The Hermit Crabs


De jongens en meisjes van het Matinée label maken overuren. Eerder dit jaar brachten ze al leuke releases uit van de Lucksmiths en de Math and Physics Club en nu brengen ze een album van The Hermit Crabs uit. En alsof dat niet genoeg is komt binnenkort de verzamelaar The Matinée Hit Parade uit.
The Hermit Crabs komen uit Glasgow en maken frisse en vederlichte indie-pop. Wat dat betreft zitten ze in het verlengde van stadsgenoten Belle and Sebastian en Camera Obscura. Saw You Dancing is een heerlijk zomerse plaat met songs als Feel Good Factor en Friend’s Folk Festival die je maar niet uit je kop krijgt. De vocalen van Melanie White zijn in één woord prachtig. De band krijgt bovendien hulp van Frances Macdonald van de Teenage Fanclub. En als dat geen aanbeveling is….

MP3        The Hermit Crabs – Friend’s Folk Festival

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

The Necks: muzikale ontdekkingsreizigers


Voor wie het Australische improvisatietrio The Necks kent is het geen nieuws. The Necks weten elke keer weer iets anders te spelen dan je verwacht. Afgelopen vrijdag (26 oktober) in het BIM huis ging het er voor hun doen heavy aan toe. Hameren op de pianotoetsen (Chris Abrahams), plukken, strijken en slaan op de staande bas (Lloyd Swanton) en trommels en bekkens onafgebroken raken (de onvermoeibare Tony Buck). Dik drie kwartier duurde het muzikale offensief na de pauze voordat de drie het welletjes vonden, een verpletterde zaal achterlatend. Op hun gloednieuwe live cd Townsville staat één stuk van ruim 50 minuten, minder stevig dan het liveoptreden in het BIM huis maar wel spannend door het tinkelende pianospel en de als altijd verschuivende ritmepatronen. Op het eerste gehoor klinkt het statisch, maar dat is schijn. De muziek lijkt ter plekke te worden uitgevonden, wat net zo spannend is om te horen als om te doen, zo maakte ik op uit de brede glimlach van Lloyd Swanton in het BIM huis, op het moment dat er een groove was gevonden. Great stuff.

Tips: de geduldige luisteraar kan terecht bij de cd Drive by (2003), één stuk van 60 minuten, voor anderen zijn Aquatic ( 2 stukken in ruim 50 minuten) en Chemist, met maar liefst drie stukken in 1 uur, geschikter.

MP3       The Necks – Abillera

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

The Graves


The Graves maken eigenlijk keer op keer hetzelfde album. Maar ze doen dat zo charmant en zo aanstekelijk dat je het de band eigenlijk niet kwalijk neemt. Seldom Slumber is nummer vijf in een serie albums met laid back pop. Greg Olin is de grote man van de band en hij brengt zijn albums uit op Hush Records, een van de leukste labels op dit moment.
Seldom Slumber staat vol met heerlijk lome songs als G. Sinclair en Television, met de eindeloos herhaalde zin ‘All I Know is I love Cartoons’. Kampu Blues is wat losjes gemusiceerd met daaroverheen ‘spoken word’ van Olin’s Cambodjaanse ex vriendin. Het enige minpuntje is dat Seldom Slumber wel erg veel instrumentaaltjes bevat, hoe goed die ook in elkaar zitten.
Seldom Slumber is een album om heerlijk bij weg te dromen. Laten we hopen dat Olin nog vaak hetzelfde album mag maken.

MP3        The Graves – RV Love

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Phosphorescent


Ik ben een van die mensen die eindeloos het internet afsurft op zoek naar leuke nieuwe bandjes of interessante releases. Nu viel het me dat het nieuwe album van Phosphorescent zo de hemel in wordt geprezen. Zo schrijft Stylus Magazine ‘it’s one of 2007’s most knee-bucklingly beautiful records’. Terwijl zijn vorige releases in de internationale pers maar bar weinig aandacht kregen. Zelf heb ik altijd een zwak gehad voor de band van Matthew Houck. De vorige albums van Phosphorescent zijn natuurlijk prachtig en kan me mooie optredens van Houck herinneren in de USA en in Nederland.
Maar Pride is absoluut het meesterwerk van Houck én een van de meest opvallende releases van 2007. Gebleven is die zo op Will Oldham gelijkende stem en Pride is niet veel vrolijker dan de voorganger Aw Come Aw Wry. Maar nieuw zijn de koren die het geluid van Pride bepalen. Want van koortjes kun je nauwelijks meer spreken. Voor die harmonieën riep hij de hulp in van Liz Durrett, Jana Hunter, Annie Palmer en Raymond Raposa van de Castanets. Het resultaat is een album met acht nummers waarvan de pracht zich pas na een aantal draaibeurten volledig openbaart. Mis Pride dus niet, dit is een van de essentiële albums van 2007.
En Matthew Houck is op 22 november te bewonderen tijdens het Crossing Border festival.

