West Dakota


Behalve South en North Dakota is er tegenwoordig ook West Dakota. Dat is namelijk de naam van de band van Edan Scott Rosenberg.
De band bracht vorig jaar haar album Turn Around Leaders uit, maar het album kreeg zo weinig aandacht dat ik het pas nu opmerk. Eigenlijk jammer, want het is een erg bijzonder album.
De muziek van West Dakota is moeilijk te omschrijven. Ik herken dat spontane en ongehaaste van Little Wings er wel in. Maar ook hoor ik er Burd Early en misschien zelfs de vroege Will Oldham in terug. Hoe zou het overigens toch zijn met Burd Early? Het is lang geleden dat we iets van hem gehoord hebben.
Turn Around Leaders is ongrijpbaar en verslavend. Dit is geloof al de vijfde of zesde keer vandaag dat ik naar het album luister.

MP3 West Dakota – Winners

Tyler Ramsey


De prachtige platen vliegen je werkelijk om de oren. Het album van Hayden kwam onlangs uit, maar daarover later meer, er staan nieuwe releases van Samamidon, Sun Kil Moon en Beach House op stapel en vandaag plofte Tyler Ramsey’s A Long Dream About Swimming Across the Sea in de bus. Netjes met handtekening, zoals ik het afgesproken had.
Ramsey maakt nu naam als gitarist van de Band of Horses. En dat hij een fantastische gitarist is horen we volop op A Long Dream About Swimming Across the Sea.
Het album valt eigenlijk uiteen in twee delen. De eerste helft laat Ramsey ingetogen Americana horen met de nodige invloeden van Neil Young. Hij doet een hartverscheurende cover van These Days van Gram Parsons. De tweede helft van het album gaat Ramsey meer richting Mark Kozelek en Sun Kil Moon. Ik zou bijna zweren dat When I Wake en Iris door Kozelek zelf worden gezongen. Maar nee, het is toch echt Ramsey. De plaat kent een mooie afwisseling van up-tempo materiaal en ingetogen songs, al ligt de nadruk duidelijk op die laatste categorie
Dit is een echte herfstplaat die in één woord prachtig is. Op de site van het label kun je nog wat meer luisteren van het album. En in maart staat Ramsey samen met The Band of Horses in Paradiso en de Botanique.

MP3 Tyler Ramsey – No One Goes Out

Radar Bros.


De Radar Bros. maken eigenlijk steeds hetzelfde album en daar is niets mis mee.
De band heeft die wat lome licht- psychedelische sfeer nu perfect in de vingers en waarom zou je dat dan niet uitmelken?
En dus verschilt het nieuwe album Auditorium nauwelijks van zijn voorgangers And the Surrounding Mountains, The Singing Hatchet en The Fallen Leaf Pages.
Het is gewoon weer een heerlijke plaat om je volledig in onder te dompelen. Al valt het me wel op dat de band van Jim Putnam steeds meer gaat klinken als Mercury Rev ten tijde van Deserter’s Songs en All is Dream.
Op de site van Merge kun je het gehele album beluisteren.

MP3 Radar Bros – Happy Spirits

White Hinterland


Misschien is het een beetje ‘nerdy’, maar ik ben altijd erg gefocused op platenlabels. Zo koop ik bijna alles dat uitkomt op Hush Records en is het voor mij een aanbeveling als een band zijn cd uitbrengt op Misra of Merge. En ik heb volgens mij nog nooit iets gekocht van het label Fat Possum. En dus valt het mij op dat het Dead Oceans label flink aan het opkomen is.
Ook bands als Phosphorescent en The Evangelicals zijn overgestapt en hun nieuwe materiaal komt uit op Dead Oceans.
En ik lees vandaag dat ook de Bowerbirds er onderdak hebben gevonden.
Een van de Dead Oceans releases waar ik erg naar uitkijk is het album van White Hinterland. Dit is de nieuwe band van Casey Dienel. Dienel maakte in 2006 haar prachtige debuut Wind-Up Canary, op Hush Records overigens, en komt nu terug met haar eigen band. De songs op de Myspace klinken in ieder geval erg veelbelovend. Op 4 maart komt het album uit. Zet het in je agenda.

MP3 White Hinterland – Dreaming of the Plum Trees

The Wrong Trousers


The Wrong Trousers hebben hun reputatie vooral te denken aan het filmpje op Youtube waarin ze Video Kills the Radio Star uitvoeren op straat in San Diego.
En de drie piepjonge leden van de band hebben nu ook een album uitgebracht, One and Counting. Uiteraard staat Video Killes the Radio Star op het album, naast een erg leuke cover van Such Great Heights. One and Counting is een lichtgewicht plaatje, maar wel erg charmant. Kelsea Little, Joseph Lorge en Mack Leighton spelen harp, mandoline en staande bas. Ze zijn geen super getalenteerde muzikanten, met hun charme en wat hulp van jazz-gitarist Peter Sprague komen ze een heel eind.

MP3 The Wrong Trousers – Such Great Heights

Ida


Zo’n vijftien jaar is Ida nu bezig, ik heb trouw bijna al hun releases gekocht, maar ik heb ze nog nooit live gezien. En dat zit me toch een beetje dwars. Volgens mij treedt de band niet zo heel veel op en als ze dat wel doen dan is het in de buurt van New York. Dus moet ik me maar tevreden stellen met het nieuwe album Lovers Prayers en dat is weer prachtig. Elizabeth Mitchell en Daniel Littleton vormen de kern van Ida, Karla Schickele maakt ook al jaren deel uit van de band en is ook op Lovers Prayers weer present.
Voor de opnamen van het album reisde de band naar de studio van Levon Helm in Woodstock, New York. Helm is naast Michael Hurley en Tara Jane O’Neill ook te horen op de plaat.
Muzikaal past Lovers Prayers in de Ida traditie van ingetogen pop met de prachtige vocalen van Mitchell en Littleton en subtiele inbreng van strijkers, wurlitzer en steelgitaar.
Lovers Prayers is een van de beste Ida albums in jaren. De plaat kent bijna alleen maar hoogtepunten en songs als The Killers 1964 en See The Stars laten Ida op haar allersterkst horen.

