Bodies of Water


Ik kan me de tijd nog goed herinneren dat in de zomerperiode de stroom aan nieuwe releases even opdroogde. Dat was het geval tot niet eens zo heel lang geleden, maar naar die tijd kunnen we alleen met nostalgische gevoelens terugdenken. Want ook anno 2008 komen er ook in juli en augustus gewoon interessante nieuwe albums uit.
Ik kijk vooral uit naar het album van Shannon McArdle, die ooit deel uitmaakte van de Mendoza Line, en naar de EP’s van Ida en Bubblegum Lemonade.
Maar ook A Certain Feeling van Bodies of Water stond hoog op mijn verlanglijstje en deze week is het album uitgekomen.
Het debuut Ears Will Pop & Eyes Will Blink was fantastisch en liet een volstrekt eigen geluid horen. De band heeft inmiddels onderdak gevonden bij Secretly Canadian en met A Certain Feeling werken ze dat eigen geluid verder uit. De koorzang vormt nog altijd de basis en muzikaal grijpt de band volop terug naar de jaren ’70 en ‘80.
Soms is het wat ‘over the top’, maar het geluid is altijd herkenbaar en opzwepend.
En wat mij betreft mogen de jongens en meisjes van Bodies of Water snel deze kant opkomen voor wat shows. Live is een echt spektakel, zoals ik dat eerder dit jaar in de USA mocht meemaken. Een beetje Polyphonic Spree, maar dan zonder de ballonnen en die lange gewaden, laat ik het zo maar zeggen.

MP3 Bodies of Water – Darling, Be Here

Snailhouse


Mike Feuerstack is een Canadese muzikant die in relatieve stilte zijn werk doet. Hij is misschien nog het meest bekend omdat hij deel uitmaakte van de Wooden Stars die samen met Julie Doiron een eerg fijn album maakten.
Maar de prachtige pop boordevol emoties die hij onder de naam Snailhouse uitbrengt is in ons land niet of nauwelijks opgemerkt.
Zijn nieuwste album Lies on the Prize is deze maand uitgebracht op Unfamiliar Records.
Later dit jaar krijgt het album ook een Europese release via het Duitse Mi Amante.
“Muzikaal combineert Mike Feuerstack de singer-songwriteraanpak met melodieuze pop”, schreef ik ooit over de Silence Show. Ik zou dat nu natuurlijk niet meer zo formuleren, maar die omschrijving geldt ook voor Lies on The Prize, ook al is deze plaat abosluut meer ‘poppy’ en ‘up beat’ dan de prachtige voorganger The Silence Show.

Hip kun je het nauwelijks noemen wat Feuerstack doet met Snailhouse. Ook al werkte Jeremy Gara van Arcade Fire als muzikant en producer meer aan Lies on the Prize. Maar de albums van Snailhouse zijn bijna stuk voor stuk prachtig en de muziek komt rechtstreeks uit zijn hart. En dat gaat het toch om?
Benieuwd naar meer Snailhouse? Op de Ketelmuziek Muxtape hoor je meer nummers van Lies on the Prize en een keus uit zijn eerdere werk. Wat heeft die man toch een wonderschone muziek gemaakt.