MP3       Phosphorescent – The Waves at Night

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Travels


Victory at Sea was zo’n band die al jaren aan de weg timmerde, mooie albums uitbracht, zelfs ooit in ons land speelde, maar de band is nooit echt doorgebroken. Eerder dit jaar zette Victory at Sea er dan ook een punt achter. Mona Elliott van Victory at Sea duikt nu op Travels. Haar partner binnen en buiten Travels is Anar Badalov van The Metal Hearts. Samen hebben ze nu een erg leuke cd uitgebracht. Het is allemaal erg kleinschalig, dus elk hoesje wordt met de hand in elkaar gezet. Als je wilt maakt Mona de hoesafbeelding helemaal volgens jouw wensen.
Muzikaal zit Travels in de richting van Victory at Sea, maar dan met wat lichte beats. Travels houdt het kaal zodat je de beats, vocalen en gitaren goed kunt horen. Als altijd is het weer een feest om Mona aan het werk te horen en haar vocalen combineren goed met die van Anan.
Ik heb begrepen dat Travels begin 2008 in Nederland is voor optredens. Dat lijkt mij iets om naar uit te kijken.

MP3        Travels – The Smell of Kerosene

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Wauw: een uitstapje naar de jaren zeventig


In het Noordbrabants museum is de tentoonstelling Wauw! Nederland in de jaren 70 te zien. Bezoekers van alle leeftijden kunnen zich verbazen over de (wan)smaak uit die tijd. Letterbakken en kleden (macramé) aan de muur, grote wandmeubels in donkere kleuren met laden, kastjes en planken. Overheersende behangkleuren waren oranje, okergeel en bruin. Op mijn kamer hingen posters van Veronica (het schip) en Chicago (de groep, ik zeg het er maar bij, waaronder één waarop de band poseerde als soldaten met op de achtergrond een uitgestrekt kerkhof). Zelf droeg ik een legerjas die ik in een dumpzaak gekocht, een legergroen halflang exemplaar dat onverwoestbaar was. Op muziekgebied gebeurde er van alles, je had de uitlopers van de sixties, singer-songwriters als Neil Young, Carole King, Jackson Browne en Bruce Springsteen. Allemaal niet bijster interessant voor mij als middelbare scholier. Nee, dan liever blues- hard- en symfonische rock, zoals Rory Gallagher’s Taste, Allman Brothers Band, Deep Purple, Uriah Heep, Captain Beyond, Soft Machine, Caravan, King Crimson, Genesis, Gentle Giant en Greenslade. In Nederland had je in het symfogenre onder andere Ekseption, Alquin en Focus. De twee laatste bands toeren nog steeds en stonden afgelopen weken op de Nederlandse podia. Alquin had ik ooit in 1975 gezien in het Cultureel Centrum Amstelveen, samen met mijn broer. Een imponerend concert, waarschijnlijk ook omdat het een van de eerste live optredens was die ik bezocht. Zoiets blijft je bij. Ruim 30 jaar later staat het gebouw er nog, heet het Schouwburg Amstelveen en is er de popzaal P60 tegenaan gebouwd. Daar speelde op 5 oktober Focus en op 11 oktober Alquin. Ik had Focus nooit live gezien, maar Jan Akkerman net een week daarvoor wel, in het Muziekgebouw Aan ‘t IJ. Dus Thijs van Leer en Pierre van der Linden, Focusleden van het eerste uur, moest ik ook maar eens gaan horen, samen met bassist Bobby Jacobs en de jonge gitarist Niels van der Steenhoven. Ze speelden twee sets en het klonk allemaal prima, met herkenbare nummers als House of the king, Sylvia en Eruption van het album Moving waves. Was het voor de pauze af en toe misschien wat te netjes, in de tweede set lieten ze de teugels wat meer vieren en ontstond er ruimte voor wat spetterend solowerk. Vooral Niels, gestoken in een Led Zeppelin t-shirt, liet in een powertrio bezetting horen (Thijs nam even een pauze) hoe je lekker kunt scheuren. Stevige jazzrock, zoals ook te vinden is op een plaat van Arcana, met onder meer Bill Laswell, Tony Williams en Buckethead (Arc of the testimony uit 1997). Thijs zat achter een mooi oud Hammondorgel en speelde fluit als vanouds. Een mooie solo plus accapella improvisatie vormde de inleiding voor de afsluiter Hocus pocus. Geen uitgesponnen versie maar scherp en fris. Er volgde nog een korte toegift en dat was het. Veel jaren zeventig werk zonder dat het een nostalgieconcert was.
Terug naar de tentoonstelling in Den Bosch, waar ook aandacht is voor muziek uit die tijd. Zo is er is een vitrine ingericht met spullen van The Golden Earring (jack, gitaar en gouden plaat, Seven tears) en hangt er een grote foto van de leden van CCC Inc., die poseren voor hun boerderij in de Peel. Er is deze maand maar liefst een 10-delige cd-box (plus dvd) van CCC Inc. uitgebracht. Dat zijn dus meer platen dan zij tijdens hun bestaan ooit hebben gemaakt. Een leuke tijd, hoor, de jaren 70, maar mag het ietsje minder zijn?

