Cameron McGill


Een van de dingen waar ik het meest van onder de indruk was tijdens SXSW was het optreden van Cameron McGill en zijn band What Army. Aan het begin van de middag speelden McGill en zijn band in een bedompt zaaltje de sterren van de hemel. What Army is een hard werkende en hard toerende band waar McGill op kan leunen.
En in Kathleen Bracken heeft hij een gedroomde tweede stem. McGill’s werk deed me erg denken, en dan op een positieve manier, aan dat van Ryan Adams en vooral Whiskeytown.
Bracken neemt daarbij een beetje de rol die Caitlin Cary ooit in Whiskeytown speelde op zich. Minus de fiddle dan.
McGill bracht tot nu toe twee albums uit. Ik kocht Hold On Beauty bij hem en dat is een erg lekkere plaat, al mis je natuurlijk de magie van dat live- optreden. Later dit jaar kunnen we van McGill het album Warm Songs for Cold Shoulders verwachten. Het onderstaande nummer komt van deze plaat.

MP3 Cameron McGill- Not on my Side

Dwars festival 29 maart: This Leo Sunrise en David Thomas Broughton grootste verrassingen


Het leuke van kleinschalige festivals is dat het publiek speciaal voor de muziek komt. De artiesten die speelden tijdens het VPRO Dwars festival spraken hun verbazing uit over de stilte in de zaal: dat overkomt ze niet vaak! In een volle Desmet studio aan de Plantage Middenlaan kunnen de gelukkige bezoekers genieten van een zestal goede tot uitstekende optredens. Hush Arbors (Keith Wood, gitaar en zang) begint de avond met een soloset van folksongs in de sfeer van Richard Youngs. Ingetogen en stemmig, met een spannende afsluiter over dromen. De enige Nederlandse band, This Leo Sunrise (foto)uit Utrecht, komt verrassend sterk voor de dag met een combinatie van alt.folk en country invloeden. In het openingsnummer Monster, darling hoor ik zowel Robert Fripp (de gitaar) als Smog en Low (het harmonium en de samenzang) terug. Gedragen, slepend en niet bang om stiltes te laten vallen. Of zoals ze zelf in het nummer Hands zingen: I won’t be afraid. Ook erg sterk is een uitvoering van het aloude The house carpenter. Deze versie past mooi in het rijtje Clarence Ashley (de oerversie op banjo uit 1930, te vinden op de Harry Smith anthology), Mr. Fox (een barokke folkband uit de jaren 70), The Ex (lekker dwars!) en The Handsome Family (alt.country). This Leo Sunrise heeft zojuist haar tweede cdr (Koewacht) in eigen beheer uitgebracht in een oplage van 200, dus wees er snel bij. De enige bekende naam voor mij op deze avond is Jack Rose. Hij demonstreert opnieuw zijn fabuleuze gitaartechniek, ditmaal in een aantal ragtime stukken. Wat mij betreft is dat alleen net iets minder indrukwekkend dan zijn werk met Pelt en zijn countryblues nummers. In de tweede helft van de avond gaat het er steviger aan toe, te beginnen met Voice Of The Seven Woods. Gitaar en drums jagen de decibelmeter op naar de 100 in een paar energieke licht psychedelische folk stukken. Grappig: de zuchtende drummer als de gitarist weer bezig is om zijn gitaar te stemmen. Voor meer comic relief zorgt David Thomas Broughton. Hij demonstreert hoe je als een moderne magiër uit elk voorwerp geluid kunt destilleren, inclusief de plastic stokjes in een mixdrankje die hij ontdekt als hij al zingend van het podium afstapt en de zaal inloopt. Hij slaat de stokjes zo hard op het glas dat het breekt. Het glas, niet het stokje. Door zijn gitaar en andere voorwerpen te samplen ontstaat een waanzinnige mix die volledig ontspoort, zou je verwachten. Niet dus. Want het klinkt steeds prachtig, ondanks de idiote combinaties, zelfs met een human beatbox demonstratie komt hij weg. Zijn wonderlijke zang heeft iets theatraals of, zoals een bezoeker opmerkte, Scott Walker-achtigs. En dan gaan plotseling alle repaetbeats en -klanken uit en blijft een simpele gitaarmelodie over. Chapeau. En tot slot something completely different. De groep Tarentel speelt in het donker geïmproviseerde muziek (postrock, zware drums, ijle gitaar en elektronica) bij filmbeelden van water, bladeren, insecten, slakken en waarschijnlijk nog veel meer, maar af en toe deed ik mijn ogen dicht om me beter op de muziek te kunnen concentreren. Die is al voldoende imponerend om door te worden meegesleept. Voor alle thuisblijvers en de bezoekers zendt de VPRO de opnamen uit op radio 6. Turn your radio on.

