Mount Eerie werkt samen met Julie Doiron


In mei van dit jaar speelde Mount Eerie in Theater Kikker in Utrecht, maar om de een of andere reden heb ik daar nooit iets over geschreven.
Het was een mooie avond en het viel me op dat er absoluut een publiek is voor dit soort bands. Wel een publiek dat blijkbaar graag op de grond zit tijdens een concert.
Misschien een beetje snobistisch, maar ik was er vooral voor het voorprogramma No Kids.
Maar heb natuurlijk ook volop genoten van het optreden van Elverum.
Ik heb wel het nodige in de kast staan van Mount Eerie en de Microphones, maar op de een of andere manier heb ik niet zo veel met het werk van Phil Elverum.
De man brengt ook zo veel uit dat ik werkelijk door de bomen het bos niet meer zie.
Tot nu toe. Want binnenkort komt er een album uit dat Elverum samen met Julie Doiron.
En dat album behoort tot de mooiste dingen die ik dit jaar hoorde. Nu ben ik natuurlijk wel een fan van Julie Doiron, dus dat zegt veel.
Lost Wisdom heeft een prachtige ingetogen sfeer. Elverum nam het album samen met Julie Doiron en gitarist Fred Squire op in de woonkamer van Elverum in Anacortes, Washington.
Dit bevordert de intieme sfeer van de songs en de vocalen van Doiron en Elverum vullen elkaar prachtig aan.
Lost Wisdom is wat mij betreft een niet te missen album.

MP3 Mount Eerie met Julie Doiron & Fred Squire- Voice in Headphones

Goldie en Alex James in Maestro


Als regelmatige BBC kijker valt het mij op dat het er in competitieprogramma’s altijd serieus aan toe gaat. De deelnemers vinden het in het begin allemaal aardig en leuk, maar als ze een ronde verder komen worden ze fanatieker en doen ze er alles aan om te winnen. Dat zorgde in de laatste afleveringen van Celebrity Masterchef voor dramatische momenten. De uiteindelijke winnaar, Liz McClarnon (ex Atomic Kitten), bleek ondanks haar zenuwen en geringe kookervaring het meeste geleerd te hebben. Olivier B. Bommel zou zeggen: ik wist niet dat ik het in mij had. Iets soortgelijks geldt voor de nieuwe serie Maestro op BBC2, waarin de kandidaten hun kwaliteiten als dirigent moeten bewijzen. De humor van presentator Clive Anderson is aan de flauwe kant, maar als je daar omheen kijkt is er veel om van te genieten. In de tweede aflevering moesten de zeven overgebleven kandidaten een stuk dirigeren uit een film of tv-serie, waaronder The Onedin Line, The Simpsons en West Side Story. Bassist Alex James van Blur zag je zwoegen en hij moest zich inhouden: niet gaan swingen! Zanger en acteur David Soul deed juist het tegenovergestelde door nauwelijks te bewegen. Hoewel Sue Perkins de hoogste score van de jury kreeg met haar levendige uitvoering van Simpsons muziek vond ik Goldie de opvallendste dirigent-in-opleiding (iedere kandidaat heeft een eigen coach waarmee de stukken worden ingestudeerd). Zijn enorme handen bewegen als vleugels door de lucht en het lijkt erop of hij het orkest probeert te bezweren. Een prachtig gezicht. Het lijkt wel of hij zich net zo goed thuis voelt bij gedragen orkestmuziek (Cavalleria Rusticana) als bij zijn eigen heftige drum & bass werk. Zowel Goldie als Alex gaan door naar de volgende ronde, David Soul is afgevallen. Andere kandidaten zijn Jane Asher, Katie Derham en Bradley Walsh. Waarschuwing: kijken werkt verslavend. Dinsdagavond om 22 uur.

The Smittens


Zin in wat fijne recht toe- recht aan pop zonder al te veel pretenties? Luister dan ‘ns naar de plaat van The Smittens, een band uit Burlington, Vermont. Ja, ook daar maken ze muziek.
The Coolest Thing About Love komt uit bij het leuke label Happy Happy Birthday to Me.
De band combineert doo-wop vocalen, ‘catchy’ ritmes en meezing-refreintjes tot een super aanstekelijke sound.
Songs als C’mon! en Gumdrops balanceren wel gevaarlijk op het randje van de lulligheid
De band heeft verschillende zangers, maar de prachtige vocalen van Dana Kaplan maken dit album juist zo heerlijk. The Coolest Thing About Love is zo’n album waar ik niet snel genoeg van krijg.

