Parel uit Australië


Op verzoek van het Platenblad mochten de lezers voor het septembernummer van dit jaar drie vergeten parels nomineren, ofwel prachtige albums die zowel door het publiek als de critici zijn genegeerd. Nu is het moeilijk om platen te vinden die aan deze criteria voldoen, zeker als je niet je toevlucht neemt tot ultra obscure titels die bij beluistering dan ook nog eens tegen blijken te vallen, maar ja, wie kan dat controleren? Ik heb gezocht naar kwalitatief uitstekende albums die een hoge draaibaarheidsfactor hebben en bij (te) weinig mensen bekend zijn. Althans, dat vermoed ik, want ik heb geen uitgebreid onderzoek gedaan naar verkochte aantallen. Mijn drie titels voor het Platenblad zal ik hier niet noemen, wel een andere titel die ik op mijn zoektocht ben tegengekomen. Where joy kills sorrow is een verzameling van 15 countrysongs, opgenomen onder de muzikale en productionele leiding van Graham Lee, bekend van onder andere The Triffids waar hij gitaar en pedal steel speelde. Zijn idee was om “truly great” songs op te laten nemen door diverse artiesten die, om de spontaniteit te verhogen, slechts één dag in de studio mochten doorbrengen. Het resultaat mag er zijn. Ik noem een paar voorbeelden. Mick Harvey doet Little bit of rain, Renee Geyer I scare myself, Robert Forster The speed of the sound of loneliness, David McComb Still alive and well en Warren Ellis samen met zijn vader John, Mis’ry is my middle name, geschreven door zijn pa. Ik kocht mijn exemplaar op cd tijdens een vakantie in Australië, acht jaar geleden. Zoals de Engelsen zeggen: well worth tracking down!

MP3     Mick Harvey – Just a Little Bit of Rain

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

The 1900′s


Ik gun The 1990’s al hun succes en publiciteit natuurlijk volledig. Maar het verbaast me wel een beetje. In mijn oren klinkt hun album Cookies wel erg “dertien in een dozijn”. Hebben we dan echt een zoveelste Franz Ferdinand nodig?
Nee, dan hoor ik liever The 1900’s. De band uit Chicago brengt nu hun debuut uit, een plaat waar ik al een tijdje naar uitkeek.
Hun debuut-EP Plume Delivery stond namelijk vol met fijne pop in de stijl van bijvoorbeeld The Ladybug Transistor, die overigens ook weer een mooi nieuw album uit hebben.
Maar terug naar The 1900’s. Hun album Cold & Kind lost de belofte van Plume Delivery volledig in. Cold & Kind barst uit elkaar van de fijne pop. Soms is het wel erg netjes wat de band doet, maar songs als Wool of the Lamb en When I Say Go zijn weer té catchy om onaangedaan te beluisteren.

MP3     The 1900’s – When I Say Go

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Vic Chesnutt op Constellation Records


Vic Chesnutt gaat een samenwerking niet uit de weg. Op zijn cd’s werkte hij eerder samen met Lambchop en Jack Logan. Op zijn meest recente album North Star Deserter gaat Chesnutt een nieuw avontuur aan door samen te werken met de mensen van het Constellation-label. Leden van Godspeed You Black Emperor en A Silver Mount Zion werkten mee aan het album.
Maar North Star Deserter blijft nadrukkelijk een Vic Chesnutt-album. De jongens en meisjes van Godspeed en A Silver Mount Zion zetten duidelijk hun stempel op North Star Deserter, maar de stem, de songs en de donkere humor van Chesnutt zijn net zo aanwezig als op Silver Lake en Ghetto Bells.
Warm en Wallace Stevens zijn kale songs, maar in Everything I Say en Debriefer mogen de gitaren en het slagwerk even flink te keer gaan. Een van de meest opvallende songs is You Are Never Alone. Niet alleen vanwege de bijzondere tekst, maar ook vanwege de fantastische koortjes.
North Star Deserter is een plaat waar je even aan moet wennen, die wel een paar draaibeurten nodig heeft, maar uiteindelijk tot het beste behoort dat Chesnutt tot nu toe uitbracht.
Alleen jammer dat Vic’s nichtje Liz Durrett deze keer niet van de partij is