MP3 Tarentel – Yangtze

Dana Falconberry


Een van de aardige dingen van SXSW is dat de optredens plaatsvinden in een eindeloos scala aan zalen. Dit jaar had de organisatie bijna zeventig zalen, zaaltjes, café’s, podia in de buitenlucht en één festivalweide tot zijn beschikking.
Een van de leukste plekken om muzikanten te zien is de hotelbar van het Hilton. Daar kun je de rock’n’roll en bierlucht van 6th Street even ontvluchten, lekker wegzakken in de comfortabele stoelen en op een relaxte manier naar muziek luisteren.
Ook dit jaar ben ik een paar keer naar het Hilton gevlucht. Niet omdat de muzikanten nou zo interessant zijn, maar vooral vanwege de sfeer.
En dit jaar was er zelfs een tweede hotelbar bijgekomen: de Stephen F’s Bar.
Ook hier vind je diezelfde sfeer in hier zag ik op de laatste avond van het festival Dana Falconberry.
Ik was erg onder de indruk van haar EP Paper Sailboat en haar bijdragen aan Peter & The Wolf live en op plaat mogen er ook zijn. Dana barst wat mij betreft van het talent en ik en dan ook erg benieuwd naar haar album Oh Skies of Grey dat in juni uit zal komen. Nightingale is het eerste tipje van de sluier van Oh Skies of Grey.
Dana zal op het album begeleid worden door Gina Dvorak and Erika Maassen en Gina en Erika waren er ook die avond bij. In de intieme setting van de hotelbar kwamen bijna alle nummers van Paper Sailboat langs. Dana Falconberry heeft een prachtige stem met een lichte ‘twang’ maar ze kan veel genres aan. Dit was een optreden om niet snel te vergeten én een mooie afsluiter van het festival voor mij.

MP3 Dana Falconberry – Nightingale

Sera Cahoone


Subpop heeft altijd een goede neus voor fijne nieuwe pop. Onlangs kwam het album van Grand Archives uit op Subpop, maar het label brengt ook mooi nieuw werk uit van Fleet Foxes en Sera Cahoone.
Cahoone was ooit drumster bij de eerste editie van de Band of Horses en bij Carissa’s Weird en ik was erg onder de indruk van Sera Cahoone’s EP van twee jaar geleden en keek erg uit naar een album van haar. Dat album is er nu, Only As The Day is Long.
En het is een prachtige plaat met een soort ingetogen Americana. Only As The Day is Long ligt in het verlengde van het geluid van de EP. Verschil is wel dat Sera nu iets meer begeleiding krijgt en dat werkt erg goed. Warm aanbevolen, dus.
Ik had het geluk om Sera aan de slag te zien tijdens SXSW en dat was een bijzondere ervaring. Ik had de indruk dat Cahoone wel wat onzeker was. Voor een deel had ze dezelfde mannen achter zich die haar ook ook op het album begeleiden. Ervaren mannen als gitarist Jeff Fielder en bassist Jonas Haskins, types die eruit zien alsof ze hun leven uitsluitend doorbrengen in studio’s en op podia. Met hun steun werd het een memorabel optreden waarbij de nadruk lag op songs van het nieuwe album en waarbij het geluid iets steviger was dan wat op het album te horen krijgen. Wat mij betreft mag ze binnenkort deze kant opkomen voor wat optredens.