MP3 The Smittens – The Interstate

Avontuurlijke jazz in de Haarlemse Philharmonie: Led Bib en Eric Vloeimans


Het middelpunt van de Haarlem jazzdagen is de Grote Markt. In een enorme tent kunnen de bezoekers gratis luisteren naar grote namen en opkomende talenten. Nou ja, luisteren. Je moet als muziekliefhebber zo dicht mogelijk bij het podium staan, want er wordt ook heel veel gepraat. Komen mensen voor de gezelligheid of voor de jazz en aanverwante genres? Het antwoord is: beide. Dat bleek afgelopen donderdag 14 augustus in de Phliharmonie, de fraaie concertzaal die net achter de Grote Markt ligt. Omdat op de openingsavond (woensdag) de tent op het plein gescheurd was door de harde wind en er gevaar voor instorting bestond, besloot de organisatie om die avond en de volgende dag het programma te verplaatsen naar naar de Philharmonie. Wat bleek? Elk nadeel heeft zijn voordeel, want de praters konden in de foyer lekker hun gang gaan en de anderen konden in de grote zaal genieten van de muziek, zij het zonder drank. Rond een uur of acht was het nog rustig bij de jonge Engelse band Led Bib uit Londen. Zij lieten horen hoe opwindend jazz kan zijn. Het was erg hard, maar ik had toch geen behoefte om er doorheen te praten. Ze begonnen in de heavy metal jazzstijl van John Zorn’s Spy vs.spy album. Twee altsaxofonisten, een keyboardspeler en een stevige ritmesectie. Energiek en af en toe eventjes wat subtiele momenten die lieten horen dat ze meer kunnen dan alleen maar rechtdoor spelen. Slalommen en scherpe bochten maken of zelfs pirouettes: geen probleem! Later op de avond liep de zaal helemaal vol voor Eric Vloeimans en er werd niet door de muziek heen gepraat. Trompettist Vloeimans bewees zijn grote klasse door in drie verschillende bezettingen langs diverse jazzgetinte honken te lopen. De duetten met pianist Florian Weber waren sfeervol en Fugimundi (een trio met pianist Harm Fraanje en gitarist Anton Goudsmit) borduurde hierop voort, de warme trompetklanken wisten de zaal moeiteloos te vullen. Het was jammer dat een deel van het publiek na de pauze achterbleef in de foyer want Gatecrash, bestaande uit Vloeimans, Weber, een ritmesectie en DJ Git Hyper (en ook nog even Anton Goudsmit) ging bij vlagen behoorlijk loos. Het spelplezier was duidelijk zichtbaar vanaf mijn plek, schuin boven het podium. Jazz in de Philharmonie: een geslaagde combinatie.

Shannon McArdle


De relatie tussen Shannon McArdle en Timothy Bracy, de belangrijkste mensen van The Mendoza Line, is nooit echt fantastisch geweest en dat kwam ook terug in hun teksten. Toen Bracy McArdle verliet betekende dan ook het einde van The Mendoza Line. Op het laatste album 30 Years Low, een puur echtscheidingsalbum, mocht McArdle nog even alle frustratie van zich afschrijven en af-zingen.
Maar ze heeft nog voldoende venijn overgehouden voor haar solodebuut Summer of the Whore. Nee, niet echt een gezellige titel.
In de teksten van Shannon McArdle trekt zij flink van leer. Shannon ging er vanuit dat zij samen met Timothy Bracy een kind zou hebben en nu die plannen gedwarsboomd zijn zingt zij in He Was Gone over dit denkbeeldige kind: ”He would have had blue eyes, I’m sure / He would have made you love me more/ You’d have seen me hold him close and sing / You’d have forgiven me anything”
Ik sta stil bij die teksten omdat ze zo indringend zijn, maar ook omdat het album me muzikaal een beetje tegenvalt.
We weten dat Shannon barst van het talent en ze heeft natuurlijk een prachtige stem, maar muzikaal haalt The Summer of the Whore maar zo hier en daar het nivo van The Mendoza Line.
De nummers zijn soms gewoon te lang, missen de broodnodige spanning en het album lijkt gewoon niet van de grond te komen, ondanks mooie songs als This Longing en That Night in June.
Ik had veel verwacht van het album, maar ben eerlijk gezegd een beetje teleurgesteld.

