Er bestaan veel lovende uitspraken over Londen, zoals van Samuel Johnson, te vinden in het museum of London, gelegen vlakbij het Barbican Centre: “when a man is tired of London, he is tired of life; for there is in London all that life can afford.” In Londen is er altijd genoeg te zien en te horen, zo bleek tijdens mijn bezoek in de week van 12 december. Er zijn enkele bijzondere tentoonstellingen die nog doorlopen tot begin volgend jaar. Een aanrader is Gerhard Richter in Tate Modern. Sonic Youth heeft één van zijn Kärze schilderijen gebruikt voor de cover van Daydream nation. Richter maakt zowel abstract als realistisch werk. Fascinerend zijn de “net echt” schilderijen, dat wil zeggen het lijken wel foto’s. Dat is niet zo vreemd, omdat zij soms gebaseerd zijn op foto’s en vervolgens zo getrouw mogelijk zijn vertaald in verf. Verbluffend zijn de wolkenluchten, alsof je ze kunt aanraken. Van de abstracte werken is de serie “Wald” bijzonder door het kleurgebruik. Deze doeken contrasteren met het veelal grijs getinte en pastelachtige werk.
Het Camden Arts Centre ligt iets buiten het centrum (halte Finchley Road), maar is altijd de moeite van een bezoek waard. Ditmaal zijn er twee interessante tentoonstellingen. De vier korte films van Nathalia Djurberg met een soundtrack van Hans Berg zijn verontrustend maar omdat de verminkte figuren van klei zijn is dat toch minder confronterend. Ook als het been van een vrouw, dat vastzit in een voetklem, wordt afgebeten door een wolf. De installatie van Haroon Mirza heet I saw square triangle sine en bestaat uit een draaitafel, synthesizer, toetsenbord, een drumstel en schilderijen. De bezoeker kan achter het drumstel plaatsnemen en meespelen, met uitzicht op de schilderijen. Ik was de enige bezoeker, dus ik heb mij uitgeleefd op de snaredrum, bekkens, koebel, hihat en de andere drums. Zelfs als ongeoefende drummer maak je al flink wat lawaai. Daar zouden drummers wel eens wat meer rekening kunnen houden tijdens optredens, bijvoorbeeld Steve Noble die ik een dag later in café Oto zag. (foto) Hij is uitstekend, daar niet van, maar hij was soms zo overheersend aanwezig dat de bassist en pianiste er nauwelijks aan te pas kwamen. Thurston Moore van Sonic Youth, toch wel wat gewend, zat in de zaal vlakbij Noble, maar ging na verloop van tijd toch even ergens anders staan.
Twee vrouwelijke drummers die ik enkele dagen later zag, ditmaal in jazzcafé The Vortex, gingen superenergiek te werk. Hun aanpak deed denken aan Bow Wow Wow en de Japanse bands Boredoms en OOIOO (beide met drummer Yoshimi P-we). De groep heet Maria & The Mirrors en bestaat naast Crystabel Riley en Kiera Fox uit Charlie Mahoney op laptop. Hun enthousiaste optreden is te omschrijven als ritmische electronische dancerock. Het is niet helemaal my cup of tea, maar in een interview noemt Charlie als zijn favorieten onder meer The Fall (het album Perverted by language waarop twee drummers meedoen), Scott Walker en Eliane Radigue. Daar kan ik mij meer in vinden. Conclusie: er blijft er steeds weer iets nieuws te ontdekken in Londen.