MP3 Snailhouse – Dollar Signs

Hélène Breschand en Rhodri Davies excelleren op elektrisch versterkte harp


Het BIMhuis zit helemaal vol als zaterdagmiddag 19 juli stukken van Debussy, Natra en Bax worden gespeeld waarin de harp een hoofdrol vervult. Omdat het concert onderdeel is van het 10e Wereld Harp Congres zijn er vermoedelijk veel harpspelers onder de bezoekers. Of is het harpisten? Dit verklaart misschien waarom meer dan 80 tot 90% van publiek uit vrouwen bestaat. Hoewel er uitstekend wordt gespeeld ben ik toch vooral geïnteresseerd in een minder orthodoxe aanpak, zoals Joanna Newsom dat bijvoorbeeld doet in de popmuziek. Het echte vuurwerk wordt pas later in de middag (voor een minder omvangrijk publiek maar in een nog steeds een goed gevulde zaal) ontstoken tijdens de improvisatie van harpiste Hélène Breschand. Met verbluffend gemak tovert zij de meest uitlopende klanken uit haar harp door gebruik te maken van pedalen, effectapparatuur, stokken en een strijkstok. Het is altijd oppassen als je met een instrument andere instrumenten imiteert, want al gauw wordt het een kunstje. Hoor, een elektrische gitaar, o nee een piano, o nee een viool! Het is op het randje maar Hélène Breschand weet deze valkuilen te vermijden, omdat ze alles mooi in elkaar laat overlopen. Aangevuld door diepe bassen, subtiel getokkel en zang (met haar mond tegen de harp aan) zorgt dit alles voor een klein half uur improvisatie op het hoogste niveau.
Zouden Rhodri Davies en Peter Jacquemyn dit kunnen evenaren laat staan overtreffen in hun set? Jacquemyn gaat er meteen vol in door zijn staande bas aan te vallen met een strijkstok. Hakken en zagen, imponerend en robuust. Rhodri Davies bespeelt zijn miniharp, die op een tafel ligt, met allerlei voorwerpen, waaronder een metalen buis, houten pionnen, klemmen en een apparaat waarmee je een klank extra versterkt. Samen creëren ze massieve geluidsblokken die ineens oplossen in spaarzame klanken, om weer snel door te stormen naar een volgende ongehoorde geluidservaring. Ook dit is muziek van grote klasse en na afloop liepen nieuwsgierge bezoekers het podium op om de harpen van dictbij te bekijken en te fotograferen (zie de bovenstaande foto, met de arm van Rhodri). Tot en met 23 juli is er nog meer harpmuziek te horen in en rond het muziekgebouw aan het IJ.

Liz Durrett


Ik trof vandaag een leuke verrassing aan in mijn mailbox: het nieuwe album van Liz Durrett.
De jongens en meisjes van Durrett’s promotie-club zijn zo vriendelijk geweest mij de digitale versie van haar album Outside Our Gates toe te sturen. Het album komt uit op 9 september op het Warm label.
Ik ben een fan van de eerste albums van Durrett en Outside Our Gates ik ook weer prachtig.
Durrett, een nicht van Vic Chesnutt, maakt dromerige pop. Eric Bachmann van Crooked Fingers produceerde het album en Outside Our Gates klinkt rijker en spannender dan de voorganger The Mezzanine. Dat is vooral te danken aan het prachtige gebruik van strijkers en zo hier en daar wat blazers.
Prachtige en sfeervolle songs als In The Eaves, All of them all, We Build Bridges en You Live Alone maken dit tot een smetteloos album.
O ja, oom Vic is natuurlijk ook van de partij.

MP3 Liz Durrett- In The Eaves

Noah and The Whale


Noah and The Whale waren eerder in ons land voor optredens tijdens Motel Mozaique en London Calling. Misschien heb je ze daar wel gezien.
De Britse band brengt in augustus haar debuut Peaceful, The World Lays Me Down uit en dat is wat mij betreft een van de kandidaten voor de titel Zomerplaat van het jaar.
Dit is een plaat vol met zonnige folky en onweerstaanbare popsongs als 2 Atoms in A Molecule en Shape of My Heart.
Toegegeven, het is soms wat vrijblijvend. Maar ook voor vrijblijvendheid is een tijd en een plaats. De muziek en de charmant ongepolijste vocalen van Charlie Fink doen denken aan het werk van Jonathan Richman of Adam Green. En als dat nog niet overtuigend genoeg is- Laura Marling doet ook mee.
De song 5 Years Time is inmiddels al in een commercial voor Saturn te horen. Deze jongens komen er dus wel.
Via deze site kun je het album kun je het album nu gratis en legaal downloaden.
Wat mij betreft is Noah and the Whale de Aberfeldy van 2008.