MP3 Shannon McArdle – This Longing

Surprise op Summer Darkness in Utrecht


De bezoekers van het Summer Darkness festival konden op zaterdag 9 augustus niet alleen genieten van het overvolle programma, maar ook van het zomerse weer. Op het Domplein trok de gothic markt een gemêleerd publiek dat, gezeten op picknickbanken, kon luisteren naar de artiesten op het open podium. Daar speelde Poets To Their Beloved een combinatie van folk en klassieke muziek die het ook goed zou doen in een intiemere omgeving. Een kerk bijvoorbeeld. Voor de ingang van de Leeuwenbergh stond al een lange rij festivalgangers om de folkband Faun te kunnen zien. Dan maar een andere keer naar deze pagan folk (volgens het programmaboekje) luisteren. Er zijn genoeg andere concerten plus tentoonstellingen en lezingen, onder meer over het gebruik van geluidseffecten in Draculafilms. Het muziekaanbod is behoorlijk gevarieerd, ondanks het gothic accent: dark wave, gothic rock, electro pop, apocalyptic folk, synth pop, medieval folk, dark ambient en metal, om maar enkele genres te noemen. Het beste concert van de zaterdag is voor mij Mixed Grill, de enige Classical act, in de Nicolaïkerk naast het Centraal Museum. Ik ben ruim op tijd, zodat ik rustig het kerkinterieur kan bekijken Nog boeiender is het optreden van drummer, saxofonist en vibrafonist Hans Hasebos, zangeres Wynanda Zeevaarder en organist Stephen Taylor. De opening is subliem: kleine bekkens en ijle zang vullen de kerk en het orgel zorgt voor een aangename sfeer. Er wordt onversterkt gespeeld, de spelers wisselen voortdurend van plaats en dat klinkt geweldig, zoals de knallende drums en de met een strijkstok bespeelde vibrafoon. De verspreid zittende bezoekers blijven drie kwartier gefascineerd luisteren. Ik vergeet helemaal om foto’s te maken, maar ach, dat zou de muzikanten maar hebben afgeleid.

Matt Bauer


In 1968 werd in de buurt van Georgetown, Kentucky een jong meisje dood aangetroffen op een weggetje niet ver van de Eagle Creek.
Matt Bauer groeide daar in de buurt op en het verhaal inspireert hem nu tot het maken van het prachtige The Island Moved in the Storm.
Niet alleen op de hoesfoto’s speelt de dood een belangrijke rol, ook in de poëtische teksten komt de dood en afscheid naast de natuur vaak terug.
Het tempo van de muziek ligt laag, de songs slepen zich bij wijze van spreken voort. Bepalend zijn die zo herkenbare stem van Bauer en zijn minimale banjospel.
Alles samen zorgt dit er wel voor dat het moeite kost om echt tot het album door te dringen.
Na drie keer draaien begonnen bij mij eindelijk wat dingen op hun plaats te vallen.
Eerder dit jaar was Bauer in Nederland als muzikant in de band van Alela Diane.
Diane is nu te horen op The Island Moved in the Storm. Samen met Mariee Sioux en Madelyn Burgess zorgt zij in songs als Old Clothes en Barn Owl voor de prachtige harmonieën die het album weer een extra laag geven.

Na een CD en een EP die hij in eigen beheer uitbracht is Bauer nu terecht gekomen bij La Société Expéditionnaire Het label mag trots zijn op dit prachtige album dat vooral de fans van Iron and Wine en Bon Iver niet mogen missen.

