Peter’s Best of 2007


Mijn lijst van beste albums van 2007 bevat veel bekende namen met uitzondering van nummer 9 (vermoed ik). Runners up waren onder andere Richmond Fontaine, The White Stripes, Young Gods, Akron/Family, Pluramon en Fiery Furnaces.

1 Robert Wyatt - Comicopera
2 Bill Callahan - Woke on an whale heart
3 The Shins - Wincing the night away
4 Steve Earle - Washington square serenade
5 Grinderman - Grinderman
6 Wilco - Sky blue sky
7 Devendra Banhart - Smokey rolls down thunder canyon
8 Björk - Volta
9 Diverse artiesten – Kruimeldief (Machinefabriek remixed)
10 Panda Bear - Person pitch

Han’s Best of 2007


Ik vind de “lijstjes tijd” ieder jaar weer leuk. Om te beginnen natuurlijk uit nieuwsgierigheid naar wat al die collega’s nou de beste albums van het jaar vonden. Maar het ook ieder jaar weer een mogelijkheid om nieuwe namen te ontdekken. De Catbirdseat heeft perfect door hoe de lijstjes tot stand komen. Inderdaad zie je ook dit jaar opvallend vaak dezelfde zeer “verantwoorde” namen. En dan bedoel ik de albums van The Field, Panda Bear of de Dirty Projectors. Ketelmuziek is niet zo voorspelbaar. Want dit is mijn lijstje:
1 Richmond Fontaine – Thirteen Cities
2 Dolorean – You Can’t Win
3 Ola Podrida – Ola Podrida
4 Pants Yell – Alison Statton
5 Phosphorescent – Pride
6 Castanets – In the Vines
7 Paul Duncan – Above The Trees
8 Julie Doiron – Woke Myself Up
9 Ladybug Transistor – Can’t Wait Another Day
10 Jens Lekman – Night Falls Over Kortedala

Hope For Agoldensummer


Het blijft leuk om zo aan het einde van het jaar even terug te kijken. Zo had Pitchfork onlangs een mooi lijstje met de lelijkste hoezen van dit jaar.
Toevallig viel een paar dagen geleden het nieuwe album van Hope For Agoldensummer in de bus en dit album is gestoken in misschien wel een van de mooiste hoezen van het jaar. Het moet de leden van de band aardig wat geld en tijd hebben gekost om de hoes voor Ariadne Thread in elkaar te knutselen. Er zijn verschillende soorten papier gebruikt en door elk hoesje is een goudkleurige draad gewoven.
Prachtig dus. En dat geldt ook voor de muziek. De band uit Georgia maakt verstilde muziek die je ergens tussen folk en Americana kan plaatsen. De stemmen van Page en Claire Campbell en Deb Davis klinken prachtig en hun muziek is spaarzaam ingekleurd met steelgitaar, zingende zaag, banjo en prachtig gefluit. Je moet wel wat geduld opbrengen voor Ariadne Thread. Ik draai het album nu voor de derde of vierde keer en ik merk dat ik langzaamaan verslaafd begin te raken. Dit is typisch zo’n album waarvan ik me volgend jaar afvraag waarom het niet in mijn top 10 van 2007 stond.
Je kunt Ariadne Thread aanschaffen via de site van de band. Dit is absoluut een aanrader, al is het alleen al vanwege de hoes.