MP3 Sera Cahoone – The Colder the Air

Frontier Ruckus


Een van de ontdekkingen van SXSW2008 was voor mij Frontier Ruckus.
Ondanks het slaapgebrek waar ze over klaagden gaf de band uit Lansing, Michigan een prachtig optreden voor het handjevol mensen in de Soho Lounge. Frontier Ruckus is een flinke band waarin een belangrijke rol is weggelegd voor de banjo, maar waarin ook ruimte is voor de zingende zaag. De samenzang van Anna Burch en Matthew Milia is werkelijjk prachtig. De band maakt haar volledig eigen interpretatie van de Americana en heeft ook door de banjo een lekkere ‘drive’. Op sommige momenten deed de band me denken aan de optredens van Okkervil River, al mist Frontier Ruckus natuurlijk een zanger als Will Sheff.
Ik heb maar metteen van de mogelijkheid gebruik gemaakt en hun EP I Am the Water You Are Pumping gekocht. De EP is normaal alleen te krijgen door 10 dollar naar de band te sturen.
Geluukig is Frontier Ruckus nu opgepikt door het uitstekende Quite Scientific-label, dat ons eerder al mooi werk bracht van Chris Bathgate en Canada.
Deze zomer wordt het debuut album van Frontier Ruckus verwacht. In de tussentijd kun je nummers van hun site downloaden.
Houdt Frontier Ruckus goed in de gaten.

MP3 Frontier Ruckus – The Blood

Foy Vance en Josh Ritter uitschieters op Singasong


Als het publiek enthousiaster wordt naarmate een optreden vordert is dat een goed teken. Dat was duidelijk te merken bij de Ierse singersongwriter Foy Vance, die op de Singasong avond in de Lantaren/Venster grote indruk maakte. Met behulp van een laptop en de kleinste versterker die ik ooit heb gezien (de microfoon was bijna net zo groot) wist hij moeiteloos te schakelen van soepele samples van zijn gitaar en stem naar krakkemikkig klinkende blues en soul. Een tweede hoogtepunt was Josh Ritter met zijn viermansband. Al bij het eerste nummer zong hij met een brede lach op zijn gezicht die hem niet meer zou verlaten. Of het zou moeten zijn geweest toen hij in het donker een prachtig nummer in zijn eentje zong. De energie spatte er van af, ik ben niet bijgehouden welke nummers zij speelden, je werd meegesleept door de gedreven uitvoeringen en het speelplezier van de band. Soms iets te wild misschien, maar met voldoende variatie. Josh kan zo door naar Blue Highways. Dat geldt ook voor Kris Delmhorst die een mooie ingetogen set speelde. Haar licht hese stem zorgde ervoor dat het niet te glad ging klinken. Ze had het in De Lantaren erg naar haar zin, alles liep op rolletjes. Dit in tegenstelling tot haar optreden in Oss enkele dagen eerder, waar de installatie het begaf, het dak lekte en de wc-deur niet meer open wilde, waardoor zij een tijdje opgesloten had gezeten. Ze vertelde verder dat de EP Horses swimming verwees naar de manier waarop zij de gitaar bespeelde. Bij Dawn Landes ging het er wat steviger aan toe. Haar begeleider, een drummer, zorgde voor wat meer pit en na een paar countrysongs switchte Dawn naar elektrische gitaar en werd het nog beter. Ook Marissa Nadler wist te boeien met haar folkgetinte songs. Ze was wat nerveus (zo in haar eentje op het grote podium), maar met haar zuivere stem wist ze moeiteloos de zaal te vullen. De opvallendste nummers die zij speelde waren Annabel Lee met tekst van Edgar Allan Poe (dreigende galm op stem en gitaar) en een cover van Bruce Springsteen’s I’m on fire. Kortom, voor kwalitatief uitstekende muziek van singer songwriters was Rotterdam the place to be op 22 maart.