MP3 Noah and The Whale – Jocasta

DIY hoezen en schilderijen: Dylan, Van Vliet, Coyne en anderen


Sommige muzikanten draaien hun hand er niet voor om zelf het art work van de hoezen te verzorgen: do it yourself. Of dat een goed idee is kun je betwijfelen, maar soms leidt het tot verrassende of op zijn minst markante resultaten. Zo vind ik de Kevin Coyne en Michael Hurley hoezen goed bij de muziek passen, kleurrijk, humoristisch en een tikkeltje anarchistisch en grimmig. Don Van Vliet blijft een unieke muzikant maar als schilder sla ik hem minder hoog aan. Toch heeft hij na zijn muzikale loopbaan meer succes gehad met zijn schilderijen dan met zijn muziek, financieel gezien. Het self portrait van Bob Dylan op zijn gelijknamige album haalt het niet bij zijn songs, hoewel juist die plaat door velen bijzonder beroerd wordt gevonden. Dan is die hoes wel zo toepasselijk. Ik vind het eigenlijk wel meevallen, de plaat en de hoes. Dat geldt ook voor Dylan’s schilderwerk dat nog tot 13 juli in de Londense Halcyon Gallery hangt. De belangrijkste onderwerpen zijn vrouwen, portretten van vrienden, uitzichten vanuit gebouwen, interieurs en onderweg zijn. De uitvoering is opvallend onpersoonlijk, nergens herken je iets wat aan Dylan doet denken. Of het zou het schilderij Dad’s restaurant moeten zijn, maar of dat autobiografisch is? Zijn stijl heeft iets zondagschilderachtigs. Dylan bekommert zich weinig om techniek maar zet alles er zo te zien in één keer op. Datzelfde doet hij ook vaak met zijn muziek, alles het liefst in één take op de band kwakken en dan is het klaar: don’t look back. Topstuk is het werk Railroad tracks waarop een treinrails is te zien die in de verte verdwijnt, met links en rechts enkele huizen en een oranje lucht. In de exhibition guide staat hierover: “The image of a traintrack receding into the distance encapsulates Dylan’s life on tour, movin from place to place (…)”. Ook verwijst de gids naar een passage uit Chronicles volume 1 waarin Dylan schrijft over de associaties die treingeluiden in zijn jeugd bij hem opriepen. Een hele aardige tentoonstelling, kortom, en als ik kijk naar wat andere muzikanten aan tekeningen en schilderwerk presenteren zouden galerieën dat best wat vaker kunnen doen. Tijdens het Crossing Border festival in Den Haag konden bezoekers al eens werk van Jon Langford en Jeffrey Lewis in zien.
Tot slot geef ik nog een tip voor bezoekers aan Londen. In Tate Modern zijn tot 14 september enkele verbluffende stukken te zien van Cy Twombly in een mooie overzichtstentoonstelling. Hoogtepunten zijn de negen in diverse tinten groen geschilderde panelen. Ik ga het niet uitleggen, zelf kijken. Een must see.

MP3 Michael Hurley – Knockando

Annelies Monseré


Annelies Monseré is een sympathieke Vlaamse muzikante die ik nog wel ‘ns in het Utrechtse Db’s tegen het lijf loop. Annelies, ik mag Annelies zeggen, maakte alweer drie jaar geleden een prachtig verstilde plaat getiteld Helder voor het roemruchte BlueSanct label.
Eerder dit jaar bracht ze een EP uit die ze samen maakte met Jessica Bailiff, een grote dame in de alternatieve hoek.
De vier nummers van de EP combineren het verstilde geluid van Annelies met het experiment van Bailiff en daar wordt nog wat de voorzichtige ‘distortion’ aan toegevoegd.
De stemmen van Bailiff en Monseré klinken prachtig samen en het resultaat is erg mooi.
En ik blijf het bijzonder vinden dat het de Vlaamse lukt om eerst op het label van Elephant Micah en de Rivulets terecht te komen om vervolgens met Bailiff in zee te gaan.
De EP is uitgebracht in 310 exemplaren en de voorraad gaat hard, lees ik op de site.