Hope For Agoldensummer – Kataline, Dear

Hope For Agoldensummer – Roadsigns

Pentangle reünie in 2008


Het lijkt wel alsof er geen einde komt aan reünieconcerten, deze maand was de beurt aan Led Zeppelin. Zelf ben ik er niet echt van gecharmeerd om mijn favoriete bands uit de jaren zestig en zeventig op een podium te zien staan. Stel je voor dat het tegenvalt! Oudere mannen en vrouwen die krampachtig proberen om jong, energiek en tegelijk ouderwets te zijn. Dat laatste lukt meestal het beste. Toch blijken de prestaties in de praktijk reuze mee te vallen. In 2005 ben ik speciaal naar Londen afgereisd voor Van Der Graaf Generator. Hun reünie vond plaats in de Royal Festival Hall waar zij een briljant concert gaven. Luister maar naar de dit jaar verschenen registratie, Present tense. Dus toen ik las dat Pentangle op 29 juni 2008 een reünieconcert geeft in dezelfde hal heb ik een kaartje gekocht. Dat was net op tijd, want ik vermoed dat het concert nu is uitverkocht. Wat is er zo bijzonder aan deze band? Op de fraaie cd box The time has come is te horen dat de band zowel met folk als meer jazzgetinte nummers prima uit de voeten kan. Ik heb Pentangle nog nooit live gehoord, dus ik ben zeer benieuwd. Wel heb ik, op drummer Terry Cox na, alle individuele bandleden wel eens in actie gezien. Gitarist Bert Jansch twee keer in Edinburgh. Van John Renbourn en Jacqui McShee herinner ik mij een mooi optreden van pakweg 10 jaar geleden in de Purcell Room, gelegen naast de Royal Festival Hall. Bassist Danny Thompson is te horen op vele albums waaronder die van zijn naamgenoot Richard. Hem heb ik regelmatig gezien, dit jaar nog in Paradiso. En nu dus de complete Pentangle in 2008, iets om reikhalzend naar uit te kijken.

Pentangle – Light Flight

Cinnamon Girl


Zoals je ‘ad free blogs’ hebt, willen wij dit blog graag Christmas- free houden. De donkere schaduw die de kerstdagen vooruit werpen zijn blijkbaar niet echt goed voor Ketelmuziek. Zo heerst er al weer een week radiostilte.
Maar gelukkig bracht de postcode behalve die enkele verdwaalde kerskaart ook nog wat leuke muziek. Zoals de verzamelaar Cinnamon Girl. De ondertitel ‘Women Artists cover Neil Young for charity’ zegt alles al. Cinnamon Girl bevat twee cd’s met 21 covers van Neil Young nummers door dames als Tanya Donelly, Britta Phillips, Kristin Hersh en The Watson Twins. En natuurlijk de nodige minder bekende acts.
De kwaliteit is nogal wisselend, moet ik eerlijk zeggen. Om te beginnen is het natuurlijk niet eenvoudig om Neil Young te coveren. Young heeft de songs zo hun geheel eigen lading gegeven en nummers als Ohio, Helpless, Heart of Gold en Comes a Time zijn zo deel van onze canon geworden, om maar ‘ns een modieus woord te gebruiken, dat er voor een artiest weinig eer mee valt te behalen.
Bovendien is Cinnamon Girl als geheel nogal ingetogen van aard en mis je, zeker op de eerste cd, de felle kant van het werk van Young toch regelmatig.
Maar gelukkig valt er genoeg te genieten met de bijdragen van Elk City, Lori McKenna en Veruca Salt.
Bovendien gaat de opbrengst van Cinnamon Girl naar een goed doel en dat voelt toch wel lekker in deze kersttijd. Oops, nou heb ik het alweer over de kerst.

MP3 Britta Phillips – I Am a Child

De foto is overigens gemaakt door Bob van Dongen.

Pants Yell


Wat een timing! In december brengt Pants Yell nog snel even een album uit, zodat het nog meegenomen kan worden met de jaarlijstjes. Ik ben al een tijd fan van de muziek van deze band uit Boston en zag erg uit naar het nieuwe album. Niet in zijn minst vanwege de titel Alison Statton. Elke band die een album noemt naar de zangeres van de Young Marble Giants verdient mijn steun, vind ik eigenlijk. Voor het nieuwe album maakte de band de overstap van het DIY-label Asaurus naar Soft Abuse Records. Gebleven zijn de elementen die Pants Yell zo fantastisch maken. Zoals de heerlijke en uit duizenden herkenbare zang van Andrew Churchman en de onweerstaanbare melodieën die aan de Lucksmiths of de vroege Belle and Sebastian doen denken. Maar Alison Statton is beter opgenomen dan het eerdere werk van de band en is op momenten ook wat steviger. Hierdoor is de band gegroeid. Nummers als Reject, Reject en Magenta and Green hadden verdienen het om kandidaat te zijn voor de Song van het Jaar van 3voor12, maar daar zijn we net iets te laat voor, ben ik bang. Voor wie maar niet genoeg kan krijgen van de oude” sound van Pants Yell is er nog altijd een song als For Dee. Ik denk dat ik de komende tijd naar weinig anders zal beluisteren dan dit album.