MP3 Josh Ritter – The Temptation of Adam

Willy Vlautin’s Northline


Goed nieuws: er ligt een nieuw boek van Willy Vlautin in de winkels. De man van Richmond Fontaine imponeerde met zijn roman debuut The Motel Life en Northline is ook weer van hoge kwaliteit.
De hoofdpersoon van het boek is Allison Johnson. Zij woont in Las Vegas, heeft een klote baantje, een drankprobleem, een Paul Newman-fixatie en is haar relatie met de geweldadige racist Jim Brodie, een karakter rechtstreeks uit de song The Disappearance of Ray Norton, zat.
Tot overmaat van ramp merkt ze dat ze zwanger is. Dan besluit ze alles achter zich te laten en een nieuw begin te maken in Reno, de casinostad die Vlautin zo goed kent.
Ook daar gaat het leven niet van leien dakje, maar daar ervaart ze wel wat vaker lichtpuntjes.
Northline is geen lichte kost. Allison beleeft de diepste diepten van haar leven voordat de zon weer een beetje doorbreekt.
Ik was erg enthousiast over The Motel Life, dat blijkt wel uit dit verhaal. Ook van Northline ben ik erg onder de indruk, ook al spreekt het verhaal me net iets minder aan dan The Motel Life.
Het boek is weer prachtig geschreven in een kale, economische stijl die mij doet denken aan het werk van Raymond Carver. Zoals we inmiddels van hem gewend zijn weet Vlautin de levens van de Amerikanen op de rand van de samenleving prachtig te omschrijven, Karakters als Dan Mahony, T.J. Watson en Penny Pearson blijven je bij. Er zijn overigens plannen om Northline te verfilmen.
Voor de snelle beslissers is het boek in een beperkte oplage beschikbaar die geleverd wordt met een cd-tje waarop Vlautin en steelgitaar speler Paul Brainerd bij wijze van spreken de soundtrack bij het boek verzorgen. Het nummer hieronder is afkomstig van deze cd.
In april is Willy samen met Brainerd in Nederland voor een aantal optredens waarbij hij ook zal voorlezen uit zijn boeken. Deze optredens zijn in het voorprogramma van Chuck Prophet en zijn op de volgende data:
Dinsdag 15 april Q Bus, Leiden
Woensdag 16 april Poppodium Romein, Leeuwarden
Donderdag 17 april Burgerweeshuis, Deventer
Vrijdag 18 april Roepaen, Ottersum
Zaterdag 19 april W2, Den Bosch

Het is mij overigens niet bekend of Northline ook in een Nederlandse vertaling zal verschijnen.

MP3 Willy Vlautin & Paul Brainerd – Northline Main Theme

GHQ en Tom Carter


Zondag 9 maart leek een dag te worden om snel te vergeten. Er was één lichtpuntje. In Occii zouden drie artiesten optreden. herstel, vier, want toen ik rond 21.15 binnenliep bleek er een naam aan de lijst te zijn toegevoegd. Benjamin Franklin, als ik het goed heb gehoord. Dat betekende wel dat degenen die voor de hoofdact waren gekomen tot na middernacht moeten wachten. En jawel, Tom Carter begon pas om 00.10 aan zijn soloset die het eerset kwartier (daarna moest ik weg om de bus halen) behoorlijk verschroeiend klonk. Heftiger dan in Charalambides, de band die hij met Christina Carter vormt. Een soort heavy metal folk waarbij hij niet op zijn stoel kon blijven zitten. Dat lukten de anderen muzikanten op deze avond wel, om te beginnen met Benjamin Franklin. Zijn Terry Riley achtige keyboard drones wisten redelijk te boeien, maar werden ontsierd door lelijke ritmes. Gelukkig verdwenen zij tegen het einde van zijn set weer en net als je denkt dat dit een mooi slot is komen ze vrolijk terug. Jammer! Bij de tweede act, Dolphins In The Future, lukte de integratie van vogelgeluiden, drones en beats iets beter. Het voortdurend zoeken naar een geschikt cassettebandje uit de stapel die op de tafel lag leidde niet al te veel af van wat de bezoekers te horen kregen. De opkomst was bescheiden, zo’n 20 mensen hadden de moeite genomen om van deze sombere dag nog iets moois te maken. Zij werden beloond tijdens het optreden van GHQ. Op de plaat is dit meestal een trio, maar dit keer zijn ze met z’n tweeën. Marcia Bassett op viool en electrische gitaar en Steve Dunn op akoestische en electrische gitaar. Mooie langgerekte instrumentale stukken, folky en psychedelisch, traag voortkabbelende geluidsstromen, af en toe wat harder om weer terug te zakken tot gemurmel van een rivier. Ik was even bang dat het in de richting van noiseband Hototogisu zou gaan omdat Marcia daar deel van uitmaakt, maar dat viel dus mee. GHQ is al enkele jaren actief, getuige de uitgebreide collectie cd’s en albums die zij bij zich hadden. Mijn keuze valt op Cosmology of eye uit
2007, een recente titelloze EP en de LP California night burning dreams op mooi marmekleurig vinyl, met als bonus een 3″cd live in Seattle.