Cloudberry Records


Popkids of the World Unite! is het motto van Cloudberry Records. Dat motto geven ze vorm door 3 inch cd-tjes uit te geven van bands uit Zweden, Schotland, de USA en nog wat landen.
Van elk cd-tje brengt Cloudberry 100 exemplaren uit en deze worden genummerd verkocht. Onlangs kocht ik een handjevol Cloudberry releases en daat zit erg veel leuk werk tussen.
De retro gitaarpop van het Britse Hi-Life Companion en de Jens Lekman-achtige klanken van Parker Lewis bevallen me erg goed.
Maar het meest geslaagd zijn wat mij betreft de Britten van Scottish Polis Inspectors. De drie songs klinken volwassen en catchy en passen in de rijke traditie van Aztec Camera en Lloyd Cole.

MP3      Scottish Polis Inspectors – Fallen

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Bowerbirds


Het nieuwe album Beirut, The Flying Club Cup, zal inmiddels wel in de winkels liggen. Die plaat verkoopt zichzelf wel, dus daar zal ik niet al te veel aandacht aan besteden.
Als je gecharmeerd bent van het werk van Beirut zijn The Bowerbirds misschien ook wel een aanrader. Hun album Hymns for a Dark Horse is al even uit, maar krijgt tot nu toe in ons land opvallend weinig aandacht.
De muziek van The Bowerbirds heeft elementen van Beirut, maar er zijn ook overeenkomsten met een band als Vetiver. In sommige nummers lijkt zelfs Andrew Bird niet ver weg te zijn.
Bowerbirds is de band van zanger Phil Moore en accordeoniste Beth Tacular. De harmonieën van Tacular en Moore zijn in één woord prachtig.
In Our Tallons dingt wat mij betreft mee voor de titel “song van het jaar”, maar het album bevat meer van die pareltjes.

MP3         Bowerbirds – In Our Tallons

 

Club 8


Ik heb een zwak voor indie pop, twee pop of hoe je het ook maar wil noemen, maar het kan me ook wel ‘ns te zoet worden. Dat is zo bij veel releases van het Spaanse Siesta-lebel, maar het Zweedse Club 8 zit voor mij op het randje.
Het duo heeft een nieuw album uit, The Boy Who Couldn’t Stop Dreaming en nummers als Hopes and Dreams en Everything Goes zijn mij net iets te dromerig en soft. Karolina Komstedt heeft bovendien een stem die die aspecten nog extra kan benadrukken. Karolina’s maatje in Club 8 is overigens Johan Angergård. Hij is de baas van Labrador, het label waar veel van die heerlijke Zweedse pop vandaag komt. Gelukkig bevat het nieuwe album van Club 8 veel lekkere up-tempo songs. Nummers als Heaven en When I Come Around misstaan niet tussen de beste momenten van Peter, Björn and John of Belle and Sebastian.

MP3       Club 8 – When I Come Around

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Matt Pond PA


Er zijn van die dingen waar ik me altijd over zal blijven verbazen. Zo zie ik vol verbazing hoe iedereen zich op het nieuwe album van Radiohead stort, terwijl er in deze periode zoveel meer mooi werk uitkomt. Of waarom het Matt Pond PA maar niet lukt om in ons land vaste voet aan de grond te krijgen. De band heeft toch een hele rits prachtige releases op hun naam. Ik geef toe dat je wel wat werk moet doen om de muziek van Matt Pond te doorgronden. Op het eerste gehoor klinkt het misschien wat gladjes, maar luister twee, drie keer naar zo’n album en dan komen de nuances tevoorschijn. Dat is ook het geval met het meest recente album Last Light.
Het album begint stevig voor Matt Pond-begrippen, maar Locate The Pieces en Wild Girl klinken weer exact zoals we dat verwachten. Opvallend is de aanwezigheid van zangeressen Neko Case en Kelly Hogan. Het is wel het jammer dat de band deze twee fantastische zangeressen zo minimaal inzet. Maar met songs als Sunlight en Basement Parties is dit weer een ijzersterk album van Matt Pond PA.
Laten we hopen dat Matt Pond PA met dit album eindelijk opgemerkt wordt in Nederland. Wie weet.

MP3      Matt Pond PA – Locate The Pieces

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.