens zijn.
Je kunt het album kopen via de winkel van de Bears, maar even googelen levert ongetwijfeld een download op.

MP3 Bears – Please Don’t

Machinefabriek live in de huiskamer


Ik wil niet beweren dat ik alle recente uitgaven van Machinefabriek heb gehoord, maar wel de cd Vloed en de cassette L.M.R.W Live edits. De initialen staan voor de voornamen van de participerende muzikanten, Leo Fabriek, Mariska Baars, Rutger Zuydervelt en Wouter van Veldhoven. Beide geluidsdragers bevatten live opnamen uit de periode 2006 – 2008. Vloed telt drie stukken die ik net wat beter vind klinken dan de twee tape opnames. Ze hebben een mooie opbouw waar de gitaar langzaam naar de achtergrond verdwijnt en opgaat in een draaikolk van geluid. dat kan een klinken als een klassiek koor uit Rusland (?) of een aanzwellende en wegebbende drone. Spannende soundscapes, zoals we het gewend zijn van Machinefabriek. Live klinkt het allemaal nog indrukwekkender en ik kan het weten, want ik was erbij toen Rutger solo in het BIMhuis speelde op 19/10/2007, het eerste stuk op Vloed. Dus ik zou zeggen, ga eens de deur uit voor een avondje gruizige muziek, bijvoorbeeld op 27 september, als Machinefabriek in Leiden speelt, samen met Soccer Committee. O ja, cd en cassette zijn direct bij de maker te bestellen.

Brian Eno en David Byrne do it again


Nadat ik in de krant had gelezen dat er een nieuw album van Eno en Byrne uit is ben ik naar hun website gegaan om de download versie te kopen. Voor slechts $ 8.99 kun je een mp3 van Everything that happens happens today krijgen inclusief de hoesafbeelding en een tekstboekje. Brian Eno maakte de muziek en David Byrne schreef er later passende teksten bij die hij zelf zingt. De songs liggen prettig in het gehoor, misschien wat gewoontjes, maar dat nodigt juist uit tot vaker luisteren. Bij Eno en Byrne gebeurt er altijd meer dan je na de eerste paar draaibeurten denkt. Het is zeker geen vervolg op My life in the bush of ghosts. Geen samples van bergzangers, nerveuze ritmes en vervreemdende sferen. Gelukkig maar, want wie zit er op een herhalingsoefening te wachten? Zelf noemen ze het folk-electro gospel en waarom ook niet? Het klinkt meer als Talking Heads dan als Eno maar misschien verander ik van mening als ik er vaker naar heb geluisterd. Intussen kan ik mooi de biografie On some faraway beach van David Sheppard over Eno lezen. Het is een vuistdik boek dat hopelijk wat makkelijker leest dan de fascinerende maar wel erg uitputtende studie van Michael Bracewell over het debuutalbum van Roxy Music. De biografie ligt in de boekhandel en sommige muziekwinkels. Ik had het geluk om hardcover editie van Sheppard te zien liggen bij Fame in de Kalverstaat voor slechts 10 Euro. Een Mooi Moment, om Bril en Van Weelden te citeren (zie hun boek Piano en gitaar).

MP3 David Byrne & Brian Eno – Strange Overtones