MP3 Jessica Bailiff en Annelies Monseré – Shadow

Going underground in Londen: David Karsten Daniels, One Little Plane & Vessels


De London Underground is het ideale vervoermiddel om de stad snel te doorkruisen. OK, er zijn af en toe wat vertragingen maar die worden meestal van tevoren aangekondigd. Mij hoor je niet klagen. Ook de muziek wordt zo nu en dan onder de grond gespeeld. Dat viel mij op toen ik twee achtereenvolgende avonden moest afdalen naar een ‘underground venue’. Maandag 30 juni was ik in de Slaughtered Lamb (Great Sutton Street), een karakteristieke pub met houten stoelen, luie fauteuils, een studentikoze sfeer en Japans bier. Beneden is er een ruimte waarin een ratjetoe aan meubilair staat. Er was plaats voor pakweg 100 bezoekers en de bands spelen in een hoek van de ruimte. Aan een podium doen ze hier niet. Van de vier artiesten springen David Karsten Daniels en One Little Plane er uit. David, blootsvoets, komt uit de USA en houdt het simpel: elektrische gitaar, drums en de blazers staan op tape. Echos van Smog, Jeffrey Lewis en Bright Eyes, een krachtige stem en afwisselende songs. Op zijn cd Fear of flying klinkt het allemaal wat gepolijster, maar niet minder intrigerend. In de woorden van Time Out magazine, de onmisbare uitgids: “his lo-fi songcraft [...] can embrace both freakouts and Reichian minimalism”. Een aangename verrassing. Bij One Little Plane moet ik aan Björk, Mazzy Star en Taken By Trees denken, zonder dat dat afleidt van de songs die Kathryn Bint zingt. Zoals de hele avond is het publiek bij de les en er wordt niet door de muziek heen gepraat. Sympathieke muziek, de cd Until, geproduceerd door Kieran Hebden, bevat fraaie zomerpop met af en toe een rafelrandje, zodat het niet te glad wordt.
Over naar een andere ondergrondse locatie, 229, in Great Portland Street. Hier staat zowaar een portier bij de ingang die streng vraagt of er water in mijn rugzak zit. O nee, dat kan absoluut niet, dus opdrinken of in een kartonnen doos deponeren. Ik doe beide en mag vervolgens naar binnen. Beneden aangekomen tref ik een ruimte aan met een bar en ook hier stoelen en een paar luie banken. Het voorprgramma Math Class uit Brighton maakt lekker veel herrie en verkleedt zich na twee nummers. Met hun capuchons zien ze er uit als een kruising tussen Maya’s en South park figuren. Energieke rock zonder echte memorabele songs. Daarna is het de beurt aan Vessels uit Leeds. Dit vijftal begint à la Tortoise maar schiet al tijdens het eerste nummers loeihard de stratosfeer in. Het lijkt Comets On Fire wel. Mooi gitaargeluid alsof er een melodieuze straaljager de lucht ingaat. De uitgesponnen nummers weten de aandacht vast te houden en als de derde gitarist plaatsneemt achter het tweede drumstel gaat het allemaal nog wat energieker door. Nice one! Check uit hun album White fields and open devices. Nogmaals Time Out: “experimental pop soundscapes with a sweeping and grandiose, post-rock base and alt.folk and electronica inflections, recalling felt, Sigur Rós and 65daysofstatic”.

MP3 One Little Plane – The Sunshine Kid

Trinity Buoy Wharf, Londen


Londen zit vol met verrassende locaties. Zo kwam ik na wat speurwerk terecht op Trinity Buoy Wharf, waar je een goed uitzicht hebt op het Millenium Dome en de skyline van Canary Wharf. Op het terrein staan onder meer een Amerikaanse diner (Fatboy’s), containerstudio’s en een vuurtoren. Aan de waterkant wordt de compositie Flood tide van John Eacott gespeeld voor twee cello’s, marimba en vibrafoon. De rivier de Theems bepaalt hoe de compositie wordt uitgevoerd: “the content, pacing and intensity of the performance will depend on how the tide flows on a particular day”. Op 28 juni pakte dat erg goed uit. Het publiek kon van de zon genieten en een klein uur luisteren naar klanken die de sfeer van Brian Eno’s On land opriepen. Ik werd na afloop beloond voor mijn aanwezigheid met een gratis biertje, leuk. Indrukwekkend is de vuurtoren met een prachtig uitzicht rondom en niet te vergeten het project Long Player. Jem Finer (ex-Pogues) heeft de klanken van Tibetaanse gongs bewerkt via een computerprogramma. Door kleine variaties aan te brengen herhaalt het stuk zich slechts eens in de 1000 jaar. Op 1 januari 3000 klinkt de laatste noot. Als je in Londen bent is dit een aanrader, met als bonus een prachtige wandeling langs de Theems.

Tu Fawning


Ik heb altijd een zwak gehad voor Corrina Repp. De twee albums die ze voor Hush maakte zijn prachtig en Absent and the Distant, het album dat ze in 2006 op Caldo Verde uitbracht, is haar sterkste tot nu toe.
En toen ik haar vorig jaar in Ekko sprak bleek ze super innemend te zijn.
Nu duikt Repp op in het gezelschap met de bijzondere naam Tu Fawning. Ze vormt Tu Fawning samen met Joe Haege van 31 Knots. Tu Fawning’s EP Secession komt 8 juli 2008 uit bij Polyvinyl, al was de vinyl versie al eerder te verkrijgen. En nu heb ik geloof ik wel genoeg labels genoemd.
Secession klinkt wat experimenteler dan wat we van Corrina Repp gewend zijn. De songs hebben vaak een wat spook-achtige sfeer. Het kostte me dan ook wel moeite en een paar draaibeurten om Secession echt te doorgronden. Naast Repp en Haege is ook Kevin Robinson van Viva Voce te horen op Secession.
De EP komt uit in een oplage van 1000 stuks en ik heb nummer 526. Zorg dus dat je er snel bij bent.

MP3 Tu Fawning – Out Like Bats