People Take Warning!


Ketelmuziek richt zich vooral op nieuwe muziek. Hoe nieuwer, hoe beter, zou je bijna zeggen. Maar er zijn releases waar we graag een uitzondering voor maken. Zoals deze set met drie cd’s van het Tompkins Square- label. People Take Warning! bevat ‘murder ballads’ en ‘disaster songs’ uit de periode 1913-1938.
Een cd staat vol met songs over treinrampen en boten die ten onder gaan. Vooral de ondergang van de Titanic levert eindeloze inspiratie op. De tweede cd bevat songs over overstromingen, tornado’s, mijnrampen en een griepepidemie. Cd 3 is gevuld met echte ‘murder ballads’ en is in ieder geval de meest angstaanjagende van de drie.
People Take Warning! is prachtig uitgevoerd met veel informatie over de achtergrond van de songs en de uitvoerenden, een voorwoord van Tom Waits en mooie foto’s.
Muzikaal put deze prachtige verzamelaar uit de folk, vroege country en blues. Dat varieert dus van Charlie Patton tot Son House en van Furry Lewis tot Vernon Dalhart.
People Take Warning! biedt tijdloze muziek over thema’s die de mensheid altijd zullen blijven boeien.

MP3     Ernest Stoneman – Kenney Wagner’s Surrender

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Charlemagne


Ik heb altijd een zwak gehad voor Noahjohn, de band van Carl Johns. De muziek van Noahjohn was soms boertig, recht-toe-recht-aan, maar altijd authetiek en recht-uit-het-hart. Ik prijs me gelukkig dat ik de band ooit live gezien heb in London tijdens het Beyond Nashville-festival. Zoveel gecontroleerde gekte heb ik nog nooit bij een Americana band gezien. Maar Noahjohn bestaat niet meer en Carl Johns ging verder met Charlemagne. Het eerste album van Charlemagne luisterde nog wel lekker weg, het tweede verdween na anderhalve luisterbeurt in de kast. En nu is er nummer drie: We can build an island en dit album is gelukkig beter dan de voorganger. We can build an island rockt stevig, maar heeft ook aardig wat fijne ‘jangle’-pop te bieden. Volgens de site “the cd showcases the pop sensibilities oft compared to The Kinks, The Vaselines, and 80′s-90′s Australia/New Zealand pop bands. “ En dat hoor je vooral goed in songs als Quivers on an Overpass en We’re Gonna Hate All Over this Town.

MP 3      Charlemagne – We’re Gonna Hate All Over this Town

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Wussy


Als ik een Amerikaan zou zijn zou ik Chuck Cleaver willen heten. In mijn oren klinkt dat als een echte mannelijke naam, de naam van een filmster. De echte Chuck Cleaver was ooit de voorman van de band de Ass Ponys. Ook al zo’n geweldige naam. Maar de Ass Ponys zijn niet meer en Chuck zingt tegenwoordig bij Wussy. De eerste cd van Wussy, Funeral Dress, was een machtige Americana plaat. De gitaren gingen flink tekeer, het was goed om de stem van Cleaver weer ‘ns te horen en zangeres Lisa Walker bleek een van de ontdekkingen van 2005. De opvolger Left for Dead is ook een goede plaat, maar mist helaas de kwaliteit van Funeral Dress. Left for Dead klinkt als geheel wat rommelig, maar daar staat tegenover dat Lisa Walker nog beter klinkt dan op Funeral Dress. Luister maar ‘ns naar Jonah.

MP3       Wussy – Jonah

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Zappen tussen subculturen op ZXZW


Ik heb afgelopen zondag niet meegedaan aan de Dam tot Damloop, maar mijn conditie is aardig op peil gebleven dankzij ZXZW. Het is ook leuker dan 10 mijl hardlopen, twee dagen lang wandelen door de binnenstad van Tilburg, op zoek naar muziek, kunst en andere cultuuruitingen (dans, posters, tentoonstellingen, lezingen). Het programma was overvol dus je mist veel, maar dat is niet erg. Bij alle optredens die wilde zien kon ik zo naar binnen lopen (geen rijen voor de deur). Af en toe moest ik flink doorlopen om op tijd bij het volgende optreden te zijn. Zo duurt het bijna een kwartier om van de Hall Of Fame (St. Ceciliastraat) naar NS-16 (NS plein) te lopen. Museum De Pont ligt wat verder af van de centrumlocaties, maar was zeker een bezoek waard, niet alleen vanwege de onderhoudende lezing met videobeelden van Mark Hosler, lid van het collectief Negativland. De groep is al meer dan 25 jaar actief en brengt regelmatig muziek en video’s uit die grotendeels uit collages bestaat van bestaand materiaal (muziek, interviews, film). Dat leidt dus wel eens tot copyrightproblemen, zoals met U2. Daar weet Mark smakelijk over te vertellen. Zie ook het vuistdikke boek Fair Use over deze zaak. Ik ben benieuwd of het werk van Negativland net zo goed is als de lezing. Maar eens luisteren naar hun nieuwe dvd Our favorite things en de bijbehorende bonus cd met covers (!) van Negativland songs door een fake doo wop band, The 180 Gs.
Zaterdagavond begon goed met een optreden van Rhys Chatham. Samen met vijf gitaristen, een bassist en een drummer speelde hij twee keer zijn stuk G3, de tweede keer met foto’s van Robert Longo die ook te vinden zijn in het boekje bij de cd box An angel moves too fast to see. Mooi om te zien hoe Chatham de band dirigeerde en zelfs op zijn knieën ging, het leek wel rock & roll! Later op de avond lieten The Grey Daturas horen hoe je gitaren als laagvliegende straaljagers kon laten klinken. Hoewel het optreden van een half uur (één lang nummer) vrij extreem is, blijkt dat hun album Dead in the woods (dat ik nog even op de iPod afluister na het optreden) ineens een stuk toegankelijker klinkt. Dat is dan toch weer een voordeel. Zondag doe ik het iets rustiger aan. In de Synagogue (Willem II straat) weet Chris Forsyth met zijn 12-snarige gitaar een meditatieve sfeer te creëren. Zelfs het stemmen van de gitaar klonk goed in deze ruimte, aldus de verbaasde Chris. In de kale ruimte van NS-16 zitten de bezoekers op de grond of lopen zij rond om de geluidscollage van Jacob Kirkegaard te ondergaan. Hij heeft het stuk speciaal voor deze ruimte gecomponeerd. Mooi opgebouwd, van zachte gladde klanken naar rafelige en schrapende noise die zelfs een speaker opblaast (of werd er een deur te hard dichtgeslagen?), om aan het eind weer terug te keren naar de rust van het begin. De laatste act van zondag die ik zie is de band Träd Gräs Och Stenar, vier krasse knarren uit Zweden die in het (zeer informatieve) programmaboekje krauthippies worden genoemd en al sinds de jarern zestig actief zijn. Psychedelische bluesrock hoor ik er ook in terug en een van de gitaristen lijkt wel wat op een oudere oom van Normaal’s Bennie Jolink. Het speelplezier straalt er van af. Dit hoor ik toch liever dan de bombast van The Locust, Psychic TV of allerlei metal- en punkbands. Wat weer wel leuk was: de kleine tentoonstelling in het Scryption (museum voor schriftelijke communicatie) van punkmagazines uit binnen- en buitenland. Met The Members (Sound of the suburbs) en The Buzzcocks (Boredom) als soundtrack op mijn iPod.

The Lucksmiths


Heb jij ook wel ‘ns van die periodes dat je lange tijd naar één band of artiest luistert? Mij overkomt dat wel eens. Zo kan ik lange tijd alleen naar Townes Van Zandt, Jens Lekman, de Pernice Brothers of Ashtray Hearts luisteren. Al is dat laatste niet echt een goed teken voor mijn geestelijke gesteldheid. Twee jaar geleden verzorgden de Lucksmiths de soundtrack voor mijn zomer. Ik kocht altijd heel trouw de cd’s van de Australische band, zag ze zelfs live in New York, maar pas met het album Warmer Corners lieten de Lucksmiths horen tot wat ze in staat zijn.
Sindsdien wachten de fans op een nieuw album. Dat is er nog steeds niet, maar wel een dubbelaar met nog niet eerder uitgebracht materiaal van de band.
Spring a Leak bevat nummers van singles, van verzamelaars, covers van de Smiths en de Ladybug Transistor, live-opnamen en een enkele remix. Zoals je kunt verwachten is de pop van The Lucksmiths ook nu even simpel als onweerstaanbaar.
De vocalen van Tali White blijven me verbazen. Het lijkt erop dat hij zijn mond maar open hoeft te doen en er komen fantastische vocalen uit.

MP3    The Lucksmiths – Danielle Steel

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

]

Math and Physics Club


Dankzij het internet kan een genre als de twee-pop overleven en tot bloei komen. In de reguliere bladen lees je zelden of nooit iets over bands als Boyracer of de Trembling Blue Stars. Op de radio hoor je nooit iets van deze bands. Maar dankzij sites als TweeNet en de Indiepages en een label als Matinée Recordings is de twee-pop levendiger dan ooit.
Matinee brengt nu de EP. Baby I’m Yours van de Math and Physics Club uit. Deze EP verschilt muzikaal nauwelijks van hun eerdere werk, maar luistert gewoon lekker weg. The Math and Physics Club maakt niet van die mierzoete twee-pop, maar de band klinkt als Belle and Sebastian, maar dan teruggebracht tot de absolute basis.
En als je meer wilt weten over de twee-pop, of indie pop, kun je terecht bij dit aardige artikel van Pitchfork, inclusief aanraders.

MP3     Math and Physics Club – Baby I’m Yours

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

ZXZW festival Tilburg


Voor wie het nog niet wist: deze week is de 2007 editie van het ZXZW festival gestart. Op het programma staan optredens van 120 artiesten en verder kun je ook terecht voor lezingen, films en beeldende kunst. De meeste activiteiten vinden plaats op zaterdag 22 en zondag 23 september. Het leuke is dat er veel onbekende artiesten spelen, dus er is volop kans op verassingen. Met behulp van de uitgebreide informatie op de zxzw-site kun je je eigen festival samenstellen. Van de bekende namen ben ik zeer benieuwd naar het optreden van componist, gitarist en trompettist Rhys Chatham. Gitaristen als Glenn Branca, Lee Ranaldo en Thurston Moore hebben het nodige van hem geleerd. Van Chatham wordt het stuk Guitar trio uit 1977 gespeeld, een klassieke compositie voor drie elektrische gitaren, elektrische bas en drums. Kort gezegd is het minimal music, gespeeld door een rockband. Live klinkt het waarschijnlijk een stuk voller dan de versie die te horen is op de cd box An angel moves too fast to see, hoewel die uitvoering ook behoorlijk stevig is. De lengte van het stuk kan variëren van 8 tot 30 minuten. Ook hier geldt: ik laat mij verrassen. Waar ik benieuwd naar ben zijn The Grey Daturas uit Australië die op zaterdagavond spelen. Dit trio heeft onder andere samengewerkt met Yellow Swans en maakt donkere instrumentale noiserock. Gitaar, bas en drums, geen zang die maar afleidt van de zware, van feedback doordrenkte riffs. Nog meer redenen om af te reizen zijn de soundscapes van Jacob Kirkegaard en een lezing van Mark Hosler (Negativland). En ga ook even kijken bij John Wiese (noise), Hexnut (jazz), Moha! (jazz) en Kazuamsumaki (experimentele pop uit België). Bovendien is het hele weekeinde ‘acoustic noise’ in de open lucht te horen, misschien wel een soort ketelmuziek om boze geesten te verjagen, wie zal het zeggen.

MP3      Rhys Chatham – A Crimson Grail, Part 1

Valgeir Sigurðsson


Er moet natuurlijk een reden zijn voor artiesten als Will Oldham, CocoRosie en Maps om naar IJsland te reizen om hun album daar op te nemen. En dan bedoel ik natuurlijk niet het landschap, de geisers en het peperdure bier. Nee, de reden is producer Valgeir Sigurðsson. Hij produceerde werk van Björk, Múm en het album The Letting Go van Will Oldham. En nu is er een solo-album van Sigurðsson.
Ekvilibrium is grotendeels instrumentaal en dat deel van het album doet me eerlijk gezegd niet zo heel veel.
Maar het album is prachtig als Sigurðsson de vocalen laat verzorgen door Oldham en Dawn McCarthy van Faun Fables. Vooral het door Will Oldham gezongen Evolution of Waters is prachtig en behoort tot het beste dat Oldham in lange tijd heeft gedaan.

MP3      Valgeir Sigurðsson (featuring Will Oldham) – Evolution of Waters

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Kunst en gitaren in Kassel


Op de Documenta in Kassel, die ik afgelopen week heb bezocht, is een overweldigende hoeveelheid beeldende kunst te zien. Verspreid over vijf locaties kunnen de bezoekers zich laten verrassen door talloze kunstwerken uit deze en vorige eeuwen. Er zijn spectaculaire installaties waar je lang naar kunt blijven kijken. Zo heeft de Chinees Lu Hao een straat in Beijing getekend. Chang’an Avenue, die uit vier horizontale rollen van elk pakweg 10 meter bestaat. Hierop zie je een afwisseling van oude en nieuwe gebouwen, lantaarnpalen in diverse soorten, bomen, struiken, een bont geheel afgebeeld in een ouderwets aandoende stijl. Het doek is een commentaar op de veranderingen die in China plaatsvinden, onder andere in verband met de komende Olympische spelen. Hiervoor worden veel gebouwen afgebroken. Ik moest aan striptekeningen denken omdat alles zo gedetailleerd is weergegeven, à la Joost Swarte en Hergé. Een ander groot kunstwerk is de installatie van golvende platen, afwisselend doorzichtig en wit, bevestigd aan metalen buizen, van Iole de Freitas waar de bezoeker tussendoor kan lopen. Waar je ook staat, er is steeds sprake van een andere invalshoek, moeilijk te fotograferen. Fotograferen is trouwens overal toegestaan, maar wel zonder te flitsen, en daar houden de meeste bezoekers zich netjes aan. Muziek en geluid zijn uiteraard ook aanwezig op de Documenta. Op dat gebied sprong er voor mij één installatie uit, Black chords play lyrics van Saâdane Afif. In het Aue paviljoen zijn in een verduisterde ruimte 13 zwarte gitaren opgesteld. Elke gitaar is aangesloten op een versterker (zie foto hierboven) en voorzien van een ronde schijf met een plectrum. Deze schijf wordt van een afstand in beweging gezet zodat een akkoord wordt aangeslagen, voor elke gitaar een ander. De gitaren klinken vrijwel nooit tegelijk, soms snel achter elkaar, soms is het helemaal stil. Kortom, een geluidssculptuur. Er waren teksten in het paviljoen opgehangen maar wat de connectie met de muziek was werd mij niet duidelijk. Toch: mooi gedaan en gepresenteerd. Een andere muziekconnectie trof ik aan bij Blood of the poet (1965-1968) van Eleanor Antin. In een houten doosje is van 100 dichters bloed bewaard, voor elke dichter is er een afzonderlijk glazen plaatje. Medewerkende dichters zijn onder andere Allen Ginsberg, Lawrence Ferlinghetti, Ed Sanders en Tuli Kupferberg. De laatste twee maakten deel uit van de legendarische folkjugband The Fugs. Ik kan nog heel lang doorgaan over de Documenta maar het beste is om het zelf te bekijken. De Documenta is nog geopend tot 23 september.

Toevallig is Peter Stampfel, een ander lid van The Fugs en later van The Holy Modal Rounders, deze week in Rotterdam. Op 20 september is in Worm de filmdocumentaire Bound to lose te zien over The Holy Modal Rounders. Peter zal daarna optreden met Alan Purves, Nina Hintz en Lukas Simonis.

MP3        Unholy Modal Rounders – Sweet Lucy
 

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Angie Heaton


Een van de leukste Americana-releases van dit moment is The Rumor Mill van Angie Heaton en haar band The Gentle Tamers.
De vocalen van Heaton zijn prachtig omfloerst en ze heeft een fijne band achter zich. Ryan Groff van de band Elsinore bracht onlangs zelf een solo-album uit, maar vond nog tijd om Heaton vocaal bij te staan.
Soms neigt Heaton naar de recht-toe-recht-aan cowpunk van lang geleden en dat zijn de mindere momenten van The Rumor Mill. Maar nummers als Hide and Seek en Next Year’s Garden kunnen zich meten met de beste momenten van Lucinda Williams of Kasey Chambers.
Heaton durft het aan om Sometimes I Still Feel the Bruise van twee-poppers Trembling Blue Stars te coveren en het resultaat is onverwacht goed. Voor muzikale vernieuwing ben je bij Angie Heaton aan het verkeerde adres. Maar als je op zoek bent naar wat aanstekelijke, goedgemaakte en soms verrassende Americana dan mag je The Rumor Mill niet aan je voorbij laten gaan.
Surf naar Angie’s Myspace en laat je daar overtuigen van de kwaliteit van The Rumor Mill.

MP3      Angie Heaton – Lucky in Love

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.