MP3      Vic Chesnutt – Marathon

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Roadside Poppies


Ik kom de term ‘boutique label’ niet zo vaak meer tegen. Terwijl ze er toch nog volop zijn: van die piepkleine labels die via het internet hun cd’s aanbieden in een beperkte, vaak genummerde, oplage. Zoals Catbird Records of WeePOP!.WeePOP! is niet zo lang geleden gestart en brengt nu haar vierde EP op 3″ cd-formaat uit. Nummer 1 is een EP van de Roadside Poppies. De band uit Cambridge maakt fijne niets-aan-de-hand-pop in de stijl van bijvoorbeeld de Math and Physics Club met een vleugje Housemartins.
Het EP-tje bevat vier songs en wordt geleverd met een soort bewijs van echtheid. De Roadside Poppies zijn misschien het beste dat de ‘jangly’ twee-pop op dit moment te bieden heeft, zo zou de zang wel iets beter kunnen. Maar door al het handwerk dat in Cycling and crying zit moet je wel sympathie voor deze EP en voor het label.
Ik zie dat dat de 120 exemplaren van Cycling and Crying bijna uitverkocht zijn, maar WeePOP! heeft meer moois in de aanbieding, zoals Bugs Eat Books.

MP3      Roadside Poppies – Cycling and Crying

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Little Wings


Er zijn van die optredens die je altijd bij zullen blijven. De shows die Kyle Field in december 2004 gaf in Db’s en het Patronaat zal ik niet snel vergeten. Field is een wat wereldvreemd type die onder de naam Little Wings de prachtigste muziek maakt. Op het podium laat hij Ian Anderson-achtige dansjes zien, hij kletst wat met het publiek en komt over als iemand die volstrekt in zijn eigen wereld leeft. Genoeg reden dus om op tweede kerstdag 2004 naar Haarlem te reizen, waar het publiek in het Patronaat toch vooral bij zat te komen van de kerstmaaltijd. De muziek van Little Wings is lekker relaxed en spaced-out is. Een goede Nederlandstalige omschrijving kan ik daarvoor niet zo snel vinden.
Twee jaar geleden bracht Kyle het wat tegenvallende Grow uit, nu komt hij weer sterk terug met Soft Pow’r, zijn eerste album voor het Marriage Records label. Het album heeft misschien niet de kwaliteit van Kyle’s meesterwerk Light Green Leaves, maar Scuby en Free Bird luisteren wel erg lekker lui weg. Wat mij betreft mag Kyle wel weer ‘ns naar Nederland komen.

MP3      Little Wings – Scuby

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

 

Pauzemuziek en nieuwe folk: Vashti Bunyan, Jean Parlette en Six Organs Of Admittance


