Country Girl


Als je, net als ik, een zwak hebt voor dames met een flinke ‘twang’ mag je de verzamelaar Country Girl van Loose absoluut niet missen.
Loose zet netjes op een rij wat voor prachtigs de dames in de Americana hebben gedaan.
De fantastische Laura Gibson mag natuurlijk niet ontbreken en dat geldt ook voor de Watson Twins, Ana Egge en Oh Susanna. De band van Suzie Ungerleider maakte onlangs met Short Stories misschien wel het beste album uit de carrière.
Maar Country Girk is vooral ook interessant vanwege de nieuwe namen. Zoals de traditionele aanpak van Devon Sproule en een nummer van Jenny Whitely dat de nodige overeenkomsten heeft met het werk van Lucinda Williams.
Fargo bracht onlangs met Even Cowgirls Get the Blues een min of meer vergelijkbare verzamelaar uit, maar Country Girl bevat net wat meer interessante nieuwe namen.

MP3       Devon Sproule – Keep Your Silver Shined

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Jed and Kelley


Er zou bij de cd-zaak eigenlijk een apart bakje moeten komen met bands waarvan echtparen deel uitmaken. Dan hoef je nooit ver te zoeken naar de Rosebuds, Yo la Tengo en Over The Rhine.
Het Australische label Book Club Records bracht onlangs de fijne verzamelaar Pop The Question uit met daarop bands als Boyracer, The Owls en The Innocence Mission.
Op de site kun je het volgende lezen: Created in the name of love, these 25 songs all feature bands with married couples.
Jed en Kelley zijn ook getrouwd en brachten onlangs hun tweede cd uit, Songs to Take Home.
Het tweetal maakt fijne Americana zonder pretenties. De fiddle en de mandoline klinken lekker en de stemmen van Jed en Kelly passen prachtig bij elkaar. Dit is eigenlijk recht-toe recht-aan muziek, niet gecompliceerd, maar het is zo verdomd goed gedaan dat je als luisteraar voor de bijl gaat.
Luister maar ´ns naar That’ll Be Me, het beste nummer van het album.
Jed en Kelley´s muziek heeft wel wat overeenkomsten met die van Chitlin´Fooks. Songs to Take Home klinkt eigenlijk hetzelfde als het debuut Lose to Win. Maar dat deert Jed en Kelley niet. Zij reizen intussen van danshal naar danshal, van Texas naar Arkansas.

MP3     Jed and Kelley – That’ll Be Me

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Blair


Blair Gimma is een jong meisje uit New Orleans en onlangs bracht zij haar EP Pluto uit.
De EP bevat vier nummers waaruit blijkt dat Blair talent in overvloed heeft.
Ze maakt fijne pop met soms wat blues-invloeden en ze heeft een goede band achter zich
“Dolly Parton meets Radiohead” beweren ze bij CD Baby, maar dat klopt wat mij betreft niet helemaal.
An Aquarium Drunkard zat er dichter bij toen ze daar schreven “reminds me of when Liz Phair was still good.”
Vooral het nummer Mona Lisa is fantastisch en klinkt alsof het al jaren door de ether rondzingt. En ook Half Moon is een opvallend volwassen nummer voor een meisje van 23 jaar dat haar eerste vier nummers uitbrengt.
Pluto is al een bewijs van een groot talent en ik ben benieuwd wat we verder nog van Blair gaan horen.

MP3      Blair – Mona Lisa

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Olé tarantula & The Venus 3


Sommige concerten wil ik zo graag zien dat ik ruim van tevoren een kaartje bestel via het internet. Vaak blijkt dat achteraf volstrekt overbodig te zijn, omdat de artiest nauwelijks aanhang heeft in Nederland. Zo ook op 11 juni in Utrecht, waar Robyn Hitchcock & The Venus 3 voor ruim 50 enthousiaste bezoekers in De Helling optraden. Robyn, een fan van Bob Dylan en Syd Barrett, is al ongeveer 30 jaar actief aan de zijlijn van de popmuziek, eerst met The Soft Boys en later solo of met begeleidingsbands als The Egyptians en nu dus The Venus 3, bestaande uit Bill Rieflin, Scott McCaughey en Peter Buck (R.E.M.). Het openingsnummer maakte al duidelijk dat dit een gedenkwaardig optreden zou worden. Robyn speelt op zijn zwarte Fendergitaar I often dream of trains, de ingetogen titelsong van één van mijn favoriete albums. Daarna betraden de andere drie het podium en schoot en het ene na het andere uptempo nummer voorbij, waaronder twee songs van het meesterwerk Underwater moonlight van The Soft Boys uit 1980, Kingdom of love en Queen of eyes. Af en toe nemen ze even gas terug en vertelt Robyn amusante verhalen tussendoor. Zijn suggestie aan het publiek: stel je voor dat je aan de Oude Gracht zit te genieten van het warme weer, sluit je ogen en imagine you’re in a club. Alright, yeah (te vinden op Robyn’s album Moss elixer). Er werd één cover gespeeld, See Emily play, met een fraaie bottleneckpartij. Na afloop signeerde Peter Buck cd’s en toegangskaartjes, schudde handen en maakte met iedereen een praatje. Hij oogde zeer relaxed. Robyn kwam wat later naar de foyer in een bolletjesoverhemd. Great shirt, great songs, great show.