MP3 Matt Bauer – (Corolla) The One You Love

Zwart en zomers: Summer Darkness, Æthenor en meer


Het kan aan mij liggen, maar het lijkt erop dat deze zomer het woord zwart steeds vaker opduikt. Deze week is het Summer Darkness festival in Utrecht van start gegaan. De gothic lifestyle staat hierin centraal, met aandacht voor muziek, kleding, lezingen en tentoonstellingen. Utrecht als Gotham City maar dan in de echte wereld en niet, zoals in de nieuwe Batmanfilm The dark knight, in een duistere, fictieve stad. Bij het woord zwart schieten mij ook allerlei groepsnamen en albumtitels te binnen. Ik zal me beperken tot enkele recente namen en de rest voor een andere keer bewaren (nou vooruit, ik noem alvast Van Der Graaf Generator met hun mooie sombere hoezen en donkere muziek, Black Sabbath, Frank Black, Johnny Cash en Keiji Haino, de laatste twee als mannen in het zwart). Recenter is het album In the future van Black Mountain. Ze spelen niet onaardige, slepende gitaarmuziek met een licht psychedelisch tintje. Ik ben nog niet helemaal overtuigd, het is mij wat te netjes (de zang) en weinig avontuurlijk. Dan hoor ik liever de donkere klanken (dark ambient?) van Æthenor. Hun laatste album Betimes black cloudmasses bestaat niet uit heavy metal drones maar bevat subtiele percussie, keyboards, diepe bassen en geluidseffecten die het goed zouden doen bij een film noir. Zo heb ik Stephen O’Malley van Sunn 0))) nog niet gehoord. Hier speelt hij samen met onder meer Daniel O’Sullivan (Guapo) en Vincent de Roguin (Shora). Spannend. Ik denk dat ik het advies van Amy Winehouse maar opvolg: back to black, in mijn oude Vondelpark t-shirt.

Ida


Ook ik merk dat het nu rustiger wordt met de nieuwe releases. Ik stond op het punt om iets te schrijven over de rerelease van Julie Doiron’s Loneliest in the Morning, maar toen plofte net de nieuwe EP van Ida in de bus.
De EP My Fair, My Dark is een ‘companion piece’, zoals ze dat zo mooi noemen, bij het eerder dit jaar uitgebrachte album Lovers Prayers.
Tussen de zeven songs van de EP vindt je behalve zelfgeschreven materiaal ook covers van Dolly Parton, John Martyn en Anne Briggs.
Ida is al zo’n dertien jaar bezig en de band heeft dat typische ingetogen geluid inmiddels perfect in de vingers. Dat hoor je goed in The Time Has Come en de live versie van Late Blues.
My Fair, My Dark is geen opvullertje om de fans even tevreden te houden tot een volgend album. Het heeft op z’n minst de kwaliteit van Lovers Prayers.
The Pain of Loving You is een nummer van Dolly Parton. Ida kreeg tijdens het opnemen hulp van Tara Jane O’Neil, Levon Helm en Michael Hurley.

MP3 Ida – The Pain of Loving You

Brothers and Sisters


Waterloo Records is een van die dingen die Austin, Texas zo aantrekkelijk maakt voor de muziekliefhebber. Als je er binnenstapt raak je gegarandeerd de weg kwijt tussen de eindeloze rijen nieuwe releases, ouder werk, DVD’s en luisterpalen met I-pod’s. En dan heb ik de tijdschriften en uitverkoopbakken nog niet genoemd.
Door het jaar heen kun je bij Waterloo ook terecht voor in-store optredens waarbij vaak gratis bier wordt geschonken.
In maart 2006 was ik ook bij Waterloo en daar viel mijn oog op de debuut-CD van Brothers and Sisters die op de wand met aanraders van de medewerkers stond. Waarom weet ik niet meer exact, maar op het kaartje bij de cd zal ongetwijfeld een verwijzing naar de Mamas and Papas en Uncle Tupelo hebben gestaan.
Want daar kun je Brothers en Sisters plaatsen. De band brengt deze maand een nieuw album uit, Fortunately getiteld, en ook hier hoor je duidelijk invloeden van de California pop en country-rock.
De harmonieën zijn prachtig, de steelgitaar jankt heerlijk in songs als Make a Man’s Body Hurt en Can’t Hold Me Back. Will Courtney en zijn zus Lily vormen de kern van de band en zorgen ook voor de prachtige vocalen. Ook daarom zou je Brothers and Sisters wel de Amerikaanse tegenhanger van The Magic Numbers kunnen noemen. Al doen de Amerikanen wat meer country in hun pop.
Ook al is Fortunately zo hier een daar een tikje vrijblijvend, het blijft een heerlijke plaat.

MP3 Brothers and Sisters – Mason City