Pauzemuziek tussen twee optredens in is meer bedoeld als achtergrondgeluid en komt meestal nauwelijks verstaanbaar boven het gebabbel van de bezoekers uit. Over dat gepraat is al veel gezegd dus ik zal mij beperken tot de opmerking dat het in de kleine zaal van Paradiso soms heel erg kan zijn, zelfs tijdens de optredens. Maar op zondagmiddag 12 augustus hoorde ik in de kleine zaal heel duidelijk het nummer Just another diamond day van Vashti Bunyan. Het gelijknamige folkalbum stamt uit 1970 en trok toen nauwelijks de aandacht. Mijn verklaring hiervoor is dat de muziek ook wel erg lief en zoet klinkt. Zo luchtig zijn de meeste songs dat ze al vervlogen zijn voordat je in de gaten hebt dat ze zijn begonnen. Haar mooiste nummer staat niet eens op de oorspronkelijke plaat, maar op de cd heruitgave van het Spinney label: Winter is blue. Wie stonden er zondag op het podium? De Nederlandse groep Jean Parlette speelde als eerste een set van lieflijke folkpop. Zelf noemen zij het op samples gebaseerde folktronica. Het klonk allemaal sympathiek en frontman Jos Blomsma wist zijn nervositeit goed te camoufleren. Dat het zo stil is tussen de nummers komt omdat hij niet zo’n prater is, zei hij. Nou, dat viel dus mee. Hoewel de bezetting bestaat uit keyboards, akoestische gitaar, cello en laptop/zang van Jos hoorde je deze gevarieerde bezetting niet altijd aan de songs af. De cello bleef heel erg op de achtergrond en de opbouw zou ook iets gevarieerder kunnen. Ik zeg er meteen bij dat ik de nummers voor de eerste keer hoorde, dus misschien vallen bij herhaalde beluistering de schakeringen wel op. Het is dus wachten op de eerste plaat. De groep heeft al een goed motto: future folk uit het verleden. Als tweede band speelde Six Organs Of Admittance een elektrische duogitaarset. Ditmaal speelde Ben Chasny, het kernlid van de “band” samen met Elisa Ambrogio van The Magik Markers. De sobere (non)presentatie wekte bij mij de indruk dat de scherpte ontbrak en het optreden daardoor wat mat overkwam. Er zaten goede momenten tussen, zeker als Elisa haar gitaar liet janken en de feedback ons om de oren vloog. Ook de folkachtige samenzang zorgde voor een welkom contrast maar het geheel was net iets te vrijblijvend om grote indruk te maken. Toch was het een geslaagde middag omdat ik enkele bekenden tegenkwam, waarmee het sociale karakter van een concertbezoek opnieuw werd bevestigd. En natuurlijk niet door de muziek heen praten, dat spreek vanzelf.

MP3     Six Organs Of Admittance – Sun Has Set

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Un Deux Trois


Ik ben verslaafd. Niet aan een vrouw, niet aan drank of drugs, maar aan een liedje en een stem. Heather McEntire, Jenks Miller en Maria Albani spelen al jaren in bandjes waarvan de bekendheid beperkt bleef tot Chapel Hill, North Carolina en omstreken. Nu maken ze samen onder de naam Un Deux Trois een EP en kan ik met geen mogelijkheid hun muziek uit m’n kop krijgen.
Vooral Everything That is Happening is Happening draait fulltime rondjes in mijn hoofd. Terwijl het zo simpel is wat Un Deux Trois doet. De band gaat op de Lovers EP terug naar de basis van de pop. Bas, drums, gitaar en zang. Niets meer of minder. De muziek is tot het absolute minimum teruggebracht. Zo hoor je wat een fantastische zangeres Heather McEntire is.
Ze heeft wel iets van onze eigen Carol van Dijk in haar stem. Ik denk dat ik de rest van het jaar alleen nog maar naar Everything That is Happening is Happening
luister.

MP3           Un Deux Trois – Everything That is Happening is Happening

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

The Brunettes


Het is The Brunettes tot nu toe niet gelukt om een beetje een naam in ons land op te bouwen. Dat is ook moeilijk als je de nodige moeite moet doen om de cd’s van de Nieuw-Zeelanders hier te pakken te krijgen. Dat gaat nu veranderen omdat hun nieuwe album Structure & Cosmetics door Subpop uitgebracht wordt en je het album met wat geluk ook in de Nederlandse winkels kunt vinden.
The Brunettes maken fijne pop met sixties invloeden. Structure & Cosmetics mist de ‘campy’ trekjes van hun eerdere werk en is daarmee het beste album van de band. Theatraal zal de muziek van Heather Mansfield en Jonathan Bree altijd blijven. Luister maar ‘ns naar die vocalen. Ook op Structure & Cosmetics zijn er momenten dat Heather en Jonathan iets meer aandacht aan de muziek hadden moeten besteden en misschien iets minder aan die leuke theatrale momentjes, maar songs als If You Were an Alien en Obligatory Road Song horen tot het beste dat de Nieuw-Zeelanders tot nu toe lieten horen.
In november van dit jaar toeren The Brunettes in Europa. Er staan nog geen Nederlandse optredens gepland, maar het zou mooi zijn als iemand ze naar Nederland kan halen.
Een show van The Brunettes is een fantastische beleving. Met veel theater, inderdaad.