MP3 Pants Yell – Reject, Reject

Alison and the Mings


Via de collega’s van The Hippodrome kwam ik op het spoor van Alison and The Mings. En daar ben ik The Hippodrome dankbaar voor, want dit is werkelijk prachtg.
Alison and The Mings komen uit Edinburgh, maar als je naar de drie liedjes luistert die via hun Myspace te beluisteren en te downloaden zijn zou je denken dat de band ergens uit de donkerste diepten van de Appalachen zou komen. Die sfeer, dat wat houterige banjo-spel, de teksten vol Bijbels klinkende termen-kennen we dat niet van Will Oldham?
Voorlopig is er niet heel veel bekend over de band, behalve dan dat ze natuurlijk een prachtige EP met drie nummers hebben afgeleverd. Alison and the Mings komen hoog op mijn lijst met bands die ik absoluut in de gaten moet houden.

MP3 Alison and the Mings – Those Steep Slopes

Volcano The Bear: unclassifiable


Sommige bands maken muziek die niet in één hokje past. Bij iTunes noemen ze dat unclassifiable. Het nieuwe album van Volcano The Bear, Amidst the noise and twigs, valt in deze categorie. Met hun vorige album, Classic Erasmus fusion, wist iTunes ook geen raad. Alternative & punk? Ik dacht het niet. Op 1 december was Volcano The Bear in Nederland voor slechts één optreden. Net als vijf jaar geleden, toen ik de band voor het eerst zag, vond dat plaats bij Worm in Rotterdam. Verwacht het onverwachte, lijkt het motto van de band te zijn. Ze gebruiken piano, drums, gitaar, trompet, klarinet, elektronica en uiteenlopende percussie instrumenten. De zang doet in de verte denken aan het eigenzinnige This Heat. Deze legendarische groep maakte rond 1980 twee fantastische albums in een stijl die weinig navolging kreeg. Behalve dan door Volcano The Bear, hoewel je de overeenkomsten niet moet overdrijven. Reken op collageachtige stukken met folk-, jazz- en rockinvloeden. Het artwork op de nieuwe cd sluit hier mooi bij aan, anonieme, zwevende figuren in een onbestemd landschap. Avontuurlijke muziek waar je even voor moet gaan zitten: subtiele improvisaties afgewisseld door meer geëxalteerde klanken die weinig met alternative & punk te maken hebben. Of het zou van toepassing moeten zijn op hun houding. Jammer dat de opkomst niet hoger was dan in 2002, want ze verdienen meer luisteraars.

MP3 Volcano The Bear – Arc Felt

Zoey Van Goey


Ik moest toch altijd weer glimlachen als Stephen Merritt in zijn tijd met de 6ths weer met zo’n tongbrekende titel op de proppen kwam. Al bij voorbaat had ik medelijden met de muziekliefhebber die bij de platenboer komt vragen of Wasp’s Nest van The 6ths al binnen is. En wat jaren later mocht je dan vragen naar hun album Hyacinths and Thistles.
Ik moest er aan denken toen ik de band Zoey Van Goey uit Glasgow tegenkwam. Hoe zouden de Schotten dat toch uitspreken? Op haar site legt de band in ieder geval uit waar de naam vandaan komt.
Hoe dan ook, Zoey van Goey bracht een erg leuke single uit op Say Dirty Records. Belle and Sebastian’s Stuart Murdoch produceerde de single.
Foxtrot Vandals bewijst dat de Glasgow-scene vruchtbaarder is dan ooit. Dit is weer zo’n heerlijke popsong die zich vastzet in je brein en daar voorlopig niet meer weg wil.

MP3 Zoey Van Goey – Foxtrot Vandals