MP3 Ida – See The Stars

Keiji Haino op het Rotterdam filmfestival


Wat doet multi instrumentalist Keiji Haino op een filmfestival? Hij zou het onderwerp van een film kunnen zijn, net als Bob Dylan in I’m not there. Maar nee, in Rotterdam verzorgt hij de soundtrack bij Cameron Jamie films. De altijd in het zwarte geklede Haino is regelmatig in Nederland te zien en weet mij elke keer weer te verrassen. Speelt hij gitaar, zingt hij, of is ditmaal theremin, fluit, hurdy gurdy of percussie aan de beurt? Elk optreden gaat hij er vol in, alsof er onzichtbare elektriciteitsdraden op hem zijn aangesloten. Af en toe ver over the top en dan ineens weer een briljante passage of een meeslepende song met verstilde zang, alles is mogelijk, alles gebeurt ook. ik overdrijf niet vaak, maar ik ben geneigd om een grote Engelse Haino fan gelijk te geven: nobody can touch him, really. Zijn vorig jaar verschenen album Mamono met KK Null bevat naast gitaar en zang veel elektronica die aangenaam borrelt en bruist, alsof twee alchemisten aan het kokkerellen zijn. Geen zware noisewolken maar voor Haino’s doen goed te volgen soundscapes die niet overheerst worden door extreme vocalen. Haino is op 29 januari solo te horen en op de 30e samen met The Melvins, beide keren in Luxor.

MP3 Keiji Haino – Don’t Want to Know

Kneebody


Thanks for having us, zei Kaveh Rastegar, bassist van de groep Kneebody, die woensdag 16 januari in het BIMhuis speelde. De ruim 80 bezoekers hadden een prima avond en lieten dat luidruchtig merken. De band had er ook zichtbaar zin in. Kneebody speelt jazzy muziek, doorspekt met rockinvloeden. De meeste stukken blijven ruim binnen de 10 minuten grens. Dus geen ellenlange solo’s en vermoeiende virtuositeit, maar ensemblespel met uitschieters Nate Wood op drums en Adam Benjamin op toetsen. De warme klanken van de Fender Rhodes en de gruizige en soms sinistere keyboardklanken geven de muziek suspense. De twee blazers (trompettist Shane Endsley en saxofonist Ben Wendel) zorgen voor de accenten en stellen zich als teamspelers op. Voor de titels van de zangloze stukken bedenken ze soms vreemde titels, zoals Dr. Beauchef, penguin dentist. Vreemd? Ach nee, het zijn de reclame opschriften van winkels opschriften die je vlakbij Santa Monica (Californië) langs de weg aantreft, aldus Kaveh. De muziek geeft je een goed humeur. Daarom moest ik af en toe denken aan Hatfield & The North, een van mijn favoriete Canterbury bands (souplesse en humor). Dr. Beauchef zou ook goed passen als soundtrack bij animatie- of tekenfilms, bijvoorbeeld Peanuts. Mis Kneebody niet als ze in de buurt zijn.

Helie and Sunshine


Lilydale Records is nog niet zo lang bezig. En dan schrik je natuurlijk van zo’n bestelling uit het verre Holland. Het zij ze vergeven dat ze me 25 dollar wilden laten betalen voor het verzenden van het EP-tje van Helie and Sunshine. Uiteindelijk zijn we daar wel uitgekomen, overigens.
En dus ligt It’s All I Can Be van Helie and Sunshine nu voor mijn neus. Een EP met vier zonnige niets-aan-de-hand popsongs van Michael Walsh en Ann Strieby Walsh. Dit soort ‘jangly’ pop hebben we natuurlijk vaker gehoord, denk maar aan Camera Obscura of de Postmarks. Maar Helie and Sunshine weten wel weer te charmeren. En wacht niet te snel- er zijn maar 300 exemplaren van de EP.

Helie and Sunshine – It’s All I Can Be (myself)

The Boy Who Cried Freebird


Ketelmuziek luistert niet alleen veel, héél veel, maar leest ook wel ‘ns een boek. Zo ben ik nu bezig in The Boy Who Cried Freebird: Rock & Roll Fables and Sonic Storytelling van Mitch Myers. Een hele mond vol, inderdaad. Maar het is een erg goed boek dat lekker wegleest.
The Boy Who Cried Freebird bevat verhalen van Myers die vaak al eerder zijn gepubliceerd. Voor een deel is het boek fictie, voor een deel popjournalistiek van de bovenste plank. En in sommige verhalen mengt Myers die twee. Zo zijn er mooie en doortimmerde verhalen te lezen over Doug Sahm, over Lou Reed’s Metal Machine Music en over Leo Kottke en John Fahey.
Maar Myers schrijft ook een vermakelijk verhaal over ‘aliens’ die de aarde veroveren, maar die bij het horen van Black Sabbath’s Paranoid uit elkaar spatten. Of een werkelijk prachtig verhaal over een ‘battle’ tussen jazz-drummer John Henry en DJ ‘Tha Kid’.
The Boy Who Cried Freebird is een plezier om te lezen. Eigenlijk jammer dat er in ons land niet op een dergelijk hoog nivo over popmuziek wordt geschreven.

MP3 Leo Kottke – Pamela Brown