The Strange Flowers in het Patronaat café


Als ik aan Italiaanse popgroepen denk kom ik uit bij de jaren 70. Symfonische bands als P.F.M. en Goblin waren toen redelijk bekend. Van de eerste band herinner ik mij het nummer Celebration, in de stijl van Yes en Emerson Lake & Palmer. Van Goblin heb ik op een rommelmarkt ooit de LP Profondo Rosso met dreigende instrumentale progrock gekocht. Heeft dit iets met The Strange Flowers te maken die op 21 maart in Haarlem optraden? Nee, behalve dan dat deze groep ook uit Italië komt en psychedelische rock speelt die soms aan Pink Floyd doet denken, en ook aan krautrock en elektrische folk. Een verrassend leuk optreden in een goed gevuld Patronaat café. En dat helemaal gratis. Het begin was sterk met songs in de sfeer van de vroege Pink Floyd (de onvermijdelijke Syd Barrett associatie), daarna zakte het even in, om weer sterk te eindigen. Zeer overtuigend was her afsluitende, drone achtig nummer waarbij ze op grote vierkante zitbankkussens plaatsnamen en kaarsen aanstaken. Aan het einde liepen de bandleden een voor een van het podium af en bliezen een kaars uit. Simpel maar effectief. Daarna volgde er een fraaie toegift van You’re gonna miss me, het klassieke psychedelische garagenummer van de legendarische 13th Floor Elevators. Het nummer is gebruikt als openingsmuziek van de film High fidelity die afgelopen weekeinde nog op tv was te zien. De versie van The Strange Flowers deed mij denken aan de cover van Doug Sahm op de cd Where the pyramid meets the eye. Hierop brengen uiteenlopende artiesten een hommage aan de muziek van Roky Erickson, de voorman de de 13th Floor Elevators. Mijn luistert(r)ip van de week: The imaginary space travel of the naked monkeys van The Strange Flowers, hun cd uit 2007.

Mark Kozelek


We hebben er even op moeten wachten, maar in april komt er dan eindelijk nieuw materiaal uit van Sun Kil Moon, de band van Mark Kozelek. Het album is heel toepasselijk April genoemd en is weer prachtig. Dit keer geen covers, maar alleen maar nummers van de hand van Kozelek. De gitaren zijn misschien zo hier en daar iets steviger aangezet, maar mij doen de songs denken aan de glorietijden van de Red House Painters.
Ik zag Kozelek live tijdens SXSW in de Central Presbyterian Church en dat was voor mij een van de beste optredens van deze editie van SXSW. De kerk was flink volgestroomd, dat gebeurt niet zo vaak meer tegenwoordig, en het publiek zat aandachtig te luisteren naar het prachtige optreden van Kozelek. Hij heeft de reputatie nog wel eens wat humeurig te zijn, maar die avond was hij het zonnetje in, euh, de kerk. Op enig moment vroeg hij het publiek, tussen de inktzwarte songs door: ‘ do I look like a man having fun’. We moesten hem het antwoord verschuldigd blijven.
Tussen prachtige uitvoeringen van Pancho Villa en nieuwe songs als Tonight in Bilboa en Lucky Man door vertelde hij zelfs enigszins cynisch dat hij niet meer zou hoeven optreden als zijn filmcarrière een beetje van de grond was gekomen.
Laten we hopen dat we ook de kans krijgen om hem in deze regio live te zien. We mogen hoe dan ook blij zijn met dit prachtige nieuwe album.
April komt op 1 april uit en op die datum is er voor de echte liefhebbers ook een boek te koop met daarin alle teksten van Kozelek plus een bonus-cd met niet eerder uitgebracht materiaal.

MP3 Sun Kil Moon – Moorestown