MP3     The Brunettes – Credit Card Mail Order

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Flashes from the archives of oblivion


Aan het einde van de tentoonstelling Soundbites in het Boerhaave museum te Leiden kan de bezoeker luisteren naar de fluit van een oude locomotief, het scheppen van kolen en de stoomhoorn van een veerboot. Dit zijn een paar voorbeelden van opnamen die afkomstig zijn uit de bibliotheek voor verdwenen geluiden van de VPRO. In de eerste zaal wordt tekst en uitleg gegeven over de eigenschappen van geluid. In de 19e eeuw deed men proeven om geluid zichtbaar te maken met zandpatronen op een metalen plaat en door sinusgolven op papier. Er staan diverse instrumenten en installaties waar bezoekers aan mogen komen. Hands on, dus. Door naar de tweede zaal, waar geluidsapparatuur is uitgestald. Oude radio’s, piano’s, elektronische orgels en een theremin. Blikvanger is het op klein formaat geëxposeerde Philips paviljoen van de wereldtentoonstelling in 1958. Le Corbusier, Xenakis en Varèse werkten samen aan een nog nooit vertoonde combinatie van ruimte en geluid. Tussen twee haakjes, in het NAI is een veel groter schaalmodel van dit paviljoen te zien, aangevuld met een filmpje over de bouw en nog veel meer ontwerpen van Le Corbusier op een grote overzichtstentoonstelling. Jammer genoeg kon je in Leiden niet horen hoe het Poème electronique van Varèse klonk. Misschien stond de apparatuur uit, ik ben het vergeten te vragen. Om terug te komen op de VPRO bibliotheek, ik moest daarbij denken aan vergeten muziek, ooit mooi omschreven als flashes from the archives of oblivion, een album van Roy Harper. Laat ik nu net zijn meesterwerk HQ uit 1975 weer eens hebben gedraaid. Een plaat waarop niet de minsten meedoen: Chris Spedding, Bill Bruford, David Bedford als arrangeur van de pastorale afsluiter When an old cricketer leaves the crease en Dave Gilmour en John Paul Jones als gasten op het openingsnummer The game. Dit bijna 15 minuten durende nummer verveelt geen seconde en bewijst dat de als folkmuzikant bekende Harper prima in staat is om ruige gitaarrock te spelen, with a little help from his friends. De rest van kant 1 is niet minder pittig. In The spirit lives krijgen de christenen er van langs (Roy’s moeder is Jehovah’s getuige, dus ergens vandaar misschien) en het r&r nummer Grownups are just silly children bevat een spetterende gitaarsolo. Dat Roy ook in rustige nummers uitblinkt bewijst kant 2 met het al genoemde Cricketer. De hoes geeft al aan dat HQ een wonderbaarlijke plaat is, want daarop zien we Roy over water lopen.

MP3    Roy Harper – When an old cricketer leaves the crease

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Bodies of Water


Ik weet nog niet precies wat ik van het debuut van Bodies of Water moet denken, maar dit is ongetwijfeld een van de meest opvallende releases van dit jaar.
De band maakt een soort mix van Polyphonic Spree en Tilly and the Wall, maar dat zonder tapdanser.
Een interview dat Popmatters had met de band maakt iets meer duidelijk over waar Bodies of Water vandaan komt. Bandleider David Metcalf vertelt dat hij zijn inspiratie vooral haalt bij gospel kwartetten zoals de Swan Silvertones en uit de Braziliaanse Tropicalia. Op de site van de band vind je zelfs een lijstje met ‘Favorite Gospel Quartets’, inclusief links.
Bepalend voor de muziek van Bodies of Water zijn vooral in koor gezongen teksten, die de muziek iets gospel-achtigs geven.
Mij is het soms iets te veel ‘over the top’, maar in een song als Our Friends Appear Like the Dawn komt de band nog het best tot zijn recht.
Het album Ears Will Pop & Eyes Will Blink laat een band horen met een heel eiegen en herkenbare sound. Maar ik weet nog niet of ik me nou zo thuis voel bij die sound.

MP3      Bodies of Water – Our Friends Appear Like the